Inpakken

Bijna is het zover, volgende week gaan we verhuizen dus vandaag was het tijd om in te pakken. We hadden uitgerekend dat het sinds 2005 alweer onze 4e verhuizing wordt, een gemiddelde van een per jaar (waar zijn we eigenlijk mee bezig?). Maar goed, deze keer hoefden we niet zoveel spullen in te pakken omdat we erg veel verkocht hadden voor ons vertrek naar Engeland. Toch viel het inpakken van boeken nog wel tegen - wat zijn die zwaar!

Onze verhuisbedrijf had alvast een dozenpakket bezorgd en zo konden we aan de slag (let ook op de naam van onze verhuizer).

(het moge duidelijk zijn wie de foto's neemt en wie er inpakt ;-))

Birthday in Brighton

Afgelopen weekend alweer een jaartje ouder geworden, en dat moest natuurlijk gevierd worden! We besloten om naar de kust te gaan, naar Brighton, voor wat welverdiende R&R. De weergoden waren ons ook nog eens goedgezind, een strakblauwe lucht zorgde voor een heerlijk zomers sfeertje.

Een beetje Engelse badplaats is natuurlijk niets zonder pier, en ook in Brighton was dit de centrale plek voor tacky vermaak. Gelukkig was het niet druk en was de pier op een bepaalde manier ook wel sfeervol, door het knus afgewerkte houtwerk en de nostalgische snoepwinkeltjes.

Daarna was het tijd voor een strandwandeling te doen waarbij we ook nog langs de oude westpier kwamen. Gebouwd in 1866, de laatste jaren van zijn leven al niet meer onderhouden en in 2002 en 2003 verwoest door een aantal branden. Het skelet van het concertgebouw staat er nog en ziet er uit als een dramatisch kunstwerk. Toch wel imposant.

Iets waar Brighton in ieder geval geen tekort aan heeft is Fish & Chips. Er zijn ongeveer een miljoen shops alleen al langs de promenade en is ook de hangplek bij uitstek voor mensen die zo sportief zijn dat ze alleen nog maar in trainingspakken of voetbalshirts passen.

Een compleet andere wereld zijn de Lanes. Twee gebieden met veel leuke boetiekjes, hoewel het Noordelijke deel ook wel een beetje een eco-alto gevoel heeft. Wel bijzonder dat een deel was opgefleurd met bijzondere grafitti.

Apart was het paleis van George IV, de prince regent die wel van een feestje hield. Werd ook magnifiek neergezet door Hugh Laurie in Blackadder the Third. Het paleis zelf is een ecclectische verzameling van Oosterse imitatie kunst (de meeste artiesten die werk leverden waren zelf nog nooit in Azie geweest), zeer indrukwekkend.

En wat ik voor mijn verjaardag heb gehad? Een Wii fit! Of dat een hint is vraag ik me af, maar tot nu toe bevalt ie goed en kan ik mij in onze huiskamer klaarstomen voor de Winterspelen :-)

Verder iedereen nog bedankt voor de leuke verjaardagskaarten, SMS-jes en groeten!

Fijn proeven

Laatst was er hier op TV een serie documentaires over wijn, en één aflevering daarvan ging over Berry Brothers, de klant waarvoor ik (R) werk. Daarin lieten ze onder andere zien hoe het eraan toeging bij een proeverij van de wijn die ze verkopen. Het toeval wil dat mijn baas voor zo'n 'tasting' werd uitgenodigd, en wij mochten ook mee! Het gebeuren vond plaats in een passende omgeving: "the Great Hall at the Institute of Civil Engineers", in een groots gebouw vlakbij het parlement. Marmer, kroonluchters, grote schilderijen, je kent het wel. Dat het hier bouwkundigen betrof werd verraden doordat de schilderijen als onderwerp bijvoorbeeld boortorens hadden. Het publiek was erg posh, ik voelde me hevig underdressed, gelukkig waren mijn collega's ook niet op sjiek.

