Familie Knots

We hebben even een gaatje in het blog laten vallen omdat we druk bezig waren het huis gastklaar te maken voor de ontvangst van onze ouders. Gisteren zijn ze aangekomen, maar dat ging niet zonder slag of stoot. Ze waren vroeg opgestaan om naar Calais te rijden, maar eenmaal aangekomen voer de boot net voor hun neus weg! Wat is dat toch met onze families, het vorige bezoek miste al hun vliegtuig? En dan hebben ze de verstrooidste nog thuisgelaten...
Gelukkig mochten ze mee met de volgende overtocht naar Dover, die 2 uur later alweer ging, dus de schade viel best mee. Reden voor de vertraging was waarschijnlijk dat de auto niet zo hard meer kon door het mega overlevingspakket voor Nederlanders in den vreemde (waarvoor dank):


Na deze lange reis hadden ze natuurlijk een heerlijke maaltijd verdiend onder het genot van een drankje, waarna het tijd werd voor een ouderwets gezellig avondje moppen tappen. Kennen jullie deze al?
Vraag: Hoeveel Groeninks en Weides heb je nodig om een motorpomp luchtbed klaar te maken?
Antwoord: vijf. Vier om het luchtbed op te pompen en eentje om de foto te maken:


Ter verklaring: enige paniek brak uit toen de motor van het meegebrachte luchtbed het niet bleek te doen. In arren moede besloten we maar te proberen het bed op te pompen met een fietspomp. Na een uur omstebeurten zwoegen kon je eindelijk zien dat er wat lucht in was gekomen, maar het zat er in dat het de hele nacht zou kosten om 'm goed vol te krijgen. Gelukkig bleek toen dat de motor het toch wel deed. :)

Brand!

Op 1 september 1666 bakte de koninklijke bakker Thomas Farinor nog lekker zijn broodjes. Tot deed hij iets niet goed, want in de volgende nacht brak er een brand uit in zijn bakkerij op Pudding Lane. Toen de Lord Mayor, de belangrijkste man van Londen na de koning, hiervan hoorde, uitte hij de legendarische woorden: "Bah, een vrouw zou het uit kunnen pissen!". Foutje, bedankt. De brand zou bekend komen te staan als de Grote Brand van Londen. Het duurde 4 dagen voordat de brand geblust was, en dat was voornamelijk omdat er niet veel meer te fikken viel. 80% procent van de stad werd in de as gelegd, hoewel er wonderbaarlijk maar weinig slachtoffers vielen.

Hoewel Londen veel oude gebouwen heeft, zijn er dus maar weinig van voor de brand. De stad werd in een razend tempo herbouwd, voordat grootse plannen om alles te verbeteren konden worden uitgevoerd. Een deel van die plannen is trouwens wel doorgevoerd, waarvan die van Christoper Wren (o.a. de St. Pauls kathedraal) het bekendst zijn. Hij ontwierp ook het Monument voor de Grote Brand van Londen, dat hier simpelweg "The Monument" wordt genoemd (een beetje onduidelijk in een stad waar je over de monumenten struikelt).

We wilden al langer eens een keer een het monument beklimmen, maar het afgelopen was het gesloten voor renovatie. Vorige maand was de heropening, en gisteren was het dan zo ver. Het was mooi weer, geschikt om te genieten van het uitzicht. Daarvoor moesten we wel eerst flink traplopen, want het binnenwerk bestaat uit een wenteltrap van 311 treden. Het was zeker de moeite waard. Hoewel er inmiddels vele wolkenkrabbers omheen staan die hoger zijn, kun je nog steeds goed over de stad uitkijken.

Barcelona

Net terug uit Zambia en ik kon alweer op pad voor een 2 daags tripje naar Barcelona. Onze manager had bedacht dat het hele User Experience team uit Europa maar eens bij elkaar moest komen voor wat team binding en tevens brachten we een bezoekje aan de Volvo design studio. De interesse in auto's lag in ieder geval duidelijk bij onze manager die een vriendje bij de Volvo studio had; ons kon het minder boeien dan de stad Barcelona zelf. Niet zo vreemd als je bedenkt dat niemand in Londen een auto heeft en Volvo nou niet echt een toonbeeld is van spannend design. Wel mooi om te zien was dat de designers daar ontzettend goed konden schetsen.

Na wat saaie presentaties was het tijd om te ontsnappen aan het kantoor en de stad in te duiken. Hoewel Barcelona druk oogt voelt het toch ook meer relaxed dan Londen met z'n vele terrasjes en tapas barretjes.



De volgende dag was het tijd om de bekende werken van Gaudi te bewonderen: La Pedrera, een apartementenblok in de wijk El Eixample en vervolgens door naar La Sagrada Familia. Daar zag het eruit of ie zowaar nog eens af zou komen want er werd druk gewerkt.



Presenteren blijkt toch wel weer een vak te zijn, want wederom werd gedurende de middag onze slaapimpulsen op de proef gesteld door een presentatie van een directeur van een Spaans R&D bedrijf die me verdacht veel deed denken aan mijn toenmalige directeur van TNO ICT. Muy aburrido. Ik zag diverse collega's knikkebollen maar kon zelf door uiterste wilskracht en een liter cola nog net wakker blijven. Wie o wie verlost ons van het oplezen van Powerpoint presentaties? Dat mocht echter de pret niet echt drukken want het was een geslaagd tripje en Barcelona blijft een super stad!

