Met de vlam in de fakkel

Al 69 dagen is de Olympische vlam in het land. De "torch relay" volgt een ingewikkelde route die bedoeld is om 'm dichtbij zoveel mogelijk mensen te brengen. Morgen is de laatste dag en zal de vlam naar het Olympisch stadium worden gebracht. Deze week is ie dus in Londen en de route kwam maar liefst twee keer bij ons in de buurt. De eerste keer was op maandag, de vlam eindigde in Tooting Bec, een groot park op 15 minuten lopen bij ons vandaan, waar een groots feest werd georganiseerd door de borough (gemeente). Kaartjes waren gratis, maar je moest ze wel bij de bibliotheek ophalen, en er was maar liefst één heel uur voor uitgetrokken om iedereen te voorzien. Ik (R) was er gelukkig op tijd, maar er stond toen al een flinke rij. Uiteindelijk bleek de bibliotheek te klein en ging de rij buiten verder, helemaal om de bibliotheek heen en uiteindelijk de parkeerplaats van de naastgelegen supermarkt opvullend. Het uitreiken van de kaartjes begon ook pas een uur later dan aangekondigd, ik hoop niet dat dit kenmerkend is voor de organisatie van de Olympische Spelen ...

Anyway, het feest zelf dan. Het was best druk, dus er hadden toch aardig wat mensen kaartjes weten te bemachtigen. Het had een beetje de sfeer van een bevrijdingsfestival(letje), met eetstands, drinkstands, merchandising stands, sponsor stands en natuurlijk een podium. Daarop optredens van Rizzle Kicks en andere ons onbekende artiesten, vlotjes aan elkaar gepraat met gebabbel over de sponso®s ©oca ©ola, LLoyds℗ TSB™ en Samsung℠. Ja, we vonden het helaas nogal commercieel. Maar goed, de sfeer was er niet minder om, helemaal niet toen de vlam werd binnengelopen door Tim Henman. Die kenden we zowaar, dus onze avond kon niet meer kapot.












De olympische fakkel ging daarna weer verder door Londen, en kwam via het westen, noorden en oosten uiteindelijk weer bij ons in de buurt uit, maar dan de andere kant op. Vandaag kwam ie langs Clapham Common, en dat gaf ons de gelegenheid om de fakkeldraagster (in dit geval) van wat dichterbij aan het werk te zien. Ook hier was het best druk, maar omdat het een lange route is, is er ook veel meer plek, en we konden gewoon vooraan staan. Ook hier was een prima sfeer (het werk hielp ook mee), en ik moet zeggen: het was prima georganiseerd. Hopelijk is dat kenmerkend voor de Olympische Spelen ...
Leuk momentje trouwens nadat de fakkeldraagster de vlam heeft doorgegeven aan de volgende loper. Ze stapt dan in de bus en zet de fakkel in een rek met ruim 20 andere fakkels.

Nog x nachtjes slapen

Het is nu echt bijna zover. De eerste atleten zijn al gearriveerd in Londen en ook de tube hangt vol met borden over de Spelen. De Olympische vlam is ook al aangekomen in de stad en morgen is ie bij ons in de buurt, waarover later (misschien) meer. Woensdag/vrijdag/zaterdag begint het allemaal echt, afhankelijk van wat je daarmee bedoelt. Woensdag worden de eerste voetbalwedstrijden al gespeeld, maar die zijn niet eens in Londen. Vrijdag is de openingsceremonie waarbij het Olympisch stadion zal worden omgetoverd tot "English countryside", inclusief regen. Op zaterdag barst het allemaal echt los met wedstrijden voor bijna elke sport.


















Goed, hoe kijken Londenaren nu tegen dit fenomeen aan? Een van de sponsoren, EDF Energy, laat elke nacht de London Eye oplichten aan de hand van de 'mood' van tweets over de OS. Op dit moment staat de teller op 68% positief. London zelf komt niet voor in de top 10 van plaatsen die er erg positief over zijn. Op zich verbaast me dat niet, want er zijn een aantal terugkerende klachten. De sponsoren zelf, bijvoorbeeld. Je mag alleen met Visa (of contant) betalen, je mag geen Pepsi T-shirt aan, en er moest een speciale uitzondering worden gemaakt voor de traditionele "fish & chips", want je mag patat eigenlijk alleen bij McDonald's kopen. Over de verwacht vervoer ellende hadden we het al eerder, en de Spelen zijn ook nogal duur. Wel onder budget gebleven, volgens het organiserend comité, maar dat is nadat het budget een paar keer is vergroot, en zo kan iedereen het natuurlijk.

Eigenlijk is dat negatieve gevoel niet zo verwonderlijk als je kijkt hoe de Spelen worden "gepromoot" hier in de stad. Die bestaan vooral uit waarschuwingen over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Er zou een golf van terrorisme komen, Londenaren worden opgeroepen om thuis of helemaal niet te werken vanwege de drukte op de wegen, in de ondergrondse wordt je er ook continu op gewezen dat je maar beter weg kan blijven, en dan mag je nog blij zijn dat er geen afweergeschut op je dak komt. Daar komt nog bij dat hoewel ze het allemaal maar belachelijk vinden, de meeste mensen wel graag toegangskaartjes hadden willen bemachtigen. Dat kan nu eenmaal niet, daarvoor is er te weinig plaats (alhoewel het kaartjesproces wel erg merkwaardig verloopt). Wij hebben gelukkig wel kaartjes, de te verwachten drukte zal ver bij ons vandaan zijn, dus wij klagen niet, sterker nog, we zijn eigenlijk wel erg benieuwd! Ik vraag me tot slot nog één ding af: zou EDF dit stukje ook meetellen?