Bij de smaaktest hadden we de keuze uit ongeveer 80 wijnen, in prijs uiteenlopend van 6 pond tot 100 pond per fles. Je krijgt maar een klein bodempje per soort, wat je eigenlijk ook nog hoort uit te spugen (stiekem niet gedaan). Na een poosje wil je toch wel graag wat eten, maar het enige dat er verkrijgbaar was waren crackers en, overigens heerlijke, zalm op blinis. Vandaar dat het niet gelukt is ze alle 80 te proberen. Veelgestelde vraag: is die dure wijn nou echt lekkerder dan de bagger van de supermarkt? Ja, toch wel. Over smaak valt niet te twisten natuurlijk, en het was opvallend hoe weinig overeenstemming er in ons groepje van 6 was. Wij waren zeer te spreken over de Winston Churchill champagne, en laat dat nou net de duurste fles zijn.

Speaker's Corner

Gisteren maar weer eens ongegeneerd de toerist uitgehangen. Doelwit was deze keer Speaker's Corner. We zijn al vaker door Hyde Park gekomen, en volgens mij ook wel eens lang de sprekershoek, maar er leek nooit zoveel aan de hand. Het blijkt dat de beste tijd om te gaan op zondagmorgen is, dus zijn wij maar eens vroeg opgestaan (voor ons doen dan) en met een Nero ontbijtje in de bus gestapt. De plek is beroemd als spreekbuis voor zonderlingen, maar ook illustere mensen als Karl Marx, Vladimir Lenin en George Orwell hebben er op een zeepdoosje gestaan.












Misschien omdat het zondag was, maar toen wij het bezochten hadden alle sprekers maar één thema: god. God wil dat je de islam volgt. Nee, juist het christendom! Sterker nog, god bestaat niet want het is een bedenksel van de Romeinen. Volg de god van de joden. God is een racist en wil dat niemand Engels spreekt behalve de Engelsen! Het is duidelijk dat ze allemaal de waarheid in pacht hadden, en ook een rechtstreekse lijntje met een hogere macht hadden. Toch jammer dat ze het dan onderling niet eens zijn, want zo worden wij er niet veel wijzer van.

Roka's Restaurant

Nee, wij zijn geen restaurant begonnen, maar zijn gisteren bij onze naamgenoot wezen eten. Roka is een fancy Japans restaurant in Soho. Centraal in het restaurant is de grote grill waar de meeste vlees en vis gerechten zo ongeveer onder je neus worden klaargemaakt (als je een plekje aan de bar hebt dan). 

Het menu heeft een zeer ruime keuze aan heerlijkheden, de meeste dingen komen in kleine porties zodat je de kans hebt om veel verschillende dingen te proeven. Deze tapas-achtige manier van eten serveren is vrij gebruikelijk in veel restaurants in Japan - als je nog honger hebt bestel je gewoon nog wat meer. Elk gerecht is ook een genot voor het oog; alles is even mooi opgediend waardoor het nog lekkerder smaakt.

Roka is niet goedkoop maar als je van genieten en Japans eten houdt zeker een aanrader!

Vroege vogels

Is het een vogel?
Nee.
Is het een vroege vogel?
Nee.
Is het de BA026 uit Hong Kong?
Ja.

Een van de ergernissen van ons huidige huis is dat we vaak vroeg wakker worden van het vliegtuiglawaai. Het lijkt erop dat het in golven gaat, soms is er een poos helemaal niets, en andere periodes is het elke ochtend raak. Wij hebben het idee dat ze soms strak over ons huis komen, maar het is nog verbazingwekkend moeilijk dat vast te stellen als je recht omhoog kijkt. We hadden stille hoop dat het straks na de verhuizing beter zal zijn, maar in Londen lijkt het erop dat er altijd en overal vliegtuigen zijn.

Gelukkig heb ik nu een site gevonden waarop je kunt zien waar de vliegtuigen vlogen en wanneer. Gelukkig, want het bevestigd onze vermoedens: ze beginnen inderdaad akelig vroeg en komen absoluut recht over onze slaapkamer heen. Dubbel gelukkig, want ze lijken ons nieuwe huis te mijden.

Onderstaand een filmpje van afgelopen dinsdag ochtend, of moet ik zeggen nacht: let op de tijd.

