H. van Veen & R. Froger

Gisteren was het dan eindelijk zover, we kregen de sleutels van ons nieuwe huis. Even wennen dat de deuren niet meer opengaan met een pasje, maar we zijn erg blij. In het hotel begint de douche de laatste tijd flink te sputteren, blijkbaar is het tijd dat we gaan. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen er nodig zijn voor een sleuteloverdracht, we stonden op een gegeven moment met zijn zessen in de keuken. Wij tweetjes natuurlijk, Lee van het bedrijf dat ons helpt met de verhuizing, de vorige bewoner, iemand van de letting agent en dan nog iemand waarvan we niet helemaal precies weten wat zij er nou deed. Rennen en vliegen door het huis, elk vlekje en krasje werd genoteerd, gedicteerd en gefotografeerd. Wat dat betreft zit het dus wel goed, mochten er ooit problemen komen dan zijn we driedubbel gedekt. Het is wel raar om het huis nu te zien, per slot van rekening zijn we er eigenlijk maar 10 minuttjes geweest, toen het nog vol stond. Duidelijk is wel wat ons aantrok: de oude elementen zoals de erker en de schouw.












Nog eenmaal terug naar Fraser Place, want pas vandaag komen onze spullen er te staan. Eindelijk ons eigen huisje, en omdat het hier mooi weer is, kunnen we lekker in de tuin een plek onder de zon opzoeken. En, niet onbelangrijk, eindelijk kunnen we zelf koken, Nederlandse klassiekers als lasagne en nasi goreng. Misschien wordt het hier wel even stil, want we hebben nog geen internet daar, maar er wordt aan gewerkt.

Spamalot

Afgelopen donderdag weer een jaartje ouder geworden, en als je toch in Londen bent, dan is een bezoekje aan een musical een goede manier om het te vieren. Alleen lastig dat we niet van musicals houden, maar gelukkig is er altijd nog Monty Python. Van hun film the Holy Grail hebben ze een hilarische musical weten te maken (zonder muziek van Elton John).


Naast de bekende scenes uit de Holy Grail, werd er ook de draak gestoken met de cliché en belegen musical liedjes waarbij zangeressen graag hun Mariah Carey kunsten willen vertonen (# this song goes on... way too long). Een aanrader voor iedereen die niet van musicals houdt!

Natuurlijk konden we de show niet voorbij laten gaan zonder wat merchandise te kopen:


(it's just a fleshwound)

Adressen in London

In Engeland doen ze alles anders. Ze rijden aan de verkeerde kant van van de weg, zetten de dag van de maand achter de maand, maar zetten het huisnummer dan weer voor de straatnaam. Verwarrend. Om het nog verwarrender te maken geven ze vaak namen aan flats en appartementen complexen, en dan heb je binnen die flat een nummer, maar niet van de straat. Op zich wel grappig dat ze die flatnamen gebruiken, maar als je denkt dat het een straatnaam is vind je het natuurlijk nooit (dat is ons gelukkig niet overkomen).

Daarnaast komen de meeste straatnamen uit de randomizer, waardoor ze nogal op elkaar lijken. De straat van ons hotel heet bijvoorbeeld Queen's Gate Gardens, maar er is ook een Queensgate Gardens, zonder apostrofje en spatie. Sterker nog, er is ook nog een straat die precies hetzelfde heet! Vandaar dat de Londenaren zoveel waarde hechten aan hun postcode.

En nee, ik ben nog niet klaar. Er is hier in de buurt natuurlijk een Queen's Gate, maar de Queen's Gardens bestaan ook, vijf maar liefst. En er is een Queen's Gate Terrace, een Queen's Gate Place, een Queen's Gate Mews, en een Queen's Gate Place Mews. Om gek van te worden. Ga hier dus niet op zoek naar de High Street, daar zijn er een slordige 50 van. Je zult maar postbode wezen.