Klaar voor de start?

Langzaam komt Londen in de Olympische sfeer. Zo was er laatst op Jesper's crèche (toevallig?) ineens een sportdag. Goede planning, want precies op de verjaardag van oma Rosemarie, die speciaal naar Londen was gekomen om dat te vieren. Zoals het echte sporters betaamd begonnen we de dag met een stevig ontbijt, voor de gelegenheid had chef K. een honderdduizendcalorieëntaart gebakken.

Dat was maar goed ook. Natuurlijk was eerst Jesper aan de beurt. Die was veel liever aan het spelen met al het speelgoed op de buitenplaats van de 'nursery', dan al die rare sporten te moeten doen.












Hij was niet de enige die er zo over dacht, dus werden ouders, grootouders en leidsters ingezet voor de rest van het programma. Klassieke evenementen als met een boek op je hoofd lopen, met een ei (nou ja, houten bal) in een lepel lopen, en zelfs gewoon hardlopen.












Aan het einde volgde nog een heuse medaille uitreiking voor de jonge atleet, hoewel die meer aandacht had voor het eten en drinken dat erbij hoorde.

7/7

Een bijzondere datum vandaag hier in het Londense. Gelukkig waren we er niet bij in 2005, maar je merkt de gevolgen toch wel. Ze lees je regelmatig nieuws over mensen die verdacht worden van terrorisme. Er wordt alleen nooit bijgezegd wat die mensen nou precies gedaan hebben, dus het is moeilijk te zeggen of het land is ontsnapt aan een volgende aanslag of dat er sprake is van een wat overdreven politie actie.
Dat laatste gebeurt namelijk ook wel eens. De veiligheidsmaatregelen voor de Olympische Spelen zijn op zijn minst opvallend te noemen met een helikoptercarrier in de Thames en raketwerpers bovenop woonflats. De angst voor de terreur zit er goed in, op vliegvelden en stations wordt je haast doodziek van de continue stroom berichten die je waarschuwen om toch vooral op te letten of je geen verdachte pakjes ziet. ook thuis worden we ermee geconfronteerd, zo kregen we deze folder door de bus:

Waar dat toe kan leiden werd deze week duidelijk. In het nieuws was een verhaal over een bus die was tegengehouden door een anti-terreur eenheid. Een oplettende burger had verdachte rook uit een tas zien opstijgen en de politie gebeld. Het bleek om een man te gaan die stiekem zat te roken. Van een elektrische sigaret nog wel, dus hij had het niet eens stiekem hoeven te doen. De gevolgen: 17 politie auto's, 13 brandweerwagens, 4 ambulances en zelfs het leger werd ingezet. En nu maar hopen dat er tijdens de Olympische Spelen niemand rookt.

Olympische Tube

Langzaam maar zeker maakt Londen zich klaar voor de Olympische spelen. De meeste Londenaren die wij spreken zitten er echter niet op te wachten en zijn vrij cynisch (maar goed, cynisme is een vrij normale emotie bij de meeste Londenaren). De meeste zorgen maken mensen zich over het openbaar vervoer, wat normaal gesproken al ontzettend druk is en in de zomer nog eens extra druk met de stroom toeristen die de stad over zich heengestort krijgt. Nu komen daar ook nog een de Spelen toeristen bij. Verwacht wordt dat op knooppunten zoals Oxford Circus men minstens 30 minuten moet wachten voordat je een trein kan pakken. Vaak worden drukke tube stations tijdens de spits even gesloten om ervoor te zorgen dat de mensen die al op het perron staan niet verdrukt worden. Het is dan ook niet ongewoon om taferelen zoals deze te zien:

 
Maar goed, we gaan zien hoe druk het wordt tijdens de Spelen (en hoe warm). In ieder geval heeft de tube ook nog wat positiefs in petto: een kaart waarop de stations tijdelijk hernoemd zijn naar bekende Olympische sporters.

Ons station, Clapham South is vernoemd naar Andre Agassi. Kon slechter dachten wij zo, aangezien het in ieder geval iemand is die we kennen.


Er was in Nederland zelfs even een kleine rel omdat Fanny Blankers-Koen, toch de winnaar van 4 gouden medailles in 1948, niet op het lijstje stond. Transport For London bood haar excuses aan de Nederlandse atletiekbond aan en beloofde haar toe te voegen in de eerstvolgende druk. Maar het kon natuurlijk ook niet om zomaar een atleet er dan weer af te gooien dus werd besloten, in alle ironie, om hardloopsters Mary Decker en Zola Budd een station te laten delen. Voor wie de historie niet kent: het paar botste tegen elkaar tijdens een van de hardloopafstanden in LA 1984 waardoor Decker ten val kwam (Budd is de Zuidafrikaanse dame op blote voeten):


(het moment van de val is rond 4:50)

Naast Fanny Blankers-Koen zijn er ook stations vernoemd naar Pieter van den Hoogeband, Inge de Bruijn, Anton Geesink en Stephan Veen.