Paper Cinema

Het theateraanbod in Londen is indrukwekkend. Zo indrukwekkend zelfs dat het soms lastig is om een keuze te maken. Deze week was er het EAST festival, een soort Noorderzon in het Oosten van Londen zeg maar, met vooral veel aandacht voor 'Fringe' theater (niet mainstream). Wij kozen ervoor om de 'Paper Cinema' te gaan bekijken. In eerste instantie klinkt dit als een low-budget oplossing voor film in crisistijd, maar is in werkelijkheid een prachtige voorstelling van een verhaal uitgebeeld met alleen papier. Twee mensen bewegen papieren stukken zoals achtergronden, mensen en andere vreemde wezens voor een felle lamp en camera; een projector toont het vervolgens vergroot op een groot doek achter hen.

Het resultaat is een sprookjesachtige reis door een papieren fantasiewereld wat voornamelijk bestaat uit absurde types zoals vogels op een velocipede, een autorijdende olifant die een eenzame lifter meeneemt en een file die een enorm slakkenhuis blijkt te zijn. Het geheel wordt begeleid met passende muziek.

Een aanrader en wie weet binnenkort op Noorderzon?

Boekenbal

Vanmiddag zijn we even naar een boekhandel geweest om wat nieuwe boeken te halen. Wat daar altijd opvalt is de enorme hoeveelheid boeken over voetballers en andere sporthelden. Nou is een beetje interesse in voetbal mij niet vreemd, en ik snap ook nog wel dat het interessant zou kunnen zijn om te lezen wat iemand, die er een indrukwekkende carrière op heeft zitten, allemaal heeft meegemaakt in zijn leven. Zo heeft Wayne Rooney (leeftijd: 24) al twee autobiografieën op zijn naam. Nog erger, ook zijn vrouw heeft er al een. Het is moeilijk een (voormalig) voetballer te vinden die een beetje in de schijnwerpers heeft gestaan, waarvan nog niet een biografie is verschenen. Dat beperkt zich niet tot Britse voetballers; Nederlanders doen er vrolijk aan mee.

Going south

We zijn al een tijdje op zoek naar een nieuw huis, en het is een van de goede voornemens van dit jaar om daar eens echt de vaart achter te zetten. Dat is moeilijker dan het klinkt, omdat de markt volledig in handen is van de makelaars. Geen sites a la funda waarop je op je gemak kunt browsen door alle informatie bijvoorbeeld. Er zijn wel sites, maar die hebben niet alle huizen en gebrekkige informatie. Met name foto's ontbreken meestal, en als ze er zijn vaak van bedroevende kwaliteit. Denk: een dronken Engelsman neemt met zijn mobiel een foto van een auto met ergens op de achtergrond het huis. Als we dan toch iets leuks zagen bleek het huis allang weg te zijn.

Als we contact kregen met een makelaar bleek die altijd veel meer geïnteresseerd in het verkrijgen van onze gegevens dan het geven van info over het huis. Dus besloten we het spelletje maar mee te spelen. We hebben een speciaal email adres gecreëerd voor onze zoektocht en zelfs een apart telefoonnummer! Zo zitten we nu als drugsdealers te jongleren met twee telefoons, maar het heeft wel het gewenste resultaat. Nu we ons niet meer bezwaard voelen om onze contact gegevens uit te delen worden we plotseling platgebeld. Dat werkt dan ongeveer zo:
- "Ik heb een huis voor je, kun je dat vanmiddag komen bekijken?"
- "Op zich wel, kun je me wat meer vertellen over het huis?"
- "Nee."

Dus gaan we regelmatig op weg om een mysterieus huis te bekijken, dat vaak net niet helemaal aan onze wensen voldoet. Toegegeven, we zijn ook moeilijk wat dat betreft. Vooral de douche niet boven het bad bleek onmogelijk, dus die eis hebben we laten varen.

Maar: met succes! Een poos geleden zagen we een huis waarvan we allebei gelijk dachten dat dit 'm moest worden. Nu alle contracten getekend zijn kunnen we het eindelijk aan de grote klok hangen. Het is een heel huis met 3 slaapkamers vlakbij metro station Clapham South. Dat betekent dat we straks aan de andere kant van Clapham Common wonen, iets dichter bij mijn werk en ietsje verder voor Karen, maar nog steeds op fietsafstand.