Texas hold 'em

De laatste tijd heeft bij mij (R) op het werk het poker virus toegeslagen. Ongeveer een keer per maand komt er een groepje 's avonds bij elkaar voor een gezellig potje kaarten. Omdat er wel om echt geld gespeeld wordt, hadden wij er zo onze twijfels over. Dat schijnt trouwens een Nederlands trekje te zijn, volgens de Engelsen. Wij houden niet van gokken blijkbaar, in ieder geval duidelijk niet zo veel als de Britten.
Deze keer hadden we ons laten overtuigen door organisator Phil om eens een kansje te wagen. De opzet was dat er gespeeld ging worden volgens toernooi regels, wat inhoudt dat je vantevoren inlegt, zodat je niet het risico loopt dat je plotseling veel meer geld kwijt bent dan je jezelf had voorgenomen. Voor £10 durfden wij het wel aan, niet eens zoveel voor een leuke avond vol entertainment.


Omdat het voor ons de eerste keer was begonnen we met een paar opwarm rondes, maar de regels zijn eigenlijk heel simpel. Je hebt 2 dichte kaarten, en er liggen er uiteindelijk 5 open op tafel en daarmee moet je proberen zo hoog mogelijk te scoren. De kneep zit 'm er meer in om te weten op welk moment je moet bluffen, en natuurlijk om te proberen te ontdekken wanneer iemand anders bluft.
Vooraf gaven we onszelf niet veel kans, want we zijn beide niet gezegend met een pokerface, en we waren de zonnebrillen vergeten. Dat viel uiteindelijk best mee. We waren met zijn zevenen en het duurde een poos voordat de eerste van ons afviel, K werd vijfde, niet slecht voor een debuut. Ik wist het lang vol te houden en werd uiteindelijk zelfs 2e, hoewel het een paar keer kantje boord was.

Liverpool

Liverpool, wie kent het niet. Stad van voetbalkampioenen, de Beatles en. Ja, toen hield het bij ons ook op. Vorig jaar was het de Europese culturele hoofdstad van het jaar, en wij dachten dat de stad nu dat afgelopen was nog steeds een aantrekkelijke bestemming zou zijn, en zelfs ietsje rustiger (en goedkoper). Dat bleek te kloppen.

We zijn erg te spreken over de stad. We zijn er maar twee dagen geweest waarin we ons bijzonder vermaakt hebben, zonder te luieren want er was zoveel te zien. Het is misschien wel veelzeggend om een lijstje te maken van de dingen die we niet gedaan hebben:

• een tochtje met de "ferry across the Mersey" (zo, krijg dat nummer nu maar eens uit je hoofd)
• het Beatles museum/Penny Lane/Cavern Club bezocht
• naar Anfield (of Goodison Park) geweest

Misschien moeten we de foto's (en filmpje) maar voor zich laten spreken:

Pondje minder?

Vraagje: wat gaat harder omlaag, een 10 pond veren of 10 euro veren?
Toen we hier net kwamen wonen was de Britse pond ongeveer anderhalve euro waard. Londen was toen een enorm dure stad, waar je voor een niet eens zo heel groot huis al snel een miljoen euros moest neerleggen. In die tijd moesten we nog wennen aan het geld hier. De loodzware munt van 1 pond geef je het liefst zo snel mogelijk uit, zeker met een paar van die dingen in je portemonnee loop je anders helemaal scheef. Waar het lastiger vanaf te komen is zijn de enorm grote munten van 2 pence. Het is zo'n beetje de grootste munt die er is, maar je hebt 'm niet snel nodig bij het betalen. Na verloop van tijd blijk je dan een behoorlijk aantal van die schijfjes verzameld te hebben, tijd om er een winkelier mee 'blij' te maken. Inmiddels is er een nieuw design voor de munten in omloop gebracht, waarbij helaas niets veranderd is aan de grootte. Het ontwerp is wel heel mooi, als je een munt van elke soort hebt vormen ze samen de Royal Arms.


Er is in de tussentijd wel meer veranderd. Na een gestage daling kwam de neerwaartse spiraal van de sterling vorige maand in een stroomversnelling. Het lijkt niet lang te duren of een pond is net zoveel waard als de euro. Op zich maakt dat voor ons niet zo veel uit, jammer genoeg worden we niet in euro's betaald, dus alles blijft even duur. Voor toeristen is Engeland wel veel goedkoper geworden, een pint bier (meer dan een halve liter) voor 3 euro is geen slechte prijs. Gezien de angstverhalen die dagelijks in de krant verschijnen kon het wel eens lang duren voordat de koers weer omhoog gaat. Misschien gaat het zelfs wel de kant van de Zimbabwaanse dollar op?

De man van 100 dollar

London barst van de musea, en de meeste grote en bekende hebben we nu wel bezocht. Tijd om de wat meer obscure musea ook met een bezoekje te vereren. Vandaag gingen we een kijkje nemen bij het Benjamin Franklin House, in een klein straatje in het hart van London vlakbij Trafalgar Square.

