Canal Cruise

Net als in Nederland zijn er in de UK veel kanalen te vinden. Deze werden oa gebruikt om diverse grondstoffen zoals stenen, kolen maar ook wol te vervoeren naar de industriesteden om verder bewerkt te worden. De kanalen zijn op een gegeven moment in onbruik geraakt en verwaarloosd, maar een flink aantal zijn inmiddels weer in ere hersteld. Omdat veel van de kanalen nogal smal zijn kun je er alleen maar op met een zogenoemde narrowboat. In Londen vind je ze bijvoorbeeld als woonboot in het Regent Canal, maar ze zijn ook uitstekend geschikt om mee op vakantie te gaan. Een varende camper zeg maar.

Dat leek ons ook wel wat, net zoals Lies en Karel. Met z'n 4en togen we daarom dit weekend richting het Llangollen kanaal in Noord-Wales, met als startpunt het plaatsje Chirk.


Het Llangollen kanaal zou toch een van de meest bijzondere zijn qua landschap. En daarin werden we zeker niet teleurgesteld. Hoewel het weer enigzins wisselvallig was, was de trip erg mooi en bijzonder. Letterlijke hoogtepunten waren de twee aquaducten waar we over moesten.












De boot zelf ging met een slakkegangetje; je mocht niet harder dan 4 mijl per uur, maar vaak gingen we nog langzamer omdat je niet te hard langs andere boten mocht en zelf moesten we natuurlijk ook nog wennen aan het varen met zo'n lang geval. Het vertrek ging dan ook met het nodige gestuntel in de bochten en andere lastige delen zoals tunnels en vernauwingen. Ook het sturen was nog best wel zwaar werk. Gelukkig kregen we de smaak snel te pakken en zagen we genoeg andere toeristen net zo hard stuntelen.



Het heerlijke was dat je (bijna) overal kon aanleggen en dat je je bed altijd bij je hebt. Onderweg vind je verder punten waar je water bij kon vullen en eventueel kon tanken.



Koken kon ook op de boot, dus we zorgden ervoor elke nacht in de middle of nowhere aan te leggen. Lekker rustig en voor ons Londenaren was het bijzonder om de sterren weer eens te zien.

Kortom, een geweldige ervaring om zeker nog een keer te doen. Hier dan nog een plaatje van een van onze ligplaatsen in de vroege ochtend. Wat een rust!

CSI Clapham

Toen we zondagmiddag thuiskwamen van de Magnificent Maps tentoonstelling in de British Library deden we een vervelende ontdekking: er was bij ons geprobeerd in te breken. Zoals bijna elk huis in de straat (in de stad eigenlijk) hebben wij sash windows (schuiframen). Die zien er mooi uit, maar zijn wat moeilijker te beveiligen. In principe kun je ze van beide kanten openen, dus ook van buiten. Nu zat er wel een slot op, maar dat bleek niet bestand tegen de kracht van een koevoet. Gelukkig hebben we aan de binnenkant nog een merkwaardig extra raam, waarschijnlijk bedoeld als dubbel glas. In dit geval deed het dienst als veiligheidsglas, want toen het brak is de inbreker ervandoor gegaan.

Het is vervelend om te merken dat zoiets kan gebeuren, maar gelukkig is er niets weg. Wel moet het raam nu vervangen worden, en dat begon bij een telefoontje naar de politie. We verwachten eigenlijk dat het allemaal administratief afgehandeld zou worden, maar we werden gelijk teruggebeld, er werd keurig een afspraak gemaakt en op de afgesproken tijd stond er ook een agent op de stoep. Hij ging heel serieus te werk, maar veel kon hij niet doen natuurlijk, behalve het raam dichtdoen. Met handschoenen (paarse!) aan natuurlijk, vanwege de vingerafdrukken. De volgende dag zou namelijk de technische recherche langskomen. Die stofte inderdaad de vensterbank af, nam een monster van de verf (om eventueel te vergelijken met verfresten op de koevoet) en probeerde zelfs nog wat handschoen vezels van het raam af te peuteren. Ik waande me een figurant in CSI Clapham. Nu maar hopen dat de dader gepakt wordt, aan de politieinzet zal het in ieder geval niet liggen.

