Weekendje met de meiden

Alweer twee weken geleden was het traditionele jaarlijkse uitje met de meiden. Deze keer was het in Nunspeet, wederom in een prima huisje van Staatsbosbeheer. Er was zelfs een tennisbaan bij dus ook de rackets werden weer uit het vet gehaald en er werd fanatiek gedubbeld.

Daarnaast hadden we de gebruikelijke routine van lekker bijkletsen, wandelen, spelletjes. Dat laatste zorgde onder andere voor de nodige hilariteit, vooral toen een nogal onsmakelijke anecdote over een leraar Engels vrij vaak langs kwam. Je had erbij moeten zijn. Tip van de week: zorg dat je geen bekenden tegenkomt in de sauna.

Toen al de koekjes, nootjes en drankjes op waren was het tijd om weer richting huis te gaan, wat vliegt de tijd toch altijd tijdens zo'n weekend! En volgend jaar weer natuurlijk!

Wie de schoen past

Een van onze goede voornemens dit jaar was om wat meer te bloggen. Zoals dat gaat met goede voornemens is het heilige vuur na januari al weer flink gedoofd, maar eerlijk gezegd hebben we de laatste tijd ook niet zoveel bijzonders gedaan. Tot afgelopen weekend dan, want toen gingen we naar Emmen om Jesper's loopkunsten aan de familie te showen. Helaas raakten we op het station een van zijn instappers (ook wel uitstappers) kwijt. Een mooi excuus om te gaan winkelen voor zijn eerste "echte" schoenen. Gelijk bij de eerste winkel slaagden we al, de dames van Ziengs hadden grote lol met Jesper, ze zullen zelden zo'n makkelijke klant gehad hebben.

Wat hebben we verder nog gedaan? Heerlijk uitgerust omdat Jesper in goede handen was. Voor het voorlezen, eten geven, badderen, en wandelen waren genoeg vrijwilligers. Alleen voor het in slaap vallen lijkt hij zijn ouders echt nodig te hebben.





















Verder zijn we in het inmiddels digitale 8 millimeter archief gedoken, waar duidelijk uit blijkt dat Jesper zijn "vleugels" toch echt van Robert heeft. En we zijn heerlijk met Marco & Heleen uit eten geweest in cafe Groothuis.

Sneeuwprimeur

Ook wij hadden vandaag de eerste sneeuw van het jaar. Zeker niet zo koud als in Nederland en ook geen elfstedentocht in zicht. Wel was het een primeur voor Jesper, dus we lieten hem voorzichtig de tuin om te kijken wat hij ervan vond.

Er werd in ieder geval een heel serieus gezicht bij getrokken en in eerste instantie vond ie het maar helemaal niks, vooral nadat hij er ook nog eens ingevallen was en een natte broek had gekregen:

Uiteindelijk overwon zijn nieuwsgierigheid het van de angst voor het onbekende (maar we kunnen hem nog niet echt enthousiast noemen):

Verder kan Jesper gerust zijn; vanmiddag zette de dooi in, en meer sneeuw wordt er voorlopig in onze contreien niet meer verwacht.