Chez Bruce

Engeland staat natuurlijk wereldwijd bekend om het goede eten. Niet lachen, want grote kans dat als je de TV aanzet voor een kookprogramma, dat het gepresenteerd wordt door een Engelse TV-ster annex kok. Gordon Ramsay, Jamie Oliver, Nigella Lawson en Heston Blumenthal, om er maar een paar te noemen. De meeste daarvan hebben een of meer goedlopende restaurants in het centrum van de stad, waarvoor ze ook nog vaak een Michelin ster ontvangen. Het was dan ook verrassing toen bleek dat London's favoriete restaurant om de hoek bij mijn (R) werk zit.


Het gaat om Chez Bruce, dat letterlijk op 100 meter afstand zit van mijn bureau. Daar moesten we natuurlijk een keer naar toe, maar dat valt nog niet mee. Het is niet voor niets al 3 jaar het favoriete restaurant van de Londenaren, het was moeilijk om er tussen te komen en een tafel te reserveren. Deze maand konden we dan eindelijk onze slag slaan, januari is altijd een slappe maand voor de horeca en misschien deed de huidige economische malaise ook een duit in het zakje. In ieder geval, gisteravond was het zover. Voor zover ik me kan herinneren was het de eerste keer dat we ergens aten dat met een michelin ster bekroond was. En terecht! Het eten was heerlijk, de sfeer perfect, niet heel stijf wat je toch een beetje verwacht bij zoiets, en zelfs de wijn was lekker ;) Iedereen die er al eens geweest was drukte ons op het hart om toch vooral het kaasplankje niet over te slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Lekker hoor, maar soomige kazen deden me toch weer even aan Skinnya denken ...

Kiezen voor kwaliteit

Toen we vertrokken naar Londen kregen we als afscheidskado ondermeer een flesje tandelak, zodat we hier konden verhullen dat we al onze tanden nog hadden. Engeland heeft namelijk een reputatie hoog te houden (laag eigenlijk dus) als het gaat om de tandheelkunde. De NHS, waar ze zo trots op zijn, vergoedt niet alle tandartskosten en als je meer wilt moet je je particulier bijverzekeren. Dat kan niet iedereen betalen en zo komen de verhalen over tandeloze Engelsen in de wereld. Daar komt bij dat het voor een tandarts natuurlijk veel interessanter is om de 'rijke' klanten te bedienen dan de ziekenfondspatiënten, zodat er een flink gat in het tandartsaanbod is ontstaan.


Gelukkig hebben wij ook zo'n verzekering en mogen dus naar een privé tandarts. Dat is wel een hele goede, een hele verademing. Ze hebben de krant van vandaag in de wachtkamer in plaats van een half jaar oude Libelle, er zijn geen lekkageplekken op het plafond, en je krijgt standaard een verdoving als er geboord moet worden. Sterker nog, zeg maar nee dan krijg je er twee, je krijgt zelfs een verdoving voor de verdoving. Voordat de spuit erin gezet wordt maken ze eerst je tandvlees ongevoelig met een magisch staafje. Soms is alle zorg op het overdrevene af, zoals de zonnebril die je krijgt tegen het felle licht. Ze mogen ook wel aardig tegen ons zijn, want ze verdienen goed aan ons. K. breekt bij elk dropje een stuk van een kies af (maar stop alsjeblieft niet met drop meenemen!) en ik heb er zelf een verstandskies achter mogen laten.

S(o)hopping

Deze maand is het sales in London, dus ook wij waren van de partij. Het fijne van London is dat de winkels ook gewoon op zondag open zijn, niks CDA betutteling! Resultaat: minder stress want de zondag is over het algemeen een stuk rustiger. En God zag dat het goed was...

Een plek waar je in ieder geval niet naartoe moet gaan voor winkelplezier is Oxford Street, tenzij je houdt van schouder aan schouder schuifelen met toeristen langs winkels die prullaria zoals mobiele telefoon hoesjes en soevenierreut zoals dit verkopen:

Twee plekken die wel de moeite waard zijn zijn Kingly Court(A) en de Seven Dials(B).

Kingly Court is een knusse binnenplaats met daaromheen boetiekjes en vintage shops aan Carnaby Street in Soho. De vintage shops zijn de moeite waard, vanwege de jaren 60 jurken, felle blouses en maffe hoofddeksels. Verder verkopen ze bijzondere serviezen en andere grappige snuisterijen.


Seven Dials biedt ook veel kleine winkeltjes, waaronder ook bekende ketens zoals Diesel, Mango en Urban Outfitters. Veel schoenenwinkels en in Neal's yard kun je lekker koffie drinken of een snack halen. Voor de grotere ketens kun je doorlopen naar the Long Acre. Toeristischer wordt het bij Covent Garden, maar als je er op tijd bij bent op een zondag is ook dat goed te doen.

Au revoir / goodbye!

En zo ging een heel gezellige week toch wel erg snel voorbij. Elke dag borrelen en uit eten, het gaat natuurlijk op een gegeven moment toch wel een sleur worden (not). Op zondag vlogen J. & P en L. & K. weer terug naar hun respectievelijke stekkies. En wij moesten toch wel even een traantje wegpinken. De laatste avond werd daarom in stijl afgesluiten met... juist, een hapje en (aardig wat) drankjes. Dat laatste werd vooral veroorzaakt door de schenkgrage ober, maar daarover later meer.

Terwijl wij het huis weer in oorspronkelijke staat brachten, gingen de toeristen op pad langs weer wat plekken die je gezien moet hebben. Portobello Road, Hyde Park en Kensington Palace stonden op het programma. En hoogepunt vonden wij toch wel dit:


Sommige mensen kennen geen grenzen in hun adoratie...

Eten deden we deze keer in een Spaans restaurant. Het tapas deel (ze hebben twee panden) wat we gereserveerd hadden bleek helaas in verbouwing. We stonden wel even vreemd te kijken want we dachten er toch zeker van te zijn dat we deze tent hadden gereserveerd.










Maar goed, het andere restaurant bleek onze reservering ook te hebben. Het eten smaakte heerlijk, en de ambiance was typisch Spaans, vooral de bediening. De wijn kwam te laat, een tapas vergeten, dan weer een toetje niet op tijd. Gelukkig waren de excuses welgemeend en werden we verwend met extra chocolaatjes en Spaanse likeurtjes, veel likeurtjes. Een waardig afscheidsdiner!

Fish Eye

Na al dat vette voedsel van Oud en Nieuw vonden we het tijd om onszelf te verwennen met de geneugten van de verfijnde Britse keuken. Tijd voor Fish & Chips! Volgens insiders zat de beste Fish & Chip shop van London op Waterloo road. Een favoriet onder taxi chauffeurs - een betere bron voor culinaire hoogstandjes is er niet.

De fish 'n' chips werden geserveerd in porties die bij een Chinees restaurant niet zouden misstaan. De patat was volgens goed gebruik vet en slap, en een flinke scheut vinegar kon natuurlijk niet ontbreken. De vis was lekker krokant en net zo vet als de patat.

Vervolgens was het door naar de London Eye, waar ook J. en P. zouden aansluiten.

De BBC had gezegd dat het zonnig zou worden, dus was het bewolkt. De bewolking zorgde echter wel voor een mooi effect tijdens de zonsondergang.

De dag werd afgesloten met een stevige doch frisse wandeling langs de Southbank, waar we oa konden genieten van een mooi verlichte Tower Bridge en HMS Belfast.

Dineren deden we in een uitstekend en gezellig restaurant in de Oxo Tower, met prachtig uitzicht over de Thames.

Bezoek uit Delft

De Sanglierpeople zijn er!

Tijd om ze aan het werk te zetten. ;)

Ze hadden voor ons oliebollenmix meegebracht en zo konden we met zijn allen (J&P waren er immers ook nog) een hele gezellige jaarwisseling vieren. Uiteraard met de traditionele Hollandse oliebollen en appelflappen, champagne die rijkelijk vloeide (over de vloer) en binnenhuis"vuur"werk.










De dagen ervoor en erna zijn benut om te genieten van alles dat London te bieden heeft, zoals Pools/Hongaars eten, Picadilly Circus, een wandeling in het park en natuurlijk een bezoekje aan een echte pub.


En nu op naar de London Eye!