Vlagvertoon

Een overeenkomst met Amerika is dat ze hier ook veel vlaggen hebben hangen, maar een verschil is dat het niet allemaal dezelfde vlaggen zijn. Sowieso kunnen ze natuurlijk kiezen om de vlag van Engeland, Groot-Brittanië of de Europese Unie op te hangen (maar zeg dat laatste niet te hard). In kroegen zie je vaak de Engelse, Welshe (hoe schrijf je dat eigenlijk?), Schotse en Ierse hangen, die van Noord-Ierland ligt waarschijnlijk wat te gevoelig. Bij Buckingham Palace hingen erg veel vlaggen, maar niet alleen de Britse. Er bleek hoog staatsbezoek van Ghana op visite te zijn.

Parliament Square wordt opgesierd met alle vlaggen van het Gemenebest, en dat zijn er nogal wat, ze pasten niet eens allemaal op 1 foto. Let ook op het niet heel indrukwekkende vredeskamp.









Zoals al eerder gezegd zitten er in deze buurt veel ambassades, die van Nederland zit bijvoorbeeld om de hoek. De andere kant op zit een dichtgespijkerd pand dat volgehangen is met security camera's, dat is die van Irak. Alle ambassades hangen natuurlijk trots de vlag uit, en wij vragen ons dus regelmatig af: "Welk land is dat nou weer?". Gelukkig kunnen we dan gewoon op het bordje op de gevel kijken, weer wat geleerd. Tijd dus voor een kwisje, antwoorden in de comments. De winnaar krijgt een pluim!
















We blijven helaas iets langer in de ambassade buurt dan gepland. De bedoeling was dat we aanstaande vrijdag in ons nieuwe huisje zouden trekken, maar de huidige bewoners hadden wat moeite met het vinden van een verhuizer en konden er niet op tijd uit. Het nieuwe plan is dat we maandag de sleutels krijgen en dinsdag gaan verhuizen. Hopelijk komt er nu niets meer tussen, we wachten af.

High tea & Sunday roast

Ook in de UK hebben ze een inburgeringstest, met moeilijke vragen zoals 'waar woont de Kerstman?'. Mochten we ooit kans willen maken op het Brits staatsburgerschap, dan kunnen we maar beter zo snel mogelijk inburgeren. Ons inburgerthema van dit weekend: eten. Wat beter om het weekend te beginnen met een 'Friday night curry'. Net zo Brits als dat sateh en babi ketjap Nederlands is, maar net zo lekker. Onder begeleiding van een pint natuurlijk.
Op zaterdag was het tijd voor wat meer stijl: tijd voor een authentieke high tea, met sandwiches, scones en taartjes en oh ja, ook nog thee. Lekker, maar je krijgt toch ook de indruk dat je niet helemaal tot de doelgroep behoort...

En vandaag maakten we kennis met de authentieke, verfijnde Engelse haute cuisine: Sunday roast en sausages and mash. Gelardeerd met Aston Villa v. Liverpool en afgeblust met cider.

Narcissen en glorie

Eén ding waar Londen beroemd om is zijn de parken, en terecht. Je kunt er heerlijke wandelingen in maken en er valt van alles te zien. Vlak bij het hotel ligt Hyde Park/Kensington Gardens, die zijn samen eigenlijk een groot park. Die grenzen dan weer aan Green Park (duh!) dat weer overgaat in St. James's Park. Iets verder van het hotel vandaan ligt dan weer Regents Park, genoeg parkplezier dus. De parken zijn mooi aangelegd, met veel water vol met allerlei soorten eenden, ganzen, zwanen etc. De lente begint al een beetje dus de bloemen staan in bloei en de bomen hebben bloesem.








Zoals in elk land zijn ook hier parken de plaatsen bij uitstek voor wat oorlogsmonumenten. Nu heeft Groot-Brittanië nogal wat oorlogen gevochten, dus het zijn er aardig wat. Het loopt helemaal uit de hand doordaat ze voor elke groep apart een monument maken. Elke generaal/admiraal/maarschalk heeft natuurlijk recht op zijn eigen standbeeld, maar ook elk onderdeel heeft zijn eigen stuk marmer, eentje voor de artillerie, eentje voor de machinegeweren enz. Ook langs etnische grenzen wordt onderscheid gemaakt, er is een monument voor de Indiers, eentje voor de Canadezen en eentje voor de Australiers. Het wapen van Australie wordt trouwens niet geflankeerd door de gebruikelijke 2 leeuwen of adelaars, maar door een kangoeroe en een struisvogel, je zult het dus niet snel verwarren met een ander land.


















