Upper class

Nee, dit gaat niet over een nieuw programma van Harry Mens. Dit gaat over vliegtuigen. Sinds kort heb ik ontdekt dat er twee werelden zijn wat vliegen betreft. Er is de 'sardientjes' ervaring die ik en de meeste reizigers wel kennen. Drukke terminals, rijen voor security, rijen voor de paspoortcontrole, rijen voor de gate en geen plek om te zitten.


Nadat je eindelijk het vliegtuig in mag wacht je een te krappe stoel met te weinig beenruimte en besluit degene voor je altijd de stoel maximaal naar achter te zetten zodat een filmpje kijken op het miniscuul ingebouwde schermpje in de stoel voor je alleen mogelijk is wanneer je bewust een nekhernia wilt oplopen. Het eten smaakt naar opgewarmd karton en de koffie lijkt aangevuld te zijn met de oliereserves van de motoren.

Sinds kort heb ik ook de andere wereld ontdekt. Veel reizen voor het werk is niet altijd leuk, maar het levert de nodige miles op en je leert uit te kijken voor speciale aanbiedingen waarbij je als je op tijd boekt, business class kunt vliegen voor economy prijzen. Zo vloog ik deze keer upper class met Virgin Atlantic naar San Francisco. Op het vliegveld kun je snel je tas afgeven bij de upper class balie en mag je vervolgens via de FastTrack door de security zodat je niet met al dat economy-plebs in de rij hoeft te staan (upper class arrogantie is tevens snel aangeleerd).


Vervolgens is het door naar de relaxte lounge waar je naar de kapper kan, gratis kan drinken en eten en een massage kan krijgen. Ontspannen stap je het vliegtuig in (als eerste via de business class ingang) waar je plaatsneemt op een ruime stoel die omgetoverd kan worden in een bed. Op je eigen videoscherm kan je films kijken terwijl er een drie gangen menu wordt geserveerd. En natuurlijk word je verwelkomt met een glaasje champagne. Je krijgt een echt dekbed, fatsoenlijk kussen en een pyjama. Niet dat je dan kan slapen want turbulentie lijkt er altijd wel te zijn. Maar goed, toch rust je lekker uit en bij aankomst kun je als eerste ook weer van boord. Een wereld van verschil...