Witte Kerst in NL

Afgelopen donderdag vlogen we zonder problemen naar NL. BA was zelfs te vroeg en ook de Nederlandse wegen waren niet glad. Eerst naar Raalte waar na een bord boerenkool met worst fanatiek gescrabbled hebben. Sommigen probeerden zelfs nieuwe woorden te introduceren om maar te kunnen winnen.










Eerste Kerstdag was het richting Emmen, door de sneeuw, maar gelukkig was het niet glad. Bij het diner kon de onvermijdelijke Christmas pudding natuurlijk niet ontbreken en was het daarna tijd voor triviant met moeilijke vragen zoals bijvoorbeeld deze uit de categorie sport: "wat is de favoriete voetbalclub van Corrie Konings?"

Tweede Kerstdag stond wederom in het teken van eten en spelletjes. Deze keer werd de sjoelbak van zolder gehaald. De stenen vlogen door de kamer, tot groot vermaak van de kat.

De dag werd natuurlijk afgesloten met meer eten, er was in ieder geval een iemand die er maar geen genoeg van kon krijgen...

Fijne feestdagen!

Er is alles aan gedaan om ons tegen te houden, maar we komen er toch aan! De aangekondigde staking bij BA is illegaal verklaard, het winterse weer van de laatste tijd lijkt te zijn afgelopen zodat de treinen weer rijden (zelfs de Eurostar rijdt weer) en de vliegtuigen weer vliegen.

Met alle blokkades uit de weg gaan we morgen met een gerust hart op weg naar Nederland om daar kerst en oud&nieuw te vieren. Wie weet kunnen we daar nog over bloggen tijdens ons verblijf, in ieder geval wensen wij iedereen een vrolijk kerstfeest en een gezellige jaarwisseling toe.

Carols

Gisteren zijn we naar een bijzondere show geweest in de Hammersmith Apollo (deze wordt trouwens niet door O2 gesponsord, maar door HMV). Nine Lessons and Carols for Godless People is een evenement dat is georganiseerd onder het mom "een rationele viering van kerst". Dat klonk interessant genoeg om kaartjes te boeken, hoewel we niet precies wisten wat we konden verwachten.

Het bleek een bonte avond te zijn waarin in een hoog tempo iedereen korte optredens deed. De "artiesten" hadden erg diverse achtergronden: komieken, wetenschappers en muzikanten wisselden elkaar af. Van sommigen hadden we wel eens gehoord (Dara O'Briain, Al Murray en natuurlijk Richard Dawkins), maar de meeste namen zeiden ons niks. Dat geeft niet, want het was om van te genieten. Het ene moment lig je in een deuk om de grappen van een komiek, even later kijk je naar prachtige foto's van Saturnus en vervolgens kun je alles op je in laten werken tijdens een rustig muziek moment. Rode draad was wetenschap en rationaliteit, wat zich uitte in onder andere het te kijk zetten van zweefdokters maar ook ingewikkelde grappen over quantum physica.

Depeche Mode

En weer was het tijd voor een concert. Deze keer Depeche Mode, wederom in de O2 Arena waar we al bijna stamgasten zijn. Het voorprogramma was niet echt boeiend, en het hielp ook niet dat ze over de bijbel en de Lord zongen. Gelukkig hielden ze snel op en was het tijd voor de hoofdact. De spanning in de zaal steeg gestaag en toen ze uiteindelijk opkwamen leek de zaal gelijk al uit haar dak te gaan. Het was een spetterende show en zanger Dave Gahan had er duidelijk zin in. Ook Martin Gore deed wat nummers zodat Gahan weer wat kon uitrusten en was erg goed bij stem. Natuurlijk heeft een beetje band tegenwoordig een videoshow, dus ook daar werd flink uitgepakt met diverse effecten en clips.

Een prima optreden en van mij mochten ze nog wel langer doorgaan!

Een blauwe zaterdag

In Engeland is een bekend (of berucht) fenomeen de "housing estates". Mini-wijkjes van flats waar over het algemeen mensen wonen die zich iets anders niet kunnen veroorloven. Niet verbazingwekkend dus dat er weinig animo is om daar te wonen, en dat er af en toe de nodige gesloopt moeten worden. Maar je kunt er natuurlijk ook andere dingen mee doen. Kunstenaar Roger Hiorns heeft een van de flats gebruikt om er een kunstwerk van te maken, Seizure. Dat klinkt allemaal heel saai, maar het resultaat is er niet minder om:












Hij heeft dit gemaakt door de flat een tijdje compleet te vullen met kopersulfaat, waardoor overal blauwe kristallen op zijn gaan groeien. Heel raar en fascinerend om nu er nu in rond te lopen, bijna een "alien" landschap. Je moet er maar opkomen, geniaal.

