E en I

Afgelopen donderdag had Jesper bij een van zijn capriolen een behoorlijke smak gemaakt. Eenmaal van de schrik bekomen was hij weer bijna de oude. Bijna, want hij wilde niet meer kruipen, blijkbaar deed zijn linkerschouder erg veel pijn. Dus maar snel naar de dokter, die gelukkig niet dacht dat er iets gebroken was. Wel zei hij dat als het na en dag nog niet verbeterd was we naar het ziekenhuis moesten gaan om een röntgenfoto te laten maken. Hoewel hij verder in zijn oude, blije doen was, wilde hij gisteren nog steeds niet kruipen. We maakten ons dus een beetje ongerust, en zijn naar het dichtstbijzijnde hospitaal in Tooting gegaan.

Nou hebben we rond de geboorte van Jesper al kennis mogen maken met de werkwijze van de NHS, dus we waren voorbereid. We waren er vroeg, en konden ook snel de A & E (Accidents & Emergencies) op het terrein van St. George's Hospital vinden. Kort (!) weergegeven ging het ongeveer zo:
Bij binnenkomst eerst aan de assessment nurse uitleggen wat er is gebeurd, die geeft je een formulier, vervolgens bij de receptie in de rij staan om in te schrijven. Daarna met het verrijkte formulier naar de kinder polikliniek, deponeer het formulier in een bak, wachten tot je wordt opgeroepen door de triage nurse. Die bepaalt dat er een dokter naar moet kijken, wachten op dokter, zij vindt dat er x-rays moeten worden gemaakt. Op naar de röntgenafdeling, foto's maken, terug naar polikliniek, wachten op dokter. Dokter kan niets zien op foto's, terug naar röntgenafdeling voor meer foto's, daar zijn ze het niet eens met de hoeveelheid foto's, wachten tot ruzie met dokter in het voordeel van de röntgenologen is beslecht, meer foto's, weer terug, wachten op dokter, kan nog steeds niets zien, schakelt specialist in. Wachten op specialist, assistent van specialist komt, kan ook niets vinden, toch echt de echte specialist nodig, wachten, specialist kijkt, kan heel speciaal ook niets bijzonders vinden, moet hier toch even over nadenken, wachten, wachten, wachten, resultaat!

De conclusie van dit alles was uiteindelijk dat er niets gebroken is, en dat we over twee weken terug moeten komen. Eigenlijk zijn we daar wel blij mee, liever een halve dag in het ziekenhuis besteden om er achter te komen dat er niets ernstigs aan de hand is, dan snel geholpen worden en dat het wel serieus is. Jesper vermaakte zich gelukkig ook prima in het ziekenhuis, behalve bij het maken van de röntgenfoto's. De eerste ging nog wel, maar daarna wist hij wat hem te wachten stond. Inmiddels kruipt hij ook alweer voorzichtig, dus het gaat de goede kant op.

Boompjes, blaadjes en buikgriep

De afgelopen week waren R en ik allebei geveld door een buikgriepje. Gelukkig bleef J buiten schot, maar voor ons was het kwakkelen. Het aanbreken van de grote zak pepernoten die we uit NL hadden gekregen moest dus nog even wachten... In plaats daarvan droog brood en thee :-(

Gelukkig konden we, nadat we weer wat opgeknapt waren, wederom genieten van prachtig herfstweer, met een vrolijk schijnend zonnetje. En een wandelingetje in een van de parken is dan wel zo lekker. En J kon gelijk kennismaken met herfstblaadjes.

En na al dat gespeel en gewandel een passende beloning  van de Sint:

Ster en sterretjes

Afgelopen weekend waren Fred & Marianne op bezoek om Jesper eens flink te verwennen.

 










Hij genoot met volle teugen en het gaf ons de gelegenheid om weer eens uit eten te gaan. Ditmaal hadden gekozen voor Galvin at Windows, een restaurant met één Michelin ster op de 28e verdieping van het Hilton hotel. Het uitzicht was inderdaad mooi en het eten ook heerlijk, maar het was verder eigenlijk te stijf voor ons. Twintig man personeel maar alleen oog voor je op de verkeerde momenten, met name de wijn-nazi was nogal opdringerig, het wilde er maar niet in dat Karen het bij 1 glaasje wijn hield. We hebben veel betere ervaringen gehad in restaurants zonder Michelin ster, maar wie niet waagt, die niet wint.

De reden voor het bezoek van F&M was dat ze weleens een echte Bonfire Night wilden meemaken. Nou is er normaliter hier bij ons om de hoek in Clapham Common een geweldige, en gratis, vuurwerkshow, maar vanwege de crisis en bijbehorende bezuinigen was die dit jaar samengevoegd met een ander en niet op z'n vaste stek gehouden. Wij hadden daarom voor die in Battersea Park gekozen. Dat is al jaren de beste (ook niet gratis), en die is daarom nogal druk. Het was een beetje een gok, onze eerdere ervaring was dat het behoorlijk moeilijk was om na afloop het park uit te komen. Bovendien wisten we niet hoe Jesper zou reageren op het vuurwerk, al is hij op oudjaarsdag geboren.

Het bleek dat het ene probleem het andere oploste. Jesper vond de mensenmassa met kleurige lichtjes prachtig, en ook de van de vuurstapel was hij onder de indruk. Het vuurwerk (overigens heel mooi) zelf kon hem minder bekoren, na de eerste knallen was het gelijk huilen. We hebben nog even afgewacht of hij er aan zou wennen, maar helaas niet. Alweer: wie niet waagt, die niet wint. Zo vertrokken we dus halverwege, maar op die manier ontsnapten we wel mooi aan het gedrang. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Lekker fris

Gewoon zomaar, omdat we het nog niet kenden. Rabarbervlafrisdrank (mooi Scrabble woord trouwens).