Omdat oma op bezoek was (daarover in een volgend blogstukje meer) en zij het natuurlijk geen probleem vond om op de kinderen te passen konden wij er weer eens lekker op uit. Zaterdagavond zouden we uit eten in Soho, en voor overdag hadden we een rondleiding door de Houses of Parliament gepland. Dit wilden we al een tijdje. Het kan alleen op zaterdag, maar er gaan zoveel tours dat het vrij makkelijk is om kaartjes te regelen.
We mochten alleen foto's buiten maken (en in Westminster Hall), en hoewel we deze al goed kennen konden we het niet nalaten om 'm toch nog een keer op de foto te zetten:
De eerste belangrijke stop op onze tour, die geleid werd door een enthousiaste gids die smeuiig kon vertellen, was de aankleedruimte van de koningin. In deze prachtig gedecoreerde kamer doet zij haar kroon op voor de Queen's speech, het Engelse Prinsjesdag zeg maar. Normaal gesproken is deze kroon te zien in de Tower of Londen maar voor een dag in het jaar verhuist deze dus naar het Parlement.
Aan de muur hangen schilderijen van Victoria en Albert (de kamer was ontworpen ten tijde van Victoria) en taferelen uit de mythes van Koning Arthur.
Vervolgens was het door naar het hogerhuis oftewel the House of Lords. Hier is alles rood, want rood was de meest dure kleur om te maken en daarom de kleur van de adel en rijken.
In deze ruimte wordt ook de Queen's speech gehouden (op de foto zie je aan de verre kopse kant de troon).
Traditiegetrouw mag het hoofd van het koningshuis zich niet begeven in het Lagerhuis, symbool voor het feit dat het parlement onafhankelijk is van het koningshuis. Het nieuwe parlementaire jaar kan echter alleen geopend worden als zowel het hoofd van het koningshuis en afgevaardigden van beide huizen aanwezig zijn. Een boodschapper, bijgenaamd 'the Black Rod' haalt daarom namens het hoofd van het koningshuis de leden op. Dit doet hij door met een zwarte stok hard op de deur van het lagerhuis te kloppen. De leden van het lagerhuis spelen dan nog even de rol van verongelijkte politicus die niks met de koningin te maken willen hebben, maar komen uiteindelijk toch naar het hogerhuis toe waarop de speech kan beginnen.
Het lagerhuis is een stuk bescheidener. Geen rijk versierde plafonds, maar sober wit en natuurlijk het groen voor de banken. De ruimte zelf is vrij klein. Toen er aan Winston Churchill werd voorgesteld om de ruimte groter te maken tijdens de wederopbouw nadat het lagerhuis door de Duitsers was getroffen in de tweede wereldoorlog, gaf hij aan dat de ruimte zo goed genoeg was omdat het belangrijk was om debatten in een kleine ruimte te houden. Het moest intiem zijn en je moest je tegenstander recht in de ogen kunnen kijken. Tevens mochten er geen bureaus of papier en pennen zijn, een goed debat komt uit het hart en kan dus uit het hoofd.
Verder is goed om te weten dat de afstand tussen de twee rode lijnen precies twee zwaardlengtes is. Gelukkig mogen er geen zwaarden mee naar binnen.
We hebben nog veel meer gezien en anekdotes gehoord, die we echter niet allemaal gaan opschrijven. Dan raden we aan om zelf een
tour te boeken. Het was in ieder geval een geslaagd en erg interessant bezoek!