Marilyn in the Mansion

Na Placebo op woensdag was het de volgende avond tijd voor Marilyn Manson. Dit keer niet in de O2 Arena maar in de O2 Academy te Brixton.


Eingelijk heet elke concertzaal in London de O2 Arena / Academy enzovoort. Zo is er de O2 Academy te Islington, de O2 Academy te Hammersmith en vele anderen. Aan zuurstof geen gebrek. Waarschijnlijk als archeologen de diverse poptempels over een x 1000 jaar opgraven denken ze vast dat we zuurstof aanbidders waren (en CO2 is natuurlijk het werk van satan). Maar goed, ik dwaal af. Marilyn Manson dus.

Het was interessant het publiek met het Placebo publiek te vergelijken. Veel mensen, vooral vrouwen, hadden heel erg hun best gedaan met hun kleding en make-up, natuurlijk vnl in Goth-stijl. Verder waren er veel ouwe rockers met de nodige piercings en tattoos en saaie mensen zoals wij, wat een bont gezelschap maakte.

Manson zelf was redelijk op dreef, maar het concert kwam, ondanks de lichtshow en vele verkleedpartijen toch niet helemaal uit de verf. Wellicht lag dat ook aan de enorme hoeveelheid rook die gebruikt werd. Gelukkig kwamen alle klassiekers wel langs.

Big Do

Gisteren was het weer tijd voor het traditionele kerstuitje van mijn (R) werk. Ook deze keer was er gekozen voor een restaurant in de buurt, al was de organisatie zo chaotisch dat het een wonder mag heten dat we we er nog terecht konden. Op het menu stond een heus geroosterd biggetje, dat vooraf nog even persoonlijk aan ons werd voorgesteld:


Het "diner" vond plaats iets na de lunch dus we hoefden maar een halve dag te werken. Het eten was heerlijk en meer dan voldoende, waar ik normaal al aardig rozig van wordt, en de wijn vloeide natuurlijk rijkelijk. Na het restaurant zijn we naar een pub in de buurt gegaan. Een rare gewaarwording, het is buiten donker, binnen beginnen de inmiddels toch aardig aangeschoten collega's drankspelletjes te doen, het dan is het nog maar 5 uur 's middags. Ik heb me qua drank in ieder geval ingehouden, want ik had nog een afspraak, waarover later meer.

Placebo

Het zijn drukke tijden. Normaliter is het elk jaar al de tijd voor reviews, stress op het werk en kerstuitjes, maar deze keer doen we er nog een schepje bovenop. Het komt ze uit dat we in een week tijd ook nog naar 3 concerten gaan. Gisteren was de eerste: Placebo in de O2 Arena. De O2 daar zijn we al eens geweest, al was het deze keer weer anders. Van binnen was het veranderd in een soort kerstkermis met zelfs een heuse achtbaan. Maar goed, het ging om de muziek. Moeilijk te beschrijven zoals altijd, maar het was echt heel goed, en ook Placebo zelf had er duidelijk lol in.

Speculaas dieet

Men zegt wel eens dat mensen die in het buitenland wonen meer gehecht raken aan de tradities van hun geboorteland. Zo ook bij ons. Het gebrek aan een echte Sint compenseerden we dit weekend door fanatiek speculaas en pepernoten te bakken. Helemaal zelf gemaakt, zelfs de amandelspijs!


Dit worden toch echt pepernoten hoor...


Nadat de pepernoten klaar waren (zeg maar jumbo-pepernoten want ze vielen wat groot uit) was het tijd voor het gevuld speculaas:




Het moge duidelijk zijn wat wij de komende week eten. Jammie!

No mo' mo

Hehe, Movember is afgelopen. De afgelopen maand groeide het dons op mijn bovenlip langzaam uit tot een heuse borstelsnor. Tenminste, als je onder een bepaalde hoek keek. En met de juiste belichting. Zie deze diashow voor een fast forward:



Het was een interessant experiment en zo heb ik ook weer bijna 100 pond opgehaald voor het goede doel. De vraag is dan natuurlijk of ik de snor zou laten staan. Nou: nee. Opmerkingen over hoe ik eruit zag met een 'tache': als een politieman, 10 jaar ouder, 'gay'. Niet echt goede redenen voor een blijvende verandering van mijn look. Bovendien was er iemand heel gretig om 'm af te scheren:

Craven Cottage

Het leek Arjen wel een goed idee om tijdens zijn bezoek naar een voetbalwedstrijd te gaan. Dit weekend was de Londense topper tussen Arsenal en Chelsea, maar daar kan ik geen kaartjes voor krijgen zonder eerst een lening te regelen bij de bank. Daarom was de keus dit keer gevallen op Fulham F.C., een wat minder bekende club, maar wel eentje die al een poosje in de Premier League speelt. In Nederland doet FFC misschien wel een belletje rinkelen als de club waar Van der Sar naartoe ging na Juventus, of als de club die Nevland weghaalde bij FC Groningen. Veel bekender zal de eigenaar zijn, Egyptenaar Mohamed Al-Fayed, de man achter het succes. Ook eigenaar van onder andere Harrods, maar nog bekender als de vader van Dodi Al-Fayed, de vriend van Lady Diana die ook om het leven kwam in de tunnel in Parijs. Hij komt regelmatig in het nieuws met allerlei complottheorieën over dat ongeluk, en meldde laatst dat hij wel president van Schotland wilde worden. Dit omdat Schotland een band heeft met Egypte, het is namelijk gesticht door een Egyptische prinses.


Dan de wedstrijd zelf. Fulham ontving de altijd lastige Bolton Wanderers. De eerste helft was erg saai, en Fulham kwam op achterstand door een goal uit het niets. Hierdoor hadden we wel goed de tijd het stadion te bekijken. We hadden een mooie plek, achter het doel tussen de fanatieke Fulham fans. Het stadion, Craven Cottage, ligt erg mooi aan de oever van de Theems en deed mee een beetje aan het oude Oosterpark in Groningen denken. De tweede helft was stukken beter. De ene na de andere aanval golfde af op het doel waar wij goed uitzicht op hadden, en het publiek ging er goed achter staan. Het ging er verder vriendelijk aan toe en je kunt tegenwoordig je kinderen ook meenemen naar het voetbal, maar hun vocabulaire kon dan wel eens wat ongewenste aanvullingen krijgen. Helaas konden de Cottagers niet verder komen dan een gelijkspel waar ze eigenlijk wel een overwinning hadden verdiend, maar wij als neutrale toeschouwers hadden zeker genoten.

Broer op bezoek

Het afgelopen weekend was het de beurt aan Arjen om RoKa's B&B met een bezoek te vereren. Omdat hij nog nooit eerder in 'the big smoke' was geweest werd er op vrijdag in een indrukwekkend tempo een aantal bezienswaardigheden bezocht en bekeken. Bij Buckingham Palace, de eerste bestemming, vielen we gelijk al met de neus in de boter want we kwamen nog net op tijd om het staartje van de wisseling van de wacht te zien. Een primeur voor ons beiden want ook K. had het nog nooit gezien (en ook geen idee dat het juist op dat moment zou zijn).

Er waren nog aardig wat playmobil mannetjes bij betrokken; het een na de andere regiment marcheerde het paleis uit op weg naar waarschijnlijk een welverdiend kopje thee.

Na dit royale spektakel gingen we via St. James park naar Trafalgar Square, zwaaiden we naar Gordo op Downing Street en ook de Big Ben, Parliament Square en Westminster Chapel blijven indrukwekkend. Bij de London Eye pakten we even tijd om de lunchen in een cafeetjes, maar vervolgens was het snel door naar de Tower en Tower Bridge.

Vanwege de kou werd de dag afgesloten in een warme pub met dito chocomelk. Om thuis vervolgens helemaal op te warmen met een tenniswedstrijd op de Wii.

Koreatown

Gisteren besloten we een bezoekje te brengen aan Koreatown, in de wijk New Malden (ten zuiden van Wimbledon). Hier schijnt de grootste concentratie Koreanen van Europa (ong 10.000) te wonen. De aantrekkingskracht van de wijk op Koreanen kwam oa door de vestiging van een grote Samsung fabriek (nu inmiddels verplaatst) in de jaren '70.

De plaatselijke high street heeft inderdaad de nodige Koreaanse supermarkten, restaurants en er is zelfs een Koreaanse school maar het is bij lange na niet de meerderheid van de winkels. Ook is er naast de winkels niet veel te merken van 'Koreatown'; geen versierde poorten zoals in Chinatown of straatnaambordjes in het Koreaans.

Wel was het leuk om natuurlijk even in de supermarkt rond te neuzen, en hebben gelijk ook maar wat mix voor de bekende overheerlijke Koreaanse pannekoekjes meegenomen. Of ze gaan lukken is nog maar de vraag aangezien de handleiding alleen in het Koreaans is.

Nadat we uitgekeken waren was het tijd voor een heerlijke Koreaanse lunch (met pannekoek natuurlijk):

Londen, waar ligt dat dan?