Dat leverde blijkbaar nog steeds niet genoeg standbeelden op, dus is er een gewijd aan vrouwen, en er is zelfs eentje voor dieren! Misschien iets voor de PvdD?










Het is duidelijk dat het beste wat je kunt doen is sterven voor je land, met een beetje mazzel zal je naam vereeuwigd worden in een prachtig park. Goed, het zijn geen 99 maagden, maar het klinkt toch bekend.

Home

Na de hectische huizenjacht van vorige week hadden we één huis van de 15 uitgekozen: nummer 12 Taybridge Road. 12A om precies te zijn, want we zitten op de begane grond. Het is een 'conversion', d.w.z. dat ze een bestaand huis gescheiden hebben in meerdere wooneenheden, meestal zoals hier per etage. Bijna alle woningen in Londen zijn zo.
We hebben deze gekozen vanwege de ligging: het ligt op zuid oever van de Thames in Battersea (of is het toch Clapham?, in ieder geval borough Wandsworth) vlakbij het grote park Clapham Common. Niet al te ver van het centrum, en Karen zou kunnen gaan fietsen naar het werk (moet ze eerst een felgeel fluorescerend hesje kopen, dat doet iedereen hier). Ook de bus zou een optie zijn, en anders is er een ondergrondse halte van de Northern Line in de buurt of een groot treinstation.
En natuurlijk vanwege de kamers en de tuin: 2 slaapkamers, een tuin op het westen, ook nog een soort van platje, en een woonkamer (reception room noemen ze dat hier) met een erker en een schouw. De keuken is ook geweldig, alles er op en eraan, oven/gasfornuis, koelkast, vriezert natuurlijk, maar ook een wasmachine/drogert (zit hier altijd in de keuken) en een afwasmachine (heeft lang niet elke keuken). En dat alles binnen het budget!














Een huis willen is hier alleen wat anders dan een huis krijgen. Eerst moet er stevig onderhandeld worden (dat werd gelukkig voor ons gedaan), dan moet een lange vragenlijst worden ingevuld. Alles wordt ook echt gecontroleerd, huidige werkgever, vorige werkgever, karakter referentie (geld komt eraan! ;) huidige adres, vorige adres. Serious business! Voordeel is dat de bovenburen ook aan zo'n derdegraadsverhoor zijn onderworpen. Nu zijn we zover dat we het huur contract mogen tekenen, uiteraard in bijzijn van een getuige. Dat staat vol met regels, maar het zal niet moelijk zijn ons daar aan te houden: niet roken, geen huisdieren en zo. Als we dat getekend hebben en er wordt verder geen spaak in de kabel gegooid trekken we er op de 23ste in. Ik kijk er nu al naar uit!

Anecdote van de week: bij de organische pizzeria om de hoek hebben ze Freedom bier. Dat leek ons wel lekker, maar: "No freedom tonight."

Britain

Wat valt er op, wat zijn de verschillen met Amerika? Allereerst natuurlijk belangrijke dingen zoals dat het mannetje van het stoplicht hier groen is (zoals het hoort), ipv wit. Als er geen stoplicht is, moet je naar rechts kijken en niet naar links (zoals het hoort). Het is belangrijk om dit snel te leren, want ze stoppen hier echt niet voor voetgangers. Het verkeer gedroeg zich in de V.S. erg beschaafd wat dat betreft. Voordeel hier is dan weer dat je in 2 stappen aan de overkant van de straat bent.
Verder lijkt het hier internationaler doordat je meer talen op straat hoort, in Californië was het eigenlijk globaler met Chinezen, Mexicanen, Japanners en Europeanen, maar daar praat iedereen Engels. Hier hoor je Spaans, Nederlands, Duits, Russisch, Italiaans en opvallend veel Frans. Volgens mij zitten we een beetje in een Frans buurtje, vlakbij zit bijvoorbeeld Frans Lyceum Karel van Gallië. Als je hoort hoe er hier over ze gesproken wordt, vraag je je af waarom er zoveel Fransen zijn. Commentaar bijvoorbeeld bij een rugbywedstrijd (uiteraard op TV hier) als een Fransman een Engelse schoen in zijn gezicht krijgt: "He's French, I don't care.". Komiek Al Murray, die we hier veel op TV zien (hij is dan ook erg grappig) heeft als catchphrase: "Where would we be if we didn't have any rules? France!". Sowieso wel leuk, hij heeft een TV show die eigenlijk over pubs gaat. Hij presenteert het met steevast een flinke pint in de hand, er is een pub van de week (met laatst een jochie van 15 als eigenaar), en ook de talkshow gasten moeten aan het bier. Ik zie het in Nederland nog niet gebeuren.
Hun humorhelden worden hier toch goed geëerd, dit weekend kwamen we een straat tegen die Little Britain heette. Dat was op de terugweg van Tate Modern. Erg druk in het weekend, misschien ook wel vanwege de enorme glijbanen die in de centrale hal hingen (of was het toch kunst?). Typisch Brits zijn in ieder geval de werken van Gilbert en George, die tabloid koppen over de aanslagen van 2005 gebruiken in hun werken.









