Het bleek een bonte avond te zijn waarin in een hoog tempo iedereen korte optredens deed. De "artiesten" hadden erg diverse achtergronden: komieken, wetenschappers en muzikanten wisselden elkaar af. Van sommigen hadden we wel eens gehoord (Dara O'Briain, Al Murray en natuurlijk Richard Dawkins), maar de meeste namen zeiden ons niks. Dat geeft niet, want het was om van te genieten. Het ene moment lig je in een deuk om de grappen van een komiek, even later kijk je naar prachtige foto's van Saturnus en vervolgens kun je alles op je in laten werken tijdens een rustig muziek moment. Rode draad was wetenschap en rationaliteit, wat zich uitte in onder andere het te kijk zetten van zweefdokters maar ook ingewikkelde grappen over quantum physica.
Wij zijn verhuisd van Groningen naar London. Dit is een verslag van wat wij zoal meemaken.
maandag, december 21, 2009
Carols
Gisteren zijn we naar een bijzondere show geweest in de Hammersmith Apollo (deze wordt trouwens niet door O2 gesponsord, maar door HMV). Nine Lessons and Carols for Godless People is een evenement dat is georganiseerd onder het mom "een rationele viering van kerst". Dat klonk interessant genoeg om kaartjes te boeken, hoewel we niet precies wisten wat we konden verwachten.
Het bleek een bonte avond te zijn waarin in een hoog tempo iedereen korte optredens deed. De "artiesten" hadden erg diverse achtergronden: komieken, wetenschappers en muzikanten wisselden elkaar af. Van sommigen hadden we wel eens gehoord (Dara O'Briain, Al Murray en natuurlijk Richard Dawkins), maar de meeste namen zeiden ons niks. Dat geeft niet, want het was om van te genieten. Het ene moment lig je in een deuk om de grappen van een komiek, even later kijk je naar prachtige foto's van Saturnus en vervolgens kun je alles op je in laten werken tijdens een rustig muziek moment. Rode draad was wetenschap en rationaliteit, wat zich uitte in onder andere het te kijk zetten van zweefdokters maar ook ingewikkelde grappen over quantum physica.
Het bleek een bonte avond te zijn waarin in een hoog tempo iedereen korte optredens deed. De "artiesten" hadden erg diverse achtergronden: komieken, wetenschappers en muzikanten wisselden elkaar af. Van sommigen hadden we wel eens gehoord (Dara O'Briain, Al Murray en natuurlijk Richard Dawkins), maar de meeste namen zeiden ons niks. Dat geeft niet, want het was om van te genieten. Het ene moment lig je in een deuk om de grappen van een komiek, even later kijk je naar prachtige foto's van Saturnus en vervolgens kun je alles op je in laten werken tijdens een rustig muziek moment. Rode draad was wetenschap en rationaliteit, wat zich uitte in onder andere het te kijk zetten van zweefdokters maar ook ingewikkelde grappen over quantum physica.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten