Hampstead Heath & Koninginnedag

Volgens de voorpagina's van de tabloids hier is het een hittegolf (ze hadden waarschijnlijk even niets te melden over Diana). Nu denken Engelsen al snel dat het tropisch warm is, aangezien de spaghettihemdjes, korte rokjes, en slippers al tevoorschijn komen als het kwik iets boven nul komt.

Maar goed, een hittegolf - wat beter om dan wat verkoeling te zoeken in een van de vele parken - dit keer viel onze keuze op Hampstead Heath. De buurt zelf is erg sfeervol: kronkelende straatjes, karaktervolle pandjes en veel groen.


Het park zelf was uitgestrekt en lekker rustig:




Zoals in de meeste parken hier, is er ruimte voor sport... Engelse sport:


Na deze overdaad aan Engelse cultuur, besloten we een Nederlandse draai aan de dag te geven. Op de Southbank werd namelijk uitgebreid Koninginnedag gevierd. Hoewel wij de monarchie nou niet bepaald een warm hart toedragen, besloten we toch even een kijkje te nemen.
Het geheel leek een combinatie van een middenstandsbraderie, gemixt met de sfeer van voor een interland voetbalwedstrijd. Typische Hollandse kraampjes, en mensen in Oranje met plastic glazen gevuld met Heineken.






(maar de kaas was lekker)

Vuurdoop

Met het huis op orde, inclusief 'guest room', was het wachten op gasten. Lang hoeften we niet te wachten, omdat ze toch voor haar werk in Londen moest zijn valt Leonie de eer te beurt onze allereerste gast te zijn. De volgende bezoekjes staan ook al gepland, mei wordt een drukke maand wat dat betreft.
De drie avonden waren erg gezellig, mooi weer erbij dus we konden lekker in de tuin een biertje drinken voor we een restaurant opzochten. We zijn naar 2 restaurants gegaan waarvan we vonden dat ze nog wel een bezoekje hadden verdiend, eentje om de hoek, en een Marokkaan in de buurt van het hotel waar we eerst zaten (was wel een beetje ver lopen).


Gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens gevoetbald. In het park aan het einde van de straat zie je vaak groepjes mensen voetballen, dat leek me wel leuk. Lang leve internet, want daar vond ik een uitnodigingslijst voor ClaphamCommonFooty on Thursday, en zodoende stond ik gisteren met 21 wildvreemden op een hobbelig veld achter een bal aan te rennen. Internationale mix met Argentijnen, Fransen, Italianen en natuurlijk veel Engelsen. Goed geregeld, met heuse doelen (wel een beetje krakkemikkig), hesjes en niet te vergeten een bal. Ik moet zeggen dat ik na al die jaren inactiviteit nog net zo goed kan voetballen als vroeger ;) Na het voetbal, uiteraard, nog even de pub ingeweest.

Impressie kantoor NYC

Hier een impressie van ons kantoor in NYC (toch wel het mooiste kantoor met het lekkerste eten moet ik zeggen):
Het uitzicht vanuit het cafe (niet slecht toch?).


Elke dag wacht er dit heerlijks op je...vers klaargemaakt terwijl u wacht. (Ja J., dat heb je dan weer mooi gemist)


Lego-logo: Het blijft toch een geek bedrijf ;-)


Onze computers zijn de nieuwste niet... Op verschillende plekken vind je deze vintage computers - in Mountain View zijn er speciale arcade ruimtes waar je je helemaal kunt uitleven op klassiekers zoals Pac Man, Hexxagon en Asteroids.


Op diverse locaties in het kantoor vind je micro-kitchens, die in Mountain View zijn inmiddels omgetoverd tot health only plekken (fruit enzo, bah!) maar in NY en Londen kun je nog gewoon ongegeneerd snoepen...


Om het er vervolgens weer af te steppen...


...richting de games ruimte:


(binnenkort een impressie van het London kantoor)

Happening

Het mooie van Londen is dat er veel te doen is. Je kunt bijvoorbeeld lekker wandelen langs de bekende trekpleisters, heerlijk zonnen in één van vele parken (het was hier, net als in Nederland heerlijk weer, i.t.t. New York), maar er gebeurt nog meer. Vorig maand kon ik al eindelijk eens iets kunstzinnigs doen in het Victoria & Albert museum, nu er eigenlijk niet echt meer wat geregeld hoeft te worden in huis werd het weer eens tijd erop uit te gaan.

Maandag ben ik naar een concert geweest van Laibach, een Sloveense band. Het eerste gedeelte was, zoals de Amerikanen zeggen, "interesting". De experimentele visie van de band op volken en volksliederen van over de hele wereld. Dat werd ondersteund met geprojecteerde beelden, maar omdat het podium een beetje klein was stonden de bandleden voor de schermen, waardoor je maar de helft kon zien. Na de pauze was het meer mijn muziek, beetje Rammstein maar dan zonder de gitaren.

Vandaag ben ik naar een book signing geweest in de Forbidden Planet van mijn favoriete science fiction schrijver, Alastair Reynolds. Hij heeft in Nederland gewoond en gewerkt, dus ik heb nu een persoonlijke Nederlandse krabbel in zijn nieuwste boek. Ik heb zijn vorige bijna uit, dus het komt precies op tijd.

Deze ervaringen gaven me ook een goeie gelegenheid om te oefenen in 'the ancient British art of queueing'. Mensen gaan hier keurig in de rij staan en blijven geduldig wachten tot ze aan de beurt zijn. Voordringen, geklaag of "net doen alsof je niet door hebt dat er een rij staat" heb ik nog niet meegemaakt. Zelfs in de metro, waar het af en toe (vooral in de spits) erg proppen is, blijft iederen kalm en rustig.

Singing in the rain

Terwijl Europa in de zon zit te bakken, hebben we hier te maken met regen. Bakken met regen wel te verstaan. Het giet hier al sinds vanochtend, en met Amerikaans gevoel voor drama wordt er natuurlijk op alle nieuwszenders verslag van gedaan. Hier een impressie van twee dappere dames die zich toch naar buiten waagden:


Dit was noodzakelijk, omdat er geshopt moest worden. Mijn bagage is namelijk ergens anders dan waar ik ben. De reis gisteren naar NY verliep niet echt als gepland. Vlucht gecanceled, vlucht vertraagd, en op het laatste moment toch nog met een andere vlucht mee. Mooi ruk dus.

Mannetjes

Nu de kostwinner des huizes op zakenreis naar de States is, valt aan mij de taak om, als echte huisman, de deur open te doen voor de diverse mannetjes die nodig zijn om onze eerste levensbehoeften te installeren/repareren. Het zelfvertrouwen over mijn Engels zakte gelijk een stuk, want ik kon de meeste niet of nauwelijks verstaan. De meeste spreken een soort geheimtaal die vooral bestaat uit niet uitgesproken letters. Gelukkig geven ze aan wanneer een zin is afgelopen: die eindigen steevast met 'mate'.

Ondanks deze barriere hebben ze hun werk goed gedaan, we hebben dus weer een warme douche, verwarming (niet echt nodig want het is puik weer), een niet-lekkende gootsteen en ook de rotzooi voor het huis is opgeruimd. Het belangrijkste van alles: we hebben nu satelliettelevisie. Het TV landschap is hier wat ingewikkelder dan in NL, er zijn veel meer zenders, en je kunt op verschillende manieren signaal krijgen (ether, kabel, satelliet natuurlijk en volgens mij zelfs telefoon). Daarbij komt dat de grootste aanbieders van zenders, Sky, ook een grote aanbieder is van aansluitingen thuis. Die positie hebben ze natuurlijk misbruikt om hun eigen zenders bij de grootste concurrent Virigin weg te halen. Nou ja, ze vechten het maar uit, maar dat was voor ons toch wel een reden om naar Sky te gaan.


Nu kan ik als echte man heerlijk zappen langs alle kanalen, en er zit aardig wat vreemds tussen. Nieuws in het Welsh, gay dating, Chelsea TV, Bollywood kanalen, the God channel, the baby channel, Wine TV, the wedding channel, enzovoort. Er is natuurlijk altijd wel iets op (Mythbusters rule!), maar het duurt wel even voor je erachter bent waar dat zit.

Wat wel lastig is, en waar je gelijk aan merkt dat je niet meer in Europa bent ;) is dat alle snoeren anders zijn. De stroomstekkers zijn uiteraard anders, maar ook de aansluiting voor de telefoon en natuurlijk kon de Sky box ook niet zomaar op onze projector worden aangesloten (beamer is hier een BMW, die heb je niet in je huiskamer). Via allerlei verloopstekkertjes werkt uiteindelijk alles prima, maar het is wel een snoerenbende. Volgende week wordt het hopelijk nog erger, want dan krijgen we eindelijk breedband!

Parkeren voor twee

Gisteren aangekomen in Californie, voor een weekje werken in de US. Gelijk valt het verschil op met de UK. Waarschuwingen in de trein, sta niet te dicht bij het perron, pas op voor de deuren, en bij het hotel een bord wat me waarschuwt voor de verf waarin lood gebruikt is.

Daarnaast natuurlijk veel aandacht voor de gehandicapte medemens, pardon: 'physically challenged'. Iemand die blind is is 'visually challenged' en een transseksueel is 'gender challenged'. Want laten we wel wezen: het beestje bij de naam noemen is natuurlijk een beetje eng.

Als gehandicapte hier ben je echter wel verzekerd van een plekje voor je auto, nog nooit zoveel invalide parkeerplaatsen gezien als hier. Vandaag zag ik echter een nieuwe doelgroep (contraceptionally challenged):

Reynaerde

In een tuin verwacht je dieren. Dat maakt een tuin extra leuk. Vogels die fluiten en een nestje bouwen, een kat die af en toe langs komt om te schooien. Vanochtend hadden we wel een hele grote kat in de tuin. Zo'n rooie, met een enorme pluimstaart....maar wacht eens even... een kat heeft toch helemaal niet zo'n spitse kop? En die staart, die is zelfs een maatje te groot voor een Noorse boskat. Het duurde even voordat het bij mij doordrong dat het geen kat maar een vos was. Snel sprong hij over het tuinmuurtje naar de buren, waar het konijnenhok verdacht leeg was...


Half en half verwachtte ik nog een troep adellijken te paard die met jachthonden achter de vos aangingen, maar dat bleef ons gelukkig bespaard.

Verder hebben we dit weekend genoten van het heerlijke warme weer. Wel zo prettig, want onze CV is kapot. Woensdag wordt ie gerepareerd, ondertussen douchen we met pannetjes water. Onhandig, maar het heeft ook wel wat grappigs.

Oxford

Goede vrijdag was goed omdat het a) lekker weer was en b) Karen een vrije dag had. Tijd om er op uit te gaan dus. Your mission, if you choose to accept it, is to go to Oxford. Deze keer wilden we de bus maar eens proberen, er gaat een 'Oxford tube' vrijwel rechtstreeks vanaf London. Oxford is kleiner dan we dachten, de stad is vol met 'colleges' (er zijn er maar liefst 39), oude, gotische gebouwen met veel spitsen en torentjes. Helaas mocht je de meeste niet in om de rust van de studenten niet te verstoren. Huh? Studenten? Rust? Natuurlijk kon je er ook een Inspector Morse wandeling doen of een Brideshead Revisited walk, maar we hebben beide films niet gezien ;) Ook zonder de Inspector Morse wandeling konden we de pubs prima vinden. Op elke hoek van de straat zit er wel eentje (zeker hier in Londen), en kwa namen komen ze uit de pub name generator: vaak heten ze zoiets als The King and Crown, The Rose & The Maid of Ye Olde Pubname. Ten zuiden van de stad ligt een kanaal waar allemaal boothuizen aan liggen van de diverse roeiverenigingen, kunnen ze mooi trainen voor de Varsity. Die was vandaag, maar dat hebben wij aan ons voorbij laten gaan.

IKEA

Ons huis begint van binnen al op een echt huis te lijken - alleen hadden we nog wat extra kasten nodig, en een lekker bankje. Omdat we niet weer dezelfde fout wilden maken als bij ons vorige huis (alles op maat kopen, en dan verhuizen) besloten we lekker gemakkelijk naar de IKEA te gaan. Goedkoop en direct in huis. De dichtsbijzijnde IKEA was eigenlijk helemaal niet dichtbij, maar ergens in Croydon. Dat gaf ons gelijk de gelegenheid om kennis te maken met een ander stukje Londen, en met het reizen per trein.

(lichtelijk gedramatiseerd)

De trein in de UK is een voorbeeld hoe marktwerking in sommige gevallen niet echt een goed idee is...in Londen alleen al zijn 24 maatschappijen actief, vertragingen, ongelukken en werkzaamheden zijn aan de orde van de dag, en je route van A naar B vinden vereist een extra stel hersens. Natuurlijk is het ook nog eens duur. Kortom genoeg redenen om het eens uit te proberen.
Na in de goede trein gestapt te zijn, die uiteindelijk de verkeerde bleek te zijn (volgt u het nog) kwamen we via een ander station toch bij de IKEA uit.

De ervaring bij IKEA is dezelfde als in NL: grote parkeerplaats, niet nagedacht over ander soorten vervoer, Zweedse gehaktballen, gillende kinderen en drukke rijen bij de kassa. Wij sloten ons geestelijk af voor dit alles, en konden, dankzij een goede voorbereiding snel onze spullen vinden. Vandaag wordt het bezorgd, en we hopen 1 ding: laat er aub geen schroefje missen....