Leo 2

Na een gezellig weekje was het tijd om afscheid te nemen van Leonie en Agnes op het vliegveld. Agnes vloog weer terug naar Nederland en wij gingen met een klein vliegtuigje naar het plaatsje Mfuwe vanwaar het nog zo'n 2.5 uur rijden was naar onze eerste lodge, Tafika. We werden hartelijk welkom geheten door de eigenaars en de gidsen en konden gelijk aanschuiven voor een heerlijke lunch. Het leven in de bush kon beginnen! Ons onderkomen was een vnl uit riet opgestrokken hut, met douche in de open lucht. Het is niet elke dag dat je een douche kan nemen onder de sterren dus dat was volop genieten.










Het nieuwe dagritme was wel even slikken: opstaan om 5.30 's ochtends! Dat dat nodig is bleek echter wel snel, want om 8.00 staat de zon al behoorlijk te branden. Elke dag bestond uit een morning drive en een night drive waarbij je in een open landrover door het park rijdt. We waren helemaal alleen in het gebied, wat een verademing was vergeleken met Tanzania. Ook werd onze wens om die andere Leo te zien snel ingewilligd.

Naast deze imposante dieren zagen we vooral veel giraffes, antilopes, olifanten, nijplaarden en buffalo's. Vooral de nijlpaarden zijn erg grappig met hun maffe bromgeluidjes, constant gesmak wat je goed hoort als je in je hut in bed ligt (ze eten de hele nacht door) en hun koddig loopje wat overigens best snel is voor zo'n log beest.



We hoopten ook nog een luipaard te zien, wat best lastig is omdat ze erg schuw zijn. Op de laatste night drive kwam deze wens toch nog uit:

Wat we ook leerden is dat de eigenaren van de lodge een dorpje sponsoren en onder andere ervoor gezorgd hebben dat de school genoeg leraren heeft (het is moeilijk om leraren te krijgen omdat deze niet naar zo'n verre locatie willen verhuizen), het dorpje een moderne medische kliniek kreeg en zorgen ze voor banen en opleidingen voor de mensen die daar van school komen. Erg nuttig natuurlijk, maar ook wel jammer dat het zo moet - je zou toch denken dat het vele geld dat in de zakken van de corrupte Zambiaanse politici verdwijnt beter daar besteed kan worden. Nu lijken ze nog steeds grotendeels afhankelijk te zijn van blanken.

In ieder geval vonden wij het wel interessant om een kijkje te nemen bij het dorp. We hadden een gesprek met de hoofdmeester van de school, er werden dansjes opgevoerd en de kinderen werden lyrisch als je een foto van ze nam. Het jammere is dat je zo ongeveer als een popster wordt behandeld, wat ons allebei nogal ongemakkelijk maakte en oprechte interactie zo ongeveer onmogelijk maakt.

Het tweede deel van onze safari bestond uit wandeltochten. Hier leerden we vooral veel over de omgeving, de bomen, het landschap en konden we ook wat dichterbij de vogels komen. Er waren wel minder dieren te zien, wat ook onze gidsen enigzins verbaasde.

Dat mocht echter de pret niet drukken, de wandelingen zelf zijn al relaxed genoeg. Moe maar voldaan keerden we terug in druk Londen (wat een lichtelijke schok was).

Leo 1

Onze vakantie in Zambia bestond eigenlijk uit twee delen. In de eerste week gingen we, samen met Agnes, op bezoek bij Leo in Lusaka. We zaten alledrie in dezelfde nachtvlucht waarin we niet heel erg veel konden slapen, maar wel heel mooi de zon zagen opkomen. Gelukkig heeft de compound waar Leónie woont een zwembad, zodat we al snel genoeg energie hadden om haar werkplek te bekijken. Dat gaf ons ook mooi de gelegenheid om een indruk van Lusaka te krijgen, wat eigenlijk veel meer een dorpse uitstraling heeft terwijl er toch ruim een miljoen mensen wonen en de hoofdstad van het land is. 's Avonds gaf Leonie een verjaardagsfeestje met bbq, erg leuk om de mensen te ontmoeten over wie we zoveel hebben gelezen op haar blog.









De volgende dag begon de trek naar Livingstone, het stadje vlakbij de Victoria Falls. Onderweg verbaasden we ons af en toe over de grote dingen die mensen soms meenemen achterop hun fiets, zoals grote zakken voedsel of enorme balen brandhout. Verder viel op dat het een leeg land is. Af en toe kom je een plaatsje tegen maar voor de rest rij je door de natuur, vooral grasvlaktes met hier en daar een boom.
De Falls waren fantastisch, het regenseizoen is nog niet zo lang geleden afgelopen dus er komt enorm veel water naar beneden. Dat gaat met zoveel geweld dat het allemaal weer omhoogspattert en een soort stoom vormt dat je al van ver kunt zien. Als je dichtbij komt merk je dat al dat water voor een tweede keer naar beneden komt, en je raakt dan behoorlijk doorweekt. Gelukkig schijnt de zon in Zambia volop, dus je bent ook zo weer droog.









De Vic Falls waren zo indrukwekkend dat we voor de volgende dag een vlucht geboekt hebben met een microlight. Dat is een soort hangglider met een kleine motor eronder, waarmee je dan over de waterval en de Zambezi rivier vliegt. Een fantastische ervaring, je ziet dan pas goed hoe groot de watervallen eigenlijk zijn. Het is ook mooi om de natuur en de wilde beesten van boven te zien, vooral de nijlpaarden. Door het heldere water kun je goed zien hoeveel het er eigenlijk zijn.