Hij genoot met volle teugen en het gaf ons de gelegenheid om weer eens uit eten te gaan. Ditmaal hadden gekozen voor Galvin at Windows, een restaurant met één Michelin ster op de 28e verdieping van het Hilton hotel. Het uitzicht was inderdaad mooi en het eten ook heerlijk, maar het was verder eigenlijk te stijf voor ons. Twintig man personeel maar alleen oog voor je op de verkeerde momenten, met name de wijn-nazi was nogal opdringerig, het wilde er maar niet in dat Karen het bij 1 glaasje wijn hield. We hebben veel betere ervaringen gehad in restaurants zonder Michelin ster, maar wie niet waagt, die niet wint.
De reden voor het bezoek van F&M was dat ze weleens een echte Bonfire Night wilden meemaken. Nou is er normaliter hier bij ons om de hoek in Clapham Common een geweldige, en gratis, vuurwerkshow, maar vanwege de crisis en bijbehorende bezuinigen was die dit jaar samengevoegd met een ander en niet op z'n vaste stek gehouden. Wij hadden daarom voor die in Battersea Park gekozen. Dat is al jaren de beste (ook niet gratis), en die is daarom nogal druk. Het was een beetje een gok, onze eerdere ervaring was dat het behoorlijk moeilijk was om na afloop het park uit te komen. Bovendien wisten we niet hoe Jesper zou reageren op het vuurwerk, al is hij op oudjaarsdag geboren.
Het bleek dat het ene probleem het andere oploste. Jesper vond de mensenmassa met kleurige lichtjes prachtig, en ook de van de vuurstapel was hij onder de indruk. Het vuurwerk (overigens heel mooi) zelf kon hem minder bekoren, na de eerste knallen was het gelijk huilen. We hebben nog even afgewacht of hij er aan zou wennen, maar helaas niet. Alweer: wie niet waagt, die niet wint. Zo vertrokken we dus halverwege, maar op die manier ontsnapten we wel mooi aan het gedrang. Elk nadeel heeft zijn voordeel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten