Paspoortgedoe

Ook Thora heeft nu een paspoort. Om er eentje te krijgen had echter wel wat voeten in de aarde. In eerste instantie leek alles soepel te verlopen aangezien een afspraak met de ambassade zo gemaakt was en we binnen twee weken terecht konden. Om de kosten van het paspoort wat te drukken besloten we deze keer zelf pasfoto's te maken. De regels voor het formaat en wat allemal wel/niet kon staan op de site van de ambassade en verder hebben we een goede camera en de benodigde software.

Het onderwerp van de foto werkte niet geheel mee, zodat ze er wat schuin opstond. Nog even gecheckt bij de instructies en daar stond dat dat voor babies niet zo erg was. Dit is de foto:

Schattig, maar wel een beetje schuin. Nou ja, toch maar proberen. Bij de ambassade werd de foto bij de receptie aan een uitgebreid onderzoek onderworpen en goedgekeurd! We kregen een nummertje en mochten door naar de balie om de aanvraag af te handelen. Daar werd de foto weer uitgebreid bekeken en de dame aan de balie zei dat het haar wel goed leek maar dat ze de foto toch nog 'even aan een collega wilde laten zien' Oh oh... ergens in mijn hoofd begon een alarmbelletje te rinkelen, dat luider werd naarmate de desbetreffende baliedame langer wegbleef. "Mijn collega vind hem toch niet goed, want het hoofdje is te schuin", zei ze toen ze terugkwam. Aan haar gezicht te zien vond ze het echt heel sneu voor mij, maar ja, daar had ik natuurlijk niks aan. Boos worden heeft ook geen zin, want afgekeurd is afgekeurd. Zucht. Dan maar weer door de natte sneeuw naar een fotograaf, die gelukkig slechts op 5 minuten afstand zat.

Daar werd het al snel een drukke boel want ik was blijkbaar niet de enige die z'n foto's geweigerd zag worden; in de nogal kleine fotozaak stonden nog 4 stellen die allemaal hun babyfoto's opnieuw moesten laten maken. En ik ga er niet vanuit dat al die stellen zoals ik gewoon thuis hebben zitten hobbieen. Zij konden dus opnieuw £20 dokken. Waarschijnlijk was er die dag iemand op de ambassade op het werk met een maandagochtendhumeur en een hekel aan babies. Mijn suggestie aan de ambassade: huur zelf een fotograaf in en laat mensen de foto's op de ambassade maken, dan weet je zeker dat ze goed zijn.

Maar goed, gelukkig was de tweede ronde goedgekeurd, en konden we het paspoort binnen twee weken thuis verwachten. En inderdaad lag er na een week een briefje op de mat van de postbode dat er een pakje lag te wachten op het postkantoor. Even ophalen en klaar dacht ik nog. Maar nee, ook al had ik een ID, kopie van de envelop en het afhaalbriefje mee, ik mocht het pakje niet mee, want ik had niet dezelfde achternaam als Thora en ik kon immers het briefje en de kopie van de envelop gestolen hebben. Dat iemand een pakje komt stelen eerst zijn eigen paspoort laat zien wat onwaarschijnlijk is kwam niet in ze op. Met het niet overeenkomen van de namen hadden ze wel een punt, maar het werd op zo'n botte manier gebracht dat ik toen wel even boos werd. Maar goed, al snel bleek dat ze onwrikbaar waren en lomp bleven dus ik heb maar gezegd dat ze het maar opnieuw moesten opsturen. En gelukkig, de volgende dag stond daar onze vaste, iets licht verstrooide postbode, die mij het pakje aangaf en met een handtekening tevreden was. Thora had haar paspoort!

Koosnaampjes

De Britten staan nou niet echt bekend als een knuffelgraag volkje. Nederlanders die aan Jan en alleman drie zoenen uitdelen, en dat bij elke gelegenheid (goh, ik heb je al drie uur niet gezien, zoenen!) zijn daarin maar raar. Een zoen volstaat, en dat natuurlijk alleen voor goede vrienden.

Maar wat de Britten dan wel weer doen is koosnaampjes geven. En dat niet alleen aan vrienden of desnoods vage kennissen, nee iedereen moet er aan geloven. Zo is het doodnormaal dat de klusjesman je 'darling' of 'love' noemt en de kassière bij de M&S begroet je meestal met een vriendelijk 'How are you today honey'. Als een klusjesman je in Nederland met 'schatje' of 'liefje' zou daar toch wel heel vreemd tegenaan gekeken worden, maar hier werkt het en voelt het vriendelijk.

Voor vrouwen lijken er wel meer koosnaampjes te zijn dan voor mannen, In ieder geval lijkt de ongeschreven regel te zijn dat mannen andere mannen meestal met 'mate' aanspreken. In Oost Londen gebruikt men ook het typische Cockney 'guv'nor' maar dan moet je volgens mij ook wel in die kringen verkeren, en is meestal wel met een kwinkslag (in ieder geval onder de collega's).

Over collega's gesproken, een test (n=2) heeft uitgewezen dat het geven van koosnaampjes (afgezien van mate en guv'nor dan) niet echt gebeurt op de werkvloer, waarschijnlijk gaat dat toch te ver (en gelijk een case van sexuele intimidatie). Misschien eens uitproberen?

De Meiden Draaien Door

Afgelopen weekend was het tijd voor feest! Het zuiden van Nederland vierde carnaval en wij (K en vriendinnen) hadden ons jaarlijkse meidenweekend. Dit keer had de organisatie een knus appartement in harte Amsterdam geregeld en als entertainment zouden we een aflevering gaan bijwonen van De Wereld Draait Door!

 

Op ons paasbest toogden wij richting de Westergasfabriek waar de uitzending opgenomen werd. We hadden geen idee wie de gasten waren hoewel het gerucht ging dat André van Duin er zijn nieuwste carnavalskraker kwam promoten.

Omdat de zaal wat eerder dicht ging dan gedacht waren we te laat voor een mooi plekje achter Matthijs en moesten we genoegen nemen met een plek op het balkon. Ook prima want daar konden we mooi anoniem kijken (en commentaar leveren).

Er liep vrij veel beveiliging rond in serieus uitziende uniformen maar dat kwam omdat minister Kamp een van de gasten was. Hij ging met Jan Mulder in discussie over de aardgaswinningen de recente aarbevingen in Groningen. Het leek er fel aan toe te gaan maar naar afloop waren de heren weer de beste maatjes.

Omdat nu eerst De Wereld Leert Door wordt opgenomen moet je daarna nog een uurtje wachten voordat DWDD begint. In de tussentijd wordt er eea gerepeteerd praat Matthijs van Nieuwkerk het aan elkaar. Hij doet dat erg enthousiast; zo laat ie oa blijken dat ik toch zo blij is dat wij er allemaal zijn. Hij komt niet over als iemand die het al jaren doet en er een beetje flauw van is.

Een geslaagde avond en heel leuk om zoiets een keer bij te wonen, een aanrader.

De zaterdag werd gevuld met cultuur bij fotogalerij Foam, shoppen voor gebloemde jurkjes, meer cultuur bij filmmuseum Eye (als je het goeie pontje neemnt tenminste) en natuurlijk bijkletsen met een glaasje wijn erbij.

De avond werd afgesloten met een heerlijk diner bij BIHP. Wij dachten heel creatief nog dat de afkorting stond voor 'Be Hip' of anders 'Bunkeren In Het Pand' maar het waren gewoon de initialen van de eigenaren. Het eten was er niet minder om.

Op zondag moesten we dan alweer afscheid nemen, maar via Ruzzle en Wordfeud houden we natuurlijk contact :-) Op naar meidenweekend 2014!

Kabelbaal

Sinds de zomer heeft Londen er een nieuwe attractie en tevens vervoermiddel bij: een heuse kabelbaan over de Thames. Afgelopen weekend scheen de zon weer eens dus we hadden het idee opgevat om er eens een ritje (of is het vluchtje?) mee te maken.

De kabelbaan gaat vanaf de Millennium Dome naar Victoria Docks aan de Noordkant van de Thames en is gebouwd door Emirates (van de vliegmaatschappij). Voetballiefhebbers zullen de naame Emirates ook kennen als de sponsor van Arsenal en het is tevens de naam van hun nieuwe stadion.

Maar goed, vol goede moed togen wij dus naar Greenwich waar we konden opstappen op de kabelbaan. Helaas werden we begroet door dit bord:

En we hadden thuis nog gekeken op de live status pagina, aangezien het wel een beetje winderig was!

Maar goed, niets aan te doen, gelukkig waren we bij de Millennium Dome met z'n vele restaurantjes dus besloten we daar maar even een hapje te eten en tevens kon Jesper daar lekker rondrennen en z'n energie kwijt zodat we toch mooi maar redelijk voldaan weer naar huis gingen.