Het was dit weekend in ieder geval erg mooi weer, veel zon en weinig regen, ik denk dat we de laatste week in Mountain View meer regen hadden. Paraplu is dus niet nodig, maar het is wel verstandig er altijd een bij je te hebben. Zondag hebben we dus maar lekker gewandeld door Hyde Park, de plek om te (water)fietsen, skeeleren, frisbeeën, de hond uit te laten, of met de huifboot te gaan.

Oud nieuws

De post van woensdag is nog tegoed, die ging ongeveer zo:

Na alle avonturen van de afgelopen 2 maanden zou je het bijna vergeten, maar het doel was eigenlijk London. Nu, daar zijn we dan eindelijk! Nog 1 keer verhuizen en dan zitten we (hopelijk) op een vaste plek. Het hotel dat we nu hebben is namelijk niet echt geweldig, van buiten ziet het er nog luxe uit, aan de binnenkant is wat minder aandacht besteed. En dan valt het internet ook nog uit!








Veel wordt gelukkig goed gemaakt door de locatie, we zitten op de grens van South Kensington en Knightsbridge. Een sjieke wijk, met veel dure auto's, hotels en ambassades. Het heeft een karakteristieke wijk met veel starten rondom 'gardens' (zoals de straat van ons hotel) waaromheen rijen van neoklassieke huizen staan met entrees met kenmerkende witte zuilen. Aan de achterkant van die huizen waar vroeger (en nog steeds) de 'rijken' woonden is dan een straat met mews huizen, voor de bedienden en de paarden.
Voordeel van de locatie is dat Karen naar het werk kan lopen, maar dat hoeft niet want het metrostation Gloucester Road is om de hoek. Welke kant je ook oploopt, je komt altijd wel een straat tegen met veel restaurants, en er zijn veel toeristische trekpleisters op loopafstand, zoals Kensington Palace, de Royal Albert Hall, Hyde Park, het protserige Albert memorial, en het misschien wel net zo protserige Harrods. Mooi voor een wandeling, het weer valt reuze mee (al blijft een paraplu raadzaam).

























In Hyde Park ligt de Princess of Wales Memorial Fountain, niet echt een standaard fontein in de zin van spuitend water, meer stromend water met geluidseffecten. Lady Di mag dan al een poos dood zijn, ze beheerst hier nog steeds de krantenkoppen.

Huizenjacht

Het is hier even stil geweest, maar dat is niet helemaal onze schuld. Ik was woensdag bezig met een nieuw stukje, toen het internet hier in het hotel plotseling uitviel. Laat in de avond was het pas gemaakt, en toen bleek dat ze onaangekondigd van gratis naar betaald internet gingen, 3 pond per uur maar liefst! Gisteren bleek dat ze ook wel een wekelijks tarief hebben dat iets schappelijker is (nog steeds wel erg duur, zelfs voor London), dus deze internet-verslaafde kan weer gerust ademhalen. We waren toch al niet heel verliefd op dit hotel, dus we gingen gisteren heel gemotiveerd op huizenjacht.
Gelukkig hadden we in december al geoefend en wisten we wat ons te wachten stond. Gewapend met lunch en blocnote hebben we in een dag 15 huizen bekeken, van sommige was 's ochtends nog niet bekend dat we die zouden gaan zien. Jason, onze "chauffeur" was constant aan de telefoon om nieuwe afspraken te maken en oude te verzetten. Alsof de hectiek van de huizenmarkt nog niet erg genoeg was moest hij ook nog door het Londense verkeer manoevreren, wat een baan, petje af! Nog een voordeel van de eerdere oefening is dat het relocatie buro nu beter wist wat onze smaak was, dus er zaten erg veel leuke huizen tussen.
We hebben huizen bekeken in Ealing, Acton en Chiswick, maar het huis dat ons het beste leek ligt in Clapham, vlakbij Battersea. Op dit moment wordt er over onderhandeld, hopelijk spoedig meer.

