Brekkie

Als je gasten hebt, dan moet je je af en toe natuurlijk wel voor ze uitsloven. Deze keer pakten we de Engelse haute cuisine erbij, en toverden een echt Engels ontbijt op tafel: scrambled eggs, bacon rashers en roasted tomatoes, plus natuurlijk toastie soldiers. Nou ja, wie goed kijkt op de foto ziet nog wel wat elementen op tafel die er niet thuishoren...


Ook hebben we nog wat te leren, aangezien niet alle ontbijt lekkernijen klaarstonden. Volgende keer serveren we het met bonen in tomatensaus (en dat is vast even schrikken voor de mensen die hun ticket al geboekt hebben ;-))

Torre di Fawlty

Vrijdag met Leonie uit eten geweest in Charlotte Street en erg gelachen. Het restaurant was een soort Italiaanse versie van Fawlty Towers. Het begon al bij het inschenken van de wijn: in de war gebracht door de aanwezigheid van 4 glazen op de tafel werden ze ook alle 4 volgeschonken. Dit deden ze gelukkig wel consequent, want iemand anders schonk ook 4 glazen water in. Het personeel liep constant druk te doen en we werden dan ook steeds door een ander geholpen, onder andere door een echte Italiaan met gesculptuurd baardhaar en onvervalst Italiaans accent.

Uiteraard was hij vol oog voor vrouwelijk schoon, waarschijnlijk vanwege mijn aanwezigheid richtte hij zijn pijlen echter op een andere tafel. De dames daar probeerde hij te imponeren door snel een extra bloemetje bij te zetten, dat hij eventevoren sluiks van onze tafel had gepikt. Toen ze niet op zijn advances ingingen verscheen het bloemetje plots weer in ons gezelschap. Sowieso had iedereen daar de neiging zichzelf bezig te houden door glazen e.d. weg te halen of juist bij te zetten, waar we nogal nerveus van werden.
Eerlijk is eerlijk, toen het voorgerecht werd geserveerd zag het er heerlijk uit. Uiteraard konden we niet gelijk aanvallen, eerst moest het in Londen gebruikelijke ritueel van de black pepper worden opgevoerd. Met zwierige gebaren hanteerde de ober de pepermolen om de gerechten te kruiden. Helaas paste hij iets te veel zwier toe, bij een van zijn zwaaien lanceerde hij mijn glas wijn dat in stukken uiteen spatte op mijn bord. Gelukkig bleef ikzelf zonder vlekken, maar de rest van de tafel zat er behoorlijk onder. Chaos compleet natuurlijk, maar met vereende krachten wisten ze de schade te herstellen.. De resterende wijn werd in een nieuw glas geschonken an als goedmakertje kreeg ik nog een nieuw glas, en zo zaten we weer met 4 glazen wijn!

Leo op bezoek

Indonesia

Eigenlijk waren we (de Vagabundos en ik) er al snel uit: na al dat harde werken en stadsleven was het tijd voor relaxen. J. had al wat vooronderzoek gedaan en kwam tot de conclusie dat een paar dagen luieren op het Indonesische eiland Bintan zeker niet slecht leek.


Het noordelijk deel van Bintan bestaat uit resorts, en is eigenlijk een verlengstuk van Singapore. Daarbuiten ligt het echte Indonesië. Schokkend om het verschil te zien tussen deze twee. Terwijl Singapore in 40 jaar tijd is uitgegroeid van moerasdump tot wereldstad, is Bintan (en de rest van Indonesië) een ontwikkelingsgebied, en het ziet er niet naar uit dat dat snel gaat veranderen.


De plaatselijke bevolking schijnt voornamelijk te leven van visserij en het werken in het resort. Verder worden er ook grondstoffen aan Singapore geleverd (waarmee de Singaporezen weer skyscrapers uit de grond kunnen stampen).


Het resort leven beviel ons in ieder geval meer dan goed:







Er was eigenlijk niet zoveel te doen, maar voor een paar dagen is dat eigenlijk beste lekker en gaf ons de gelegenheid om helemaal bij te kletsen. We hadden elkaar immers al bijna anderhalf jaar niet gezien!

Singapore

Terwijl Robert zich in Londen het hoofd breekt over het imperial meetsysteem, zit ik in Singapore voor een conferentie. Deze was behoorlijk teleurstellend, dus we baalden allemaal flink aangezien iedereen flink moest reizen hiervoor.

Gelukkig kun je in Singapore prima eten op de lokale marktjes en was het een goede gelegenheid om elkaar live te zien.

Normaal spreken we elkaar een paar keer per week over de telefoon of hebben we een videovergadering, maar echt contact is zoveel beter.

