LOTR

Hotel De Groene Weide was dit weekend weer geopend. Trenja en Edde kwamen een weekendje over vanuit Groningen. Zo langzamerhand beginnen zich vaste waarden af te tekenen. Uit eten bij ons favoriete restaurant in de buurt, en 's ochtends een stevig Engels ontbijt met smoothies. Ons trouwe restaurantbezoek werd deze keer beloond met de Grote Lekkage Show, die erg spannend en mysterieus was. Het druppende water kwam steeds dichterbij, zou het onze tafel bereiken of zouden de bovenburen op tijd stoppen met douchen? Zou er kortsluiting ontstaan? Hoe kan er eigenlijk water uit een lamp lopen zonder dat de stoppen eruit knallen?

Zaterdag stond overdag in het teken van shoppen. De koopzaterdag werd afgesloten in het knusse winkelwijkje Seven Dials, redelijk uniek in Londen want autoluw. Geen schuitje gevaren, wel theetje gedronken:


Dit was eigenlijk slechts de opmaat naar de grote klapper van de week: de musicalversie van Lord Of The Rings. Dat was echt een enorm spectakel. Bij binnenkomst in de zaal viel al gelijk op dat de omgeving van het podium volkomen was bedekt door een ondoordringbare takkenmassa. Op het podium zelf waren een stel hobbits aan het proberen een vuurvliegje te vangen, en de voorstelling was nog niet eens begonnen. Die zat goed in elkaar, met name de vele effecten die erin zaten. Het podium kon draaien en in stukken omhoog en omlaag bewegen, er was niet bezuinigd op rook- en windmachines, te veel om op te noemen eigenlijk. Het deed me meer denken aan een optreden als van Cirque du Soleil dan aan een musical. Er werd wel in gezongen, maar eerlijk gezegd was dat niet het sterkste gedeelte. Helaas mochten er geen foto's worden genomen, maar een ding wil ik nog wel noemen: de grote angstaanjagende spin.

Vandaag nog even over de South Bank gelopen en gelijk bij de Tate Modern binnengewipt om te kijken naar de grote scheur van Doris Salcedo. Voor de cultuurbarbaren die niet gelijk begrijpen dat dit belangrijke Kunst is, hier wat uitleg.

Boris

Onlangs hebben de Tories hun kandidaat voor het burgemeesterschap bekend gemaakt, die de strijd moet aangaan met 'Red Ken', de zittende burgervader. De kandidaat is Boris Johnson, een markant figuur met haar waarop Geert W. jaloers kan zijn.


Ander trademark: brallerige toespraken waar geen touw aan vast te knopen is. De beste man lult maar wat. Dit werd de afgelopen week pijnlijk duidelijk tijdens een Tory toespraak te Blackpool. Op de conferentie was ook Arnold Schwarzenegger te gast via een videoverbinding, en onderstaande filmpje geeft mooi weer wat Arnie vindt van Boris...

Frogs vs Poms

In Frankrijk is al weken, maanden, of misschien zelfs wel jaren het WK Rugby aan de gang. Inmiddels waren we dit weekend eindelijk aanbeland bij de halve finales, en moest 'ons' Engeland ten strijde trekken tegen aartsrivaal Frankrijk.

Het toernooi duurt zo lang omdat iedere speler na elke wedstrijd eerst even voor een volledige opknap en uitdeukbeurt naar de Kwik-Fit moet. Diegene die bedacht heeft dat het wel lollig was om een oor op een muizenrug te laten groeien moet nu miljardair zijn, aangezien de meeste spelers wel met een nieuw setje toekunnen.


Rugby is een fascinerende sport om naar te kijken, des te meer omdat we er weinig van begrijpen. Je ziet mannen aan elkaar trekken en duwen, je ziet mannen hard rennen met de bal in de hand, je ziet ze de bal hard vooruit schoppen; staat daar niemand van het team? Maakt niet uit, schieten met die hap. Bij voetbal zou zo'n Seedorf actie luid gefluit opleveren, hier wordt het met applaus begroet. Want eerlijk gezegd, dit homo-erotische geduw en trek is toch wel een beetje saai, dus als er eindelijk iets gebeurt wat op tactiek of actie lijkt dan moet je dat koesteren.