London

Gisteren aangekomen in Londen. Het was nog even spannend of we allebei deze bestemming zouden halen. Continental had ons op aparte vluchten naar NYC (waar we moesten overstappen op de vlucht naar L) gezet, die van R vertrok 2 u later dan die van mij, wat betekende dat hij de vlucht naar Londen alleen nog zou kunnen halen als hij zich met de snelheid van het licht kon verplaatsen van het ene naar het andere vliegtuig. Niet handig dus. Gelukkig bood de aardige dame achter de check in balie uitkomst. Zij boekte ons om voor een binnenlandse vlucht naar Houston, waarvandaan we een vlucht naar L konden nemen. Enige nadeel was dat deze vlucht al over een half uur vertrok, en om in deze tijden snel van incheck balie naar gate te komen... omdat we haast hadden werden we getracteerd op de extra supersized security check, want stel je voor dat we een Koran gevuld met C4 bij ons hadden... nadat laptops, telefoons en schoenen driedubbel gescand en getest waren op verdachte luchtjes (bij de schoenen hadden we even een angstig moment) konden we door, met nog 5 minuten te gaan. Thank you paranioa. Als laatsten bereikten we de gate. Behalve dat we nog getracteerd werden op een special over David "don't hassle with the Hoff" Hasselhoff, verliepen beide vluchten verder soepel.
Nu zitten we in ons tijdelijk appartement in Kensington, geen slechte locatie, maar het de inrichting van het appartement komt direct van de Leenbakker lijkt het. Dat hopen we straks toch beter voor elkaar te hebben in ons 'echte' appartement, waar we donderdag naar op zoek gaan.

See y'all en Tally ho!

We tellen de laatste dagen in Mountain View af. De beste restaurants op Castro Street worden door ons met een tweede bezoek vereerd (een culinaire Vietnamees en een tapas restaurant), de fiets is teruggebracht en wat minder belangrijke spullen naar London gestuurd (we hebben er hier het een en ander bijgekregen). Morgen zit het erop, en vliegen we de oceaan over, via New York. Door het tijdsverschil komen we zaterdagochtend aan, als voor ons gevoel de nacht net begint. Gelukkig is onze nieuwe stek al bekend (Fraser Place), een luxe 'residence' waar we die knoert van een jetlag mooi kunnen wegslapen. De locatie is ook prima, vlakbij Hyde Park, wie weet kan Karen straks lopend naar haar werk. Het is tijdelijk, we kunnen er een maand blijven, maar als het goed is gaan we woensdag al op huizenjacht, op zoek naar ons definitieve plekje.
Helaas is niet helemaal duidelijk of we daar ook internet hebben, mocht het een beetje stil worden op deze blog, dan blijkbaar niet. Dat is wel goed geregeld hier in Californië, alle hotels (behalve 1) waar we verbleven hadden wireless, net als de meeste café's hier. Dankzij Google kun je hier in het dorp ook buiten (bijna) overal internetten. Bereik voor de mobiele telefoons is dan weer een ander verhaal, zodra je een buitje buiten de bebouwing komt, in de auto zit of onder een boompje of zo, zijn je streepjes weg. Ik ben benieuwd hoe dat allemaal in Londen is, een ding zullen ze neem ik aan wel niet hebben: strikjes voor op de auto (en als ik auto zeg, dan bedoel ik pickup). Die heb je in alle soorten en maten en met verschillende strekkingen, maar de meeste zijn toch een variatie op "Support our troops".