Wat voor mij ook erg fijn was is dat de Vagabundos hier onlangs zijn neergestreken vanwege de baan van E. Ik zit dus nu gezellig in hun appartementje in hartje Singapore. De plannen zijn om vandaag naar een eilandje in Indonesie te gaan, maar we wachten nog even af vanwege de 2 aardbevingen en tsunami waarschuwingen van gisteravond en vanmorgen. De schokken waren in Singapore duidelijk te voelen, vreemd.

Met handen en voeten

Om duidelijk te kunnen tellen en meten wordt in heel Europa gewerkt met het metrische systeem. In heel Europa? Nee, 1 klein eilandje biedt heldhaftig verzet. Na jaren van getouwtrek is het vandaag zover: de Europese Unie geeft haar pogingen de Britten te bekeren op. Een triomf voor de Eurosceptici, maar wat minder voor ons: wij zullen nu toch echt moeten wennen aan de rare eenheden hier. Misschien tijd voor een 'Odd one out round': welke van de volgende plaatjes geeft een object weer dat niet wordt gebruikt als maateenheid?















Hier noemen ze dat het 'Imperial System', maar ik twijfel of systeem wel het juiste woord is. Tot nu toe heb ik er geen lijn in kunnen ontdekken. Als ik vraag hoeveel een stone (hint!) is, krijg ik het antwoord: 14 pounds. En een pond hier is uiteraard niet hetzelfde als een pond thuis. Er zit helaas dus niets anders op dan het maar aan te leren, gelukkig is het vrij simpel (zie onderstaand schema) ...

Bike & Strike

Afgelopen maandag was mijn eerste verjaardag in Londen. Iedereen hartelijk bedankt voor de felicitaties! De dag begon met kado's, een DVD serie van de zeer Britse Sir David Attenborough, en een boek met metro plattegronden en posters van over de hele wereld. Toepasselijk gezien het thema van de dag, waarover later meer.

Uiteraard moest ik wel gewoon werken, op kantoor is het de gewoonte dat je dan trakteert op een rondje in de pub (wat anders?), dus het was weer gezellig. Gesprek van de dag was de dreigende staking bij de metro, die alles in het honderd zou laten lopen.


Hoewel niemand wist waarom er zo nodig gestaakt moest worden, ging die toch wel door. Vervelend, want wij zouden 's avonds naar Ricky Gervais. Gezien de te verwachten chaos zijn we maar op de fiets gestapt. Het viel eigenlijk best mee hoe lang het fietsen is naar Hammersmith, en met de tube waren we misschien wel helemaal niet thuisgekomen.


Maar goed, Ricky Gervais dus. Bekend als schrijver van en acteur in de TV series The Office en Extras. Dat bekend worden is het ook het thema van zijn show, Fame. Vantevoren wisten we niet of zijn theatershow hetzelfde soort humor zou hebben als op de televisie, dus we gingen er blanco naar toe. Een verrassing was dat er een voorprogramma was, dat ken ik eigenlijk alleen van muziekconcerten. De show was fantastisch, met hetzelfde soort tenenkrommende humor dat we gewend waren.

The Heart & Sister

Nee, dit is niet de naam van een pub, maar meer het thema van het afgelopen weekend. Zaterdag was het tijd om een bezoekje te brengen aan de Wellcome collection, nabij Euston Square. De collectie is onderdeel van de Wellcome Trust, in het leven geroepen door, hoe verrassend, de heer Wellcome: farmaceut, entrepeneur, filantroop en verzamelaar. Aldus de biografie op de site.

Naast een grote verzameling medische curiosa, wat eigendom was van Wellcome zelf, besteed de collectie veel aandacht aan de mix van kunst, medische wetenschap en cultuur. De afgelopen maanden was er veel aandacht voor de tentoonstelling over het hart, en wij konden deze nog net voor de sluitdatum meepikken.

Zo waren daar aan de ene kant werken van Leonardo Da Vinci te bewonderen:


En aan de andere kant de wonderen van de medische wetenschap, zoals de nieuwste pacemakers, het verhaal rond de eerste open hart operatie (Dr Bernhard??) en de werking van een hart-long machine.


Erg interessant allemaal en bovendien hadden ze ook nog eens lekkere thee en taartjes dus wat wil een mens nog meer?

Zondag was het weer tijd voor bezoek. Dit keer kwam Heleen langs met vriendin Hetty. De dames hadden het hele weekend geshopt en de halve Lonely Planet aan Londen's bezienswaardigheden afgewerkt, dus een paar verkwikkende bakken thee met cookies pardon biscuits gingen er wel in...