Als deel van onze inburgeringscursus besloten wij afgelopen zaterdag de halve finale Engeland (Poms) tegen Frankrijk (Frogs) te gaan kijken in onze buurtpub, de Taybridge. Er waren zelfs nog wat dappere Fransen op het spektakel afgekomen, die al spoedig weer afdropen nadat ze het gewaagd hadden te juichen voor een Frans punt, luid boegeroep over zich afroepend. Je gaat immers als Duitser toch ook niet in een Nederlandse kroeg Oranje - Die Mannschaft kijken (tenzij je levensmoe bent).

Na een niet heel spannende strijd, waar Frankrijk de betere ploeg leek te zijn in veldoverwicht en tactisch opzicht, was het toch Engeland die dankzij superster Jonny Wilkinson de overwinning naar zich toe trok.


Wilkinson is de Pierre van Hooijdonk van het rugby. Met prachtige vrije trappen weet hij uit de onmogelijkste hoeken te scoren. En da's wel zo handig, want de rest van het team lijkt er niet zo heel veel van te bakken.

De laatste seconden van de wedstrijd tikten weg, en in de pub was de sfeer zo:


Inmiddels is bekend wie de tegenstander wordt van Engeland. De Springboks van Zuid Afrika veegden de Puma's uit Argentinië met gemak van de mat. Volgende week dus: Poms vs Springboks.

Geneuzel op de vierkante millimeter

Mijn paspoort verloopt volgende maaand, dus het werd tijd dat te laten verlengen. Natuurlijk kan ik niet 'gewoon' naar het stadhuis gaan om 'even' een paspoortje te scoren, nu betekent dat een trip naar de Nederlandse ambassade. Die zit in Knightsbridge, vlakbij het hotel waar we begin dit jaar gebivakkeerd hebben, niet echt in de buurt helaas.


Ik was er op tijd, net als vele anderen, dus mochten we met zijn allen buiten in de rij gaan staan, in de regen. Nederlandse gastvrijheid zeg maar. Er stonden 2 soorten mensen in de rij:
- Buitenlanders die voor een visum kwamen en meestal werden afgeblaft omdat ze geen afspraak hadden gemaakt
- Nederlanders die, zoals ik, hun paspoort kwamen verlengen (en daarvoor kan je uiteraard geen afspraak). Zij werden vriendelijk doorgelaten naar de volgende fase.


De volgende fase was een balie waar werd gecontroleerd of je wel alles bij had, en dan met name het onontbeerlijke formulier. Lang leve internet, want ik had dat al gedownload en ingevuld. Dit gaat goed, dacht ik nog. Met mijn nummertje 29 kwam ik de wachtkamer binnen, en zag dat ze al bij 26 waren. Natuurlijk was er maar 1 balie open, en werd die bezet gehouden door iemand die speciaal vroeg was opgestaan om eens lekker moeilijk te gaan zitten doen. Ook daar liet ik me niet door uit het veld slaan, met voorzienende blik had ik een boek meegenomen. En zo brak het moment aan waarop ik aan de beurt was. De dame aan het loket vond alles prima eigenlijk. "Oh, je pasfoto's zijn net een paar millimeter te groot, dat mag niet."


Daar was ik al bang voor, want de website van de ambassade wijdt maar liefst 5 pagina's aan de eisen voor de foto's! Uiteraard zijn de medewerkers van fotozaken in Londen niet bekend met die eisen. Maar goed, ik was vast niet de eerste met dat probleem. Ik werd inderdaad naar een dichtbijzijnde kodakshop verwezen, waar ze speciale instructies hadden gekregen van het personeel. Dat bleek wel uit de prijs: 13 pond voor 6 fotootjes! Die doen goeie zaken dankzij de ambassade. Helaas moest ik een half uur wachten tot ze klaar waren, dan maar naar de overkant koffie drinken. Vluchtig om me heen kijkend telde ik al minstens 2 anderen met Nederlands paspoort op hun tafeltje. Ook die doen goeie zaken dankzij de ambassade. Gelukkig waren de nieuwe kiekjes wel goed, en kan ik over 2 weken mijn nieuwe paspoort tegemoet zien. Hopelijk.