Misschien een beetje rare titel, want ik neem aan dat iedereen het wel op een kaart aan kan wijzen. Wij wonen er inmiddels al een tijdje, dus van ons mag je helemaal verwachten dat we het weten. Toch is het niet zo simpel als het lijkt. Toen we hier net woonden kwamen we via Google Maps steevast bij dit Londen uit als we iets probeerden op te zoeken. Maar er is meer aan de hand. Er is wel eens gevraagd wat het centrum van Londen is, maar die vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden. Het ligt eigenlijk aan het onderwerp: Westminster is het regeringscentrum, Soho het uitgaanscentrum, de City het financiële (of misschien is dat toch Canary Wharf?) enzovoorts. Blijkbaar is Charing Cross het zwaartepunt als het gaat om het meten van afstanden.


Niet alleen het middelpunt van de stad is onduidelijk, ook de grenzen. Kijk bijvoorbeeld naar de vliegvelden. London City Airport ligt duidelijk in de stad (maar niet in de City), Heathrow nog net, Gatwick net erbuiten, maar Luton en Stansted liggen toch al echt op een afstandje. Een poosje geleden werd bekend dat zelfs het vliegveld van Oxford zich London Oxford Airport gaat noemen, toch een beetje alsof Nijmegen zou claimen vlak naast Amsterdam te liggen. De verwarring slaat ook over naar de sport. Bij de London Double Header rugbywedstrijd speelden bijvoorbeeld de London Wasps en de London Irish, maar die komen uit High Wycombe en Reading. Bij het voetbal is bijvoorbeeld de beruchte club Wimbledon jaren geleden verplaatst naar Milton Keynes, maar na protesten heeft die in ieder geval zijn naam aangepast.


Zo bezien is het niet verbazingwekkend dat als je een treinkaartje koopt bij de automaat, vanaf ons dichtsbijzijnde station naar bijvoorbeeld Victoria, je moet kiezen voor "Not via London". Maar die machines verdienen eigenlijk hun eigen stukje, zo ingewikkeld zijn ze.

Madeira My Dear?

We zijn net terug van en welverdiend weekje vakantie op Madeira. Het is een prachtig eiland met veel wandelmogelijkheden en bovendien was het heerlijk weer. De smalle en steile wegen maakten het autorijden tot een ware sport en het was soms spannend of onze huur Peugeot 207 het wel aankon.

Mooie wandelingen kun je doen langs de zogenaamde levada's, irrigatiekanalen die aangelegd waren om het drogere zuidelijke deel van het eiland van water te kunnen voorzien.


Naast de relatief relaxte levada wandelingen zijn er ook genoeg pittige tochten te maken. Hier kwamen we achter toen we dachten 'even' een klif af te dalen en even verder op weer op te klauteren. De dag erna konden we nauwelijks meer lopen, en een van de dames die in ons hotel werkte merkte op dat de meeste mensen de tocht in 2 dagen doen in plaats van 1. Gelukkig waren er wel mooie uitzichtjes.

In Funchal, de hoofdstad besloten we daarom voor de verandering om de berg op te gaan met een kabelbaan, en er weer af met een grote mand (toboggan). Bestuurd door twee mannen ga je met een vrij hoge snelheid door de straten de heuvel af. Een soort rollercoaster maar dan over de gewone weg, langs muurtjes die soms eng dichtbij komen en gemixt met het normale verkeer. Leuk, dat zeker!



Hier de toboggan run in actie:

Inmaakpartij

Een tijdje geleden al was het ons gelukt kaartjes te bemachtigen voor een wedstrijd in de Champions League. Eindelijk zouden wij de groten der aarde als het om voetbal gaat van dichtbij kunnen aanschouwen. We gingen naar Arsenal - AZ!

Een titanenstrijd werd het echter niet want al snel was duidelijk dat AZ, dat als een natte krant speelde, geen match was voor het superieure Arsenal. Het duurde niet lang of het stond al 1-0 voor Arsenal, dankzij een slippertje van de keeper. We vroegen ons in alle ernst af of AZ überhaupt nog over de middellijn zou komen, zo hopeloos zag het eruit.


Het dramatische spel van AZ kon echter de stemming in het uitvak niet bederven. Uit volle borst zongen de AZ supporters knap in elkaar gedraaide liedjes zoals 'lalala-lalaa' 'ole ole ole' en 'AZ dat is een club, ja AZ dat is een club'. Het is duidelijk wie we volgend jaar naar het Songfestival kunnen sturen.

Ook konden we meerdere malen genieten van de altijd irritante 'Champions League' intro wat zeer waarschijnlijk is ingezongen door verse castraatjes niet goed genoeg bevonden voor de Katholieke kerk. Het geheel werd begeleid door een wapperend doek wat een grote bal moest voorstellen maar wat mij altijd doet denken aan die oude Witte Reus reclames.


De eindstand was 4-1, gelukkig werd de eer nog gered voor AZ door een onverwacht doelpunt. Helaas niet genoeg om ongeschonden de strijd uit te komen. In ieder geval hadden wij een prima avond.