Torre di Fawlty

Vrijdag met Leonie uit eten geweest in Charlotte Street en erg gelachen. Het restaurant was een soort Italiaanse versie van Fawlty Towers. Het begon al bij het inschenken van de wijn: in de war gebracht door de aanwezigheid van 4 glazen op de tafel werden ze ook alle 4 volgeschonken. Dit deden ze gelukkig wel consequent, want iemand anders schonk ook 4 glazen water in. Het personeel liep constant druk te doen en we werden dan ook steeds door een ander geholpen, onder andere door een echte Italiaan met gesculptuurd baardhaar en onvervalst Italiaans accent.

Uiteraard was hij vol oog voor vrouwelijk schoon, waarschijnlijk vanwege mijn aanwezigheid richtte hij zijn pijlen echter op een andere tafel. De dames daar probeerde hij te imponeren door snel een extra bloemetje bij te zetten, dat hij eventevoren sluiks van onze tafel had gepikt. Toen ze niet op zijn advances ingingen verscheen het bloemetje plots weer in ons gezelschap. Sowieso had iedereen daar de neiging zichzelf bezig te houden door glazen e.d. weg te halen of juist bij te zetten, waar we nogal nerveus van werden.
Eerlijk is eerlijk, toen het voorgerecht werd geserveerd zag het er heerlijk uit. Uiteraard konden we niet gelijk aanvallen, eerst moest het in Londen gebruikelijke ritueel van de black pepper worden opgevoerd. Met zwierige gebaren hanteerde de ober de pepermolen om de gerechten te kruiden. Helaas paste hij iets te veel zwier toe, bij een van zijn zwaaien lanceerde hij mijn glas wijn dat in stukken uiteen spatte op mijn bord. Gelukkig bleef ikzelf zonder vlekken, maar de rest van de tafel zat er behoorlijk onder. Chaos compleet natuurlijk, maar met vereende krachten wisten ze de schade te herstellen.. De resterende wijn werd in een nieuw glas geschonken an als goedmakertje kreeg ik nog een nieuw glas, en zo zaten we weer met 4 glazen wijn!