Zadelpijn

Nu we al een poosje hier zijn en allebei dagelijks op de fiets naar het werk gaan kunnen we één ding stellen: we mogen in Nederland wel wat trotser zijn op onze voorzieningen voor fietsers. In London zijn de plekken in 2 categorieën ingedeeld: die voor de auto (bijna alles) en die voor de voetgangers (eigenlijk alleen de parken). Een fietser is geen van beide, en dus heb je een probleem. Zo zijn we laatst naar Wimbledon Common gefietst, in de veronderstelling dat we daar dan lekker doorheen konden toeren. Helaas bleek het vol te staan met deze bordjes:


Het besef over het fietserschap begint overigens wel langzaam door te dringen en hier en daar zie je voorzichtige pogingen tot een soort fietsstrook. Aangezien die je vaker wel dan niet rechtstreeks laten inrijden op een obstakel zoals een bushokje of stoplicht, kun je ze maar beter negeren. Vaak houden ze ook abrupt op zonder je naar de weg terug geleid te hebben. De onbekendheid met het fenomeen fietsen zie je ook terug bij andere verkeersdeelnemers. Een fietsbel is hier vrij nutteloos want niemand reageeert erop. Je kunt beter even terugschakelen, dat geluid herkennen ze dan vreemd genoeg weer wel. Bij sommige verkeerslichten heb je vooraan een strook voor de tweewielers, maar daar staan vrijwel altijd auto's op. Als je voor een auto gaat staan vinden ze je sowieso irritant.

Als fietser is het dus noodzakelijk om jezelf te beschermen, en dat zie je aan de kleding, zoals al eerder gemeld. Reflecterende kleding, helmen en Darth Vader maskers tegen de uitlaatgassen:


Maar goed, een fiets staakt nooit, je hoeft niet naar een parkeerplek te zoeken, je kunt altijd zitten, geen congestion charge te betalen en het is sneller dan lopen. En dus fietsen we vrolijk verder.