De man, die nu voornamelijk bekend is vanwege zijn 'vlieger' experiment en een van de Founding Fathers was, woonde 17 jaar in London (1757 - 1775). Hier werkte hij als een soort ambassadeur, eigenlijk meer als bemiddelaar tussen de toen nog opstandige kolonie en Groot Brittannië. Naast politiek bedrijven deed hij echter nog veel meer; als echte wetenschapper was hij geïnteresseerd in zo ongeveer alles. Zo vond hij onder andere bifocale glazen uit, ontwierp hij een kachel die de hele kamer warmmaakte; een hele verbetering in vergelijking tot de toen inefficïente haardvuren, en ontdekte hij ook de Atlantische golfstroom op een van zijn vele reizen tussen Amerika en GB.


Het museum was niet een tradionele collectie van oude spullen met bordjes erbij, maar men gaf een heuse voorstelling met een actrice verkleed als zijn huishoudster die het verhaal van zijn leven in Londen vertelde door haar ogen. Het geheel werd vergezeld door een audio-visuele show. Op die manier gingen we het hele huis door, en in elke kamer werd een deel van het verhaal verteld.

Een erg leuke ervaring en een goede manier om iets meer te leren van iemand waarvan je wel gehoord hebt, maar niet helemaal precies kan plaatsen. Als laatste: als ik het goed heb is hij de enige Amerikaan die nooit president is geweest wiens gezicht op een dollar biljet prijkt:

Chez Bruce

Engeland staat natuurlijk wereldwijd bekend om het goede eten. Niet lachen, want grote kans dat als je de TV aanzet voor een kookprogramma, dat het gepresenteerd wordt door een Engelse TV-ster annex kok. Gordon Ramsay, Jamie Oliver, Nigella Lawson en Heston Blumenthal, om er maar een paar te noemen. De meeste daarvan hebben een of meer goedlopende restaurants in het centrum van de stad, waarvoor ze ook nog vaak een Michelin ster ontvangen. Het was dan ook verrassing toen bleek dat London's favoriete restaurant om de hoek bij mijn (R) werk zit.


Het gaat om Chez Bruce, dat letterlijk op 100 meter afstand zit van mijn bureau. Daar moesten we natuurlijk een keer naar toe, maar dat valt nog niet mee. Het is niet voor niets al 3 jaar het favoriete restaurant van de Londenaren, het was moeilijk om er tussen te komen en een tafel te reserveren. Deze maand konden we dan eindelijk onze slag slaan, januari is altijd een slappe maand voor de horeca en misschien deed de huidige economische malaise ook een duit in het zakje. In ieder geval, gisteravond was het zover. Voor zover ik me kan herinneren was het de eerste keer dat we ergens aten dat met een michelin ster bekroond was. En terecht! Het eten was heerlijk, de sfeer perfect, niet heel stijf wat je toch een beetje verwacht bij zoiets, en zelfs de wijn was lekker ;) Iedereen die er al eens geweest was drukte ons op het hart om toch vooral het kaasplankje niet over te slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Lekker hoor, maar soomige kazen deden me toch weer even aan Skinnya denken ...

Kiezen voor kwaliteit

Toen we vertrokken naar Londen kregen we als afscheidskado ondermeer een flesje tandelak, zodat we hier konden verhullen dat we al onze tanden nog hadden. Engeland heeft namelijk een reputatie hoog te houden (laag eigenlijk dus) als het gaat om de tandheelkunde. De NHS, waar ze zo trots op zijn, vergoedt niet alle tandartskosten en als je meer wilt moet je je particulier bijverzekeren. Dat kan niet iedereen betalen en zo komen de verhalen over tandeloze Engelsen in de wereld. Daar komt bij dat het voor een tandarts natuurlijk veel interessanter is om de 'rijke' klanten te bedienen dan de ziekenfondspatiënten, zodat er een flink gat in het tandartsaanbod is ontstaan.


Gelukkig hebben wij ook zo'n verzekering en mogen dus naar een privé tandarts. Dat is wel een hele goede, een hele verademing. Ze hebben de krant van vandaag in de wachtkamer in plaats van een half jaar oude Libelle, er zijn geen lekkageplekken op het plafond, en je krijgt standaard een verdoving als er geboord moet worden. Sterker nog, zeg maar nee dan krijg je er twee, je krijgt zelfs een verdoving voor de verdoving. Voordat de spuit erin gezet wordt maken ze eerst je tandvlees ongevoelig met een magisch staafje. Soms is alle zorg op het overdrevene af, zoals de zonnebril die je krijgt tegen het felle licht. Ze mogen ook wel aardig tegen ons zijn, want ze verdienen goed aan ons. K. breekt bij elk dropje een stuk van een kies af (maar stop alsjeblieft niet met drop meenemen!) en ik heb er zelf een verstandskies achter mogen laten.

S(o)hopping

Deze maand is het sales in London, dus ook wij waren van de partij. Het fijne van London is dat de winkels ook gewoon op zondag open zijn, niks CDA betutteling! Resultaat: minder stress want de zondag is over het algemeen een stuk rustiger. En God zag dat het goed was...

Een plek waar je in ieder geval niet naartoe moet gaan voor winkelplezier is Oxford Street, tenzij je houdt van schouder aan schouder schuifelen met toeristen langs winkels die prullaria zoals mobiele telefoon hoesjes en soevenierreut zoals dit verkopen:

Twee plekken die wel de moeite waard zijn zijn Kingly Court(A) en de Seven Dials(B).

Kingly Court is een knusse binnenplaats met daaromheen boetiekjes en vintage shops aan Carnaby Street in Soho. De vintage shops zijn de moeite waard, vanwege de jaren 60 jurken, felle blouses en maffe hoofddeksels. Verder verkopen ze bijzondere serviezen en andere grappige snuisterijen.


Seven Dials biedt ook veel kleine winkeltjes, waaronder ook bekende ketens zoals Diesel, Mango en Urban Outfitters. Veel schoenenwinkels en in Neal's yard kun je lekker koffie drinken of een snack halen. Voor de grotere ketens kun je doorlopen naar the Long Acre. Toeristischer wordt het bij Covent Garden, maar als je er op tijd bij bent op een zondag is ook dat goed te doen.

Au revoir / goodbye!

En zo ging een heel gezellige week toch wel erg snel voorbij. Elke dag borrelen en uit eten, het gaat natuurlijk op een gegeven moment toch wel een sleur worden (not). Op zondag vlogen J. & P en L. & K. weer terug naar hun respectievelijke stekkies. En wij moesten toch wel even een traantje wegpinken. De laatste avond werd daarom in stijl afgesluiten met... juist, een hapje en (aardig wat) drankjes. Dat laatste werd vooral veroorzaakt door de schenkgrage ober, maar daarover later meer.

Terwijl wij het huis weer in oorspronkelijke staat brachten, gingen de toeristen op pad langs weer wat plekken die je gezien moet hebben. Portobello Road, Hyde Park en Kensington Palace stonden op het programma. En hoogepunt vonden wij toch wel dit:


Sommige mensen kennen geen grenzen in hun adoratie...

Eten deden we deze keer in een Spaans restaurant. Het tapas deel (ze hebben twee panden) wat we gereserveerd hadden bleek helaas in verbouwing. We stonden wel even vreemd te kijken want we dachten er toch zeker van te zijn dat we deze tent hadden gereserveerd.










Maar goed, het andere restaurant bleek onze reservering ook te hebben. Het eten smaakte heerlijk, en de ambiance was typisch Spaans, vooral de bediening. De wijn kwam te laat, een tapas vergeten, dan weer een toetje niet op tijd. Gelukkig waren de excuses welgemeend en werden we verwend met extra chocolaatjes en Spaanse likeurtjes, veel likeurtjes. Een waardig afscheidsdiner!

Fish Eye

Na al dat vette voedsel van Oud en Nieuw vonden we het tijd om onszelf te verwennen met de geneugten van de verfijnde Britse keuken. Tijd voor Fish & Chips! Volgens insiders zat de beste Fish & Chip shop van London op Waterloo road. Een favoriet onder taxi chauffeurs - een betere bron voor culinaire hoogstandjes is er niet.

De fish 'n' chips werden geserveerd in porties die bij een Chinees restaurant niet zouden misstaan. De patat was volgens goed gebruik vet en slap, en een flinke scheut vinegar kon natuurlijk niet ontbreken. De vis was lekker krokant en net zo vet als de patat.

Vervolgens was het door naar de London Eye, waar ook J. en P. zouden aansluiten.

De BBC had gezegd dat het zonnig zou worden, dus was het bewolkt. De bewolking zorgde echter wel voor een mooi effect tijdens de zonsondergang.

De dag werd afgesloten met een stevige doch frisse wandeling langs de Southbank, waar we oa konden genieten van een mooi verlichte Tower Bridge en HMS Belfast.

Dineren deden we in een uitstekend en gezellig restaurant in de Oxo Tower, met prachtig uitzicht over de Thames.

Bezoek uit Delft

De Sanglierpeople zijn er!

Tijd om ze aan het werk te zetten. ;)

Ze hadden voor ons oliebollenmix meegebracht en zo konden we met zijn allen (J&P waren er immers ook nog) een hele gezellige jaarwisseling vieren. Uiteraard met de traditionele Hollandse oliebollen en appelflappen, champagne die rijkelijk vloeide (over de vloer) en binnenhuis"vuur"werk.










De dagen ervoor en erna zijn benut om te genieten van alles dat London te bieden heeft, zoals Pools/Hongaars eten, Picadilly Circus, een wandeling in het park en natuurlijk een bezoekje aan een echte pub.


En nu op naar de London Eye!