Baby On Board!

Onlangs kreeg ik bij aankoop van een set maternity kleren een prachtige button kado. Het is de officiële button van het Londonse openbaar vervoer.


De button zou een zwangere moeten helpen om een zitplek te krijgen in bus of metro. Vragen is natuurlijk veels te eng voor de van nature introverte Brit. Dan liever een stiff upper lip en blijven staan, maar dan vervolgens wel beledigd voelen omdat niemand wil opstaan. Verder voelen de aanbieders van zitplekken zich vaak onzeker, want is die vrouw nou wel echt zwanger of is ze gewoon dik en loop je het risico om iemand te beledigen? De meeste mensen in het OV doen in ieder geval hun best om niet naar een ander te kijken, kunnen ze altijd claimen dat ze je niet hebben gezien.


Of ik de button ga dragen? Ik denk het niet - mijn reis naar het werk is niet zo lang en verder durf ik denk ik wel om een plekje te vragen als het echt nodig is.

London Underground persbericht over de Baby on Board actie

België

België, toem toem toem toem toem, België, toem toemetoemtoemtoem, Bel-gi-ë!

In Nederland is België natuurlijk heel bekend, door de taalverwantschap met de Vlamingen kunnen we naar elkaars TV kijken, lachen om elkaars cabaretiers en het is voor de Nederlandse televisie en voetbalclubs erg makkelijk om Belgen voor ze te laten werken. Natuurlijk is er ook sprake van een soort competitie, wat dat betreft zijn de landen net broertjes. De Belgen maken betere muziek, maar wij kunnen dan weer beter schaatsen. Over wie de meest instabiele regeringen voortbrengt zijn we nog niet uit. Kortom, we weten veel van het land en zijn bewoners, ondanks de vele grappen die we er over maken.


Hier is dat heel anders. Er is eigenlijk maar één grap over België, namelijk dat het land zo saai is en dat niemand een bekende Belg kan noemen. In sommige boeken is het zelfs een scheldwoord. Het schijnt zo te zijn dat een bekend tijdverdrijf is om een spelletje "Wie kent de meeste bekende Belgen?" te spelen. In NL zou dat lang duren, hier blijkbaar niet. De bekendste Belg is zelfs Hercule Poirot, die bestaat niet eens, en is bovendien ook nog bedacht door een Engelse!

Heen en Weer

Afgelopen weekend zijn we voor de tweede keer in korte tijd overgewipt naar Nederland, deze keer voor een feestje van K's ouders ter ere van hun beider verjaardag. Nu we toch in Raalte waren, konden we mooi de gelegenheid grijpen om het nieuwe huis van Laura en Edwin te bewonderen. Zoveel ruimte, daar kunnen we hier in Londen alleen maar van dromen! Daarna lekker bijgekletst met Tamar en Percy in Neuf, het voormalige cafe Blom, onder het genot van Kwekkeboom kroketten met patat. Ook daar kunnen we hier in Londen alleen maar van dromen. 's Avonds was het feest, waar de zelf in elkaar geknutselde videocamera goed in de smaak viel (helaas geen foto's).

Eenmaal weer terug was het tijd om op bezoek te gaan bij Titus en Miranda. Die stonden namelijk met de tent op de camping bij Crystal Palace, en dat is naar Londense begrippen hier ongeveer om de hoek. Helaas regende het een beetje, dat moet natuurlijk een keer gebeuren als je kampeert, maar de prosecco smaakte er niet minder om. Een dagje later kwamen de knotsgekke WitteVeertjes bij ons op bezoek, en toen was het gelukkig alweer zonnig. Zo konden we na de pannenkoeken (met dinosaurus) lekker op het terras uitbuiken.