Kiezen voor kwaliteit

Toen we vertrokken naar Londen kregen we als afscheidskado ondermeer een flesje tandelak, zodat we hier konden verhullen dat we al onze tanden nog hadden. Engeland heeft namelijk een reputatie hoog te houden (laag eigenlijk dus) als het gaat om de tandheelkunde. De NHS, waar ze zo trots op zijn, vergoedt niet alle tandartskosten en als je meer wilt moet je je particulier bijverzekeren. Dat kan niet iedereen betalen en zo komen de verhalen over tandeloze Engelsen in de wereld. Daar komt bij dat het voor een tandarts natuurlijk veel interessanter is om de 'rijke' klanten te bedienen dan de ziekenfondspatiënten, zodat er een flink gat in het tandartsaanbod is ontstaan.


Gelukkig hebben wij ook zo'n verzekering en mogen dus naar een privé tandarts. Dat is wel een hele goede, een hele verademing. Ze hebben de krant van vandaag in de wachtkamer in plaats van een half jaar oude Libelle, er zijn geen lekkageplekken op het plafond, en je krijgt standaard een verdoving als er geboord moet worden. Sterker nog, zeg maar nee dan krijg je er twee, je krijgt zelfs een verdoving voor de verdoving. Voordat de spuit erin gezet wordt maken ze eerst je tandvlees ongevoelig met een magisch staafje. Soms is alle zorg op het overdrevene af, zoals de zonnebril die je krijgt tegen het felle licht. Ze mogen ook wel aardig tegen ons zijn, want ze verdienen goed aan ons. K. breekt bij elk dropje een stuk van een kies af (maar stop alsjeblieft niet met drop meenemen!) en ik heb er zelf een verstandskies achter mogen laten.