Prijs je rijk

Zoals al eerder gezegd: de huizenmarkt in Londen is nog al hectisch. Zo is sinds dat wij intrede hebben gedaan in onze flat, het huis boven ons al verkocht, het huis naast ons verhuurd en nu staat de bovenste flat van ons pand te huur. De prijzen zijn op zijn zachtst gezegd schokkend. Volgens de vorige bewoners is de woning boven ons (2 slaapkamers) voor 4 ton verkocht. Ponden inderdaad. Het huis naast ons is vrij uniek voor Londen, het is namelijk niet opgesplitst, dus krijg je echt alle 3 verdiepingen en een tuin. Daar was de huur dan ook naar. 900 pond. Per week! Met mijn wat weggezakte hoofdrekenkunsten kom ik dan uit op een totale huur van 70.000 euro per jaar.
Het is duidelijk dat de makelaars hier goed moeten verdienen. Het stikt hier dan ook van de "estate agents", op elke hoek van de straat vind je tegenwoordig niet meer de traditionele Indiër met een corner-shop, maar een huizenwinkel. Er zijn daar nog meer van dan kappers. Zodra een huis op de markt komt, plaatsen ze hun vlag op de stoep ervoor. Omdat ze die wel eens vergeten weg te halen is dit een gebruikelijk straatbeeld:


Grappige is dat je meerdere makelaars in dienst mag nemen, waardoor er soms een soort bordjes oorlog ontstaat. Een makelaar heeft klanten voor een huis, en zet snel zijn bord prominent in beeld, terwijl de andere in de voortuin worden weggemoffeld. Twee uur later doet een andere makelaar het bij hem terug. :)

Het makelaarsgilde doet van alles om op te vallen. Zo bezwijkt onze gangmat vaak bijna onder de glossy magazines die ze rondsturen. Daarbovenop krijgen we vaak zomaar post of we niet ons huis willen verkopen/verhuren, omdat hun klanten heel erg graag in onze wijk willen wonen. Jaja, maar waar moeten wij dan wonen?
Het meest opvallende is nog wel Foxtons, de beruchtste makelaar van Londen. Zij geven al hun medewerkers een persoonlijke uitvoering van een rallye Mini Cooper, waarmee ze al bellend de straten onveilig kunnen maken.

English summer rain

De zomervakantie is begonnen, en dat betekent natuurlijk slecht weer, tot het ongenoegen van alles wat Engels is. Placebo zong er al over:

Always stays the same, nothing ever changes,
English summer rain seems to last for ages.

Vrijdagmiddag was het ook hier in Londen goed raak. Op het werk werd het zo donker dat de buitenlampen met nachtsensor spontaan aangingen, bliksem gepaard met flinke knallen en toen ging het los. Het regende zo hard dat het water door de kiertjes van de ramen naar binnen kwam. Angstig werd gekeken naar het binnenplaatsje, waarvandaan we eerder al lekkage hadden gehad omdat de afvoer verstopt was. Die hield het prima, geen nood gelukkig.


Vijf minuten later spoot het water met volle kracht onder de deur door. Binnen de kortste keren stond er 10cm water in de voorraadkamer (waar die deur is) en het water ging richting de werkplekken. Niemand durfde natuurlijk de deur open te doen (waarschijnlijk ook niet zo'n goed idee), dus door vuilnisbakken onderaan de deur te houden, en flink met dweilen en zwabbers in de weer te gaan wisten we de schade beperkt te houden. Ik heb mijn collega's nog nooit zo hard zien werken! ;)
Het duurde ongeveer een uur, toen was het weer droog.


Niet overal was dat het geval.
Terugkerende vraag: bij jullie in NL zal het ook wel vaak overstromen, want het is zo plat? Volgens mij valt dat wel mee, waarschijnlijk hebben we gewoon meer verstand van watermanagement. Oei, nou begin ik op meneer Van Buren te lijken. Snel ophouden.

Potter fever

Een paar weken geleden stonden in de VS honderden mensen in de rij voor de (zwaar overgehypte) iPhone. Gisteren stonden duizenden mensen in de rij voor een boek... ja een boek. De laatste Harry Potter is uit en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Mensen stonden uren in de rij, verkleed als heks, tovenaar, Harry zelf, er was zelfs iemand verkleed als Hogwarts (de school van Harry). Waarop een verslaggeefster van de 'Beeb' opmerkte: 'but how are you going to explain this to your family in the weeks, even years to come?"


Om middernacht was het dan zover - waarschijnlijk zijn er een hoop mensen die het boek nu al uit hebben.

Meer foto's en een uitgebreid verslag op de BBC site

Mariah Heep on Avenue Q

We hebben weer bezoek! Dit keer heeft Marije - aka Mariah Heep, een bijnaam die ze verdiend heeft door een grote, zoniet de grootste fan, van Uriah Heep te zijn, ons met een bezoek vereerd. Deze band treed lekker vaak op, ook in de UK. Een goede reden om na het concert een bezoekje aan Londen eraan vast te plakken. En natuurlijk hadden wij de Cider koud en de thee warm (maar zonder wolkje).


De dag erna was het tijd voor een echt Londens uitje: eten bij de Indiër en naar een musical. Dit keer viel de keuze op Avenue Q, een soort Sesamstraat voor volwassen, dat leek ons wel wat. Inderdaad bevatte het een flink aantal scenes die niet echt voor kleine tere kinderzieltjes bestemd waren. De familie Rouvoet moet er maar niet heen. Het was erg geslaagd en we hebben ons prima vermaakt!














Op de terugweg naar huis maakten we nog iets vreemds mee in de tube. Vlak voor onze laatste halte begon het enorm te stinken, en soort medische geur die na een tijdje echt op de longen sloeg. Mensen keken onrustig om zich heen, en bij de stop zelf renden veel mensen direct de trein uit, het station uit. Bang voor een aanslag, begrijpelijk, met al die dingen die hier gebeuren. Wij hielden het toch maar op een kapotte trein, dat zijn wij immers gewend.

Fancy a cuppa?

Engeland is een vreemd land. Het lijkt namelijk wel of de ene helft uit tandeloze, kaalgeschoren en getattoeerde voetbalhooligans bestaat en de andere helft uit cricket (voor jong) of croquet (voor oud) spelende kakkers. De eerste groep drinkt bier en de tweede thee met een wolkje. In welke groep wij vallen zijn we nog niet uit. We vinden beide drankjes lekker, maar voor onze echte favoriet moeten we toch naar de overkant van het kanaal.

Een theetje drink je zelden alleen, maar wordt vaak geserveerd als een 'high tea': met sandwiches, taartjes enzovoort, of als een 'cream tea': met scones, jam en clotted cream. Dichtgeslibde aderen gegarandeerd.


Op onze vakantie in het zuidwesten van Engeland struikelden we over de tearooms; vooral na een flinke wandeling is het een heerlijke beloning.

's Avonds is het dan tijd voor wat sterkers. De meeste plaatsjes bieden een ruime keuze uit traditionele pubs die, naast de standaard bieren zoals Guinness, Stella en Staropramen, ook nog lokale ales en ciders schenken.


Naast drank worden er culinaire hoogtepunten geserveerd zoals fish and chips, sausages and chips, burgers and chips... wij laten binnenkort ons cholesterolgehalte maar eens checken.

Tour

Volgens ons hebben we wel een vakantie verdiend na al het geren en gevlieg van de laatste tijd. Even lekker er tussenuit, voor het eerst in eigen land, maar toch ook buitenland.
We gaan een tour maken van Zuid Engeland. De proloog is morgenvroeg, als we gaan proberen door de drukte naar Heathrow te komen om de huurauto op te halen. Vervolgens gaan de etappes naar Bath, Dartmoor en Salisbury. Dat laatste hoor je volgens mijn collega's uit te spreken als Solsbury, vooruit dan maar. Hopelijk is het mooi weer, maar we kunnen natuurlijk altijd een van de karakteristieke landelijke pubs bezoeken voor de broodnodige doping.
Trouwe lezers zullen het even zonder ons moeten doen, over een week zijn we weer terug met hopelijk mooie foto's en spannende verhalen.

Handig

Een handige feature die ze hier op sommige TV kanalen hebben is multiscreen. Bij sommige grote evenementen zoals het Glastonbury festival, verschijnt er een melding in beeld: "Press the red button". Als je dat doet krijg je een aantal kleine schermpjes te zien, in dit geval van optredende bands, en zo kun je zelf kiezen wie je wilt zien. Zo is het nog aantrekkelijker om thuis te blijven. Glastonbury is namelijk errug massaal, driemaal zo groot als Lowlands en met 177,500 kaartjeshouders groter dan Groningen!

Een evenement wat we natuurlijk liever wel live meemaken is Wimbledon, alhoewel deze editie weer eens flink in het water valt. Ook hier kan je dus kiezen of je naar het centre court wilt kijken of toch liever naar baan 3 waar Michaela Krajicek een mixed dubbel speelt. Als echte chauvinisten deden we uiteraard het laatste, maar onze aanmoedigingen mochten niet baten.

Winter?

Het was weer goed raak vandaag. Net nadat ik op m'n fietsje zat brak de hemel open en begon het ongelooflijk te hozen. Als echte Nederlander ben ik natuurlijk goed voorbereid met regenpak e.d. maar deze bui werd mij zelfs teveel. Het park waar ik doorheen fietste veranderde binnen 5 minuten in een kolkende blubbermassa. Als klap op de vuurpijl begon het ook nog eens te hagelen, net deze keer dat ik m'n helm was vergeten. Auw! Toch maar even schuilen.

De hagel veranderde Battersea in een winterlandschap. Auto's glibberden over de weg, de plassen zagen eruit alsof je minimaal je B-diploma op zak moest hebben en de meeste fietsers zagen eruit als moddermonsters van de planeet Zog.

Hier een fotootje van onze patio nadat al het natuurgeweld weer was bedaard: