Happening

Het mooie van Londen is dat er veel te doen is. Je kunt bijvoorbeeld lekker wandelen langs de bekende trekpleisters, heerlijk zonnen in één van vele parken (het was hier, net als in Nederland heerlijk weer, i.t.t. New York), maar er gebeurt nog meer. Vorig maand kon ik al eindelijk eens iets kunstzinnigs doen in het Victoria & Albert museum, nu er eigenlijk niet echt meer wat geregeld hoeft te worden in huis werd het weer eens tijd erop uit te gaan.

Maandag ben ik naar een concert geweest van Laibach, een Sloveense band. Het eerste gedeelte was, zoals de Amerikanen zeggen, "interesting". De experimentele visie van de band op volken en volksliederen van over de hele wereld. Dat werd ondersteund met geprojecteerde beelden, maar omdat het podium een beetje klein was stonden de bandleden voor de schermen, waardoor je maar de helft kon zien. Na de pauze was het meer mijn muziek, beetje Rammstein maar dan zonder de gitaren.

Vandaag ben ik naar een book signing geweest in de Forbidden Planet van mijn favoriete science fiction schrijver, Alastair Reynolds. Hij heeft in Nederland gewoond en gewerkt, dus ik heb nu een persoonlijke Nederlandse krabbel in zijn nieuwste boek. Ik heb zijn vorige bijna uit, dus het komt precies op tijd.

Deze ervaringen gaven me ook een goeie gelegenheid om te oefenen in 'the ancient British art of queueing'. Mensen gaan hier keurig in de rij staan en blijven geduldig wachten tot ze aan de beurt zijn. Voordringen, geklaag of "net doen alsof je niet door hebt dat er een rij staat" heb ik nog niet meegemaakt. Zelfs in de metro, waar het af en toe (vooral in de spits) erg proppen is, blijft iederen kalm en rustig.