Paspoortgedoe

Ook Thora heeft nu een paspoort. Om er eentje te krijgen had echter wel wat voeten in de aarde. In eerste instantie leek alles soepel te verlopen aangezien een afspraak met de ambassade zo gemaakt was en we binnen twee weken terecht konden. Om de kosten van het paspoort wat te drukken besloten we deze keer zelf pasfoto's te maken. De regels voor het formaat en wat allemal wel/niet kon staan op de site van de ambassade en verder hebben we een goede camera en de benodigde software.

Het onderwerp van de foto werkte niet geheel mee, zodat ze er wat schuin opstond. Nog even gecheckt bij de instructies en daar stond dat dat voor babies niet zo erg was. Dit is de foto:

Schattig, maar wel een beetje schuin. Nou ja, toch maar proberen. Bij de ambassade werd de foto bij de receptie aan een uitgebreid onderzoek onderworpen en goedgekeurd! We kregen een nummertje en mochten door naar de balie om de aanvraag af te handelen. Daar werd de foto weer uitgebreid bekeken en de dame aan de balie zei dat het haar wel goed leek maar dat ze de foto toch nog 'even aan een collega wilde laten zien' Oh oh... ergens in mijn hoofd begon een alarmbelletje te rinkelen, dat luider werd naarmate de desbetreffende baliedame langer wegbleef. "Mijn collega vind hem toch niet goed, want het hoofdje is te schuin", zei ze toen ze terugkwam. Aan haar gezicht te zien vond ze het echt heel sneu voor mij, maar ja, daar had ik natuurlijk niks aan. Boos worden heeft ook geen zin, want afgekeurd is afgekeurd. Zucht. Dan maar weer door de natte sneeuw naar een fotograaf, die gelukkig slechts op 5 minuten afstand zat.

Daar werd het al snel een drukke boel want ik was blijkbaar niet de enige die z'n foto's geweigerd zag worden; in de nogal kleine fotozaak stonden nog 4 stellen die allemaal hun babyfoto's opnieuw moesten laten maken. En ik ga er niet vanuit dat al die stellen zoals ik gewoon thuis hebben zitten hobbieen. Zij konden dus opnieuw £20 dokken. Waarschijnlijk was er die dag iemand op de ambassade op het werk met een maandagochtendhumeur en een hekel aan babies. Mijn suggestie aan de ambassade: huur zelf een fotograaf in en laat mensen de foto's op de ambassade maken, dan weet je zeker dat ze goed zijn.

Maar goed, gelukkig was de tweede ronde goedgekeurd, en konden we het paspoort binnen twee weken thuis verwachten. En inderdaad lag er na een week een briefje op de mat van de postbode dat er een pakje lag te wachten op het postkantoor. Even ophalen en klaar dacht ik nog. Maar nee, ook al had ik een ID, kopie van de envelop en het afhaalbriefje mee, ik mocht het pakje niet mee, want ik had niet dezelfde achternaam als Thora en ik kon immers het briefje en de kopie van de envelop gestolen hebben. Dat iemand een pakje komt stelen eerst zijn eigen paspoort laat zien wat onwaarschijnlijk is kwam niet in ze op. Met het niet overeenkomen van de namen hadden ze wel een punt, maar het werd op zo'n botte manier gebracht dat ik toen wel even boos werd. Maar goed, al snel bleek dat ze onwrikbaar waren en lomp bleven dus ik heb maar gezegd dat ze het maar opnieuw moesten opsturen. En gelukkig, de volgende dag stond daar onze vaste, iets licht verstrooide postbode, die mij het pakje aangaf en met een handtekening tevreden was. Thora had haar paspoort!