Zadelpijn

Nu we al een poosje hier zijn en allebei dagelijks op de fiets naar het werk gaan kunnen we één ding stellen: we mogen in Nederland wel wat trotser zijn op onze voorzieningen voor fietsers. In London zijn de plekken in 2 categorieën ingedeeld: die voor de auto (bijna alles) en die voor de voetgangers (eigenlijk alleen de parken). Een fietser is geen van beide, en dus heb je een probleem. Zo zijn we laatst naar Wimbledon Common gefietst, in de veronderstelling dat we daar dan lekker doorheen konden toeren. Helaas bleek het vol te staan met deze bordjes:


Het besef over het fietserschap begint overigens wel langzaam door te dringen en hier en daar zie je voorzichtige pogingen tot een soort fietsstrook. Aangezien die je vaker wel dan niet rechtstreeks laten inrijden op een obstakel zoals een bushokje of stoplicht, kun je ze maar beter negeren. Vaak houden ze ook abrupt op zonder je naar de weg terug geleid te hebben. De onbekendheid met het fenomeen fietsen zie je ook terug bij andere verkeersdeelnemers. Een fietsbel is hier vrij nutteloos want niemand reageeert erop. Je kunt beter even terugschakelen, dat geluid herkennen ze dan vreemd genoeg weer wel. Bij sommige verkeerslichten heb je vooraan een strook voor de tweewielers, maar daar staan vrijwel altijd auto's op. Als je voor een auto gaat staan vinden ze je sowieso irritant.

Als fietser is het dus noodzakelijk om jezelf te beschermen, en dat zie je aan de kleding, zoals al eerder gemeld. Reflecterende kleding, helmen en Darth Vader maskers tegen de uitlaatgassen:


Maar goed, een fiets staakt nooit, je hoeft niet naar een parkeerplek te zoeken, je kunt altijd zitten, geen congestion charge te betalen en het is sneller dan lopen. En dus fietsen we vrolijk verder.

RoKa's B&B

Gezellig hoor, alweer bezoek. Deze keer viel de eer te beurt aan Lies, die hier ook al moest zijn voor haar werk. En ja, dan is een combinatie met RoKa's B&B natuurlijk snel gemaakt.

Het weer werkte niet echt mee, dus museumpje pakken dan maar. De keuze viel op Tate Modern, en gelukkig konden we ook nog lekker langs de Southbank wandelen, aangezien het inmiddels was opgehouden met regenen. De Southbank is een leuk stukje om te verkennen. De London Eye staat er natuurlijk, maar ook zijn er talloze restaurantjes en terrasjes om gezellig een zonnige middag op door te brengen. Het wachten is alleen dan nog op die zonnige middag; er schijnt er een voorspeld te zijn voor 2020...

Het Tate Modern is gehuisvest in een voormalig power station en is als gebouw alleen al de moeite van een bezoek waard.


Gelukkig hebben ze dit pand in ere hersteld toen het in 1980 in onbruik raakte. De architecten die verantwoordelijk waren voor de verherbouwing hebben het pand zou goed als intact gelaten en gebruik gemaakt van de bestaande ruimtes, zoals de enorme turbinehal, wat nu als expositieruimte en ingang dient.

Het grote voordeel van de musea in London is dat ze gratis zijn (behalve speciale exposities) en dus makkelijk om even binnen te lopen om te kijken of er nog wat interessants te zien is.

Naast al dat culturele geweld vonden we het eigenlijk nog belangrijker om eens lekker bij te kletsen...