Ieren, Saracenen, Wespen en Harlekijnen

Voor mijn verjaardig kreeg ik van Karen de Bluffer's Guide to Rugby. Dat was nodig want erbij kreeg ik kaartjes voor de London Double Header. Dat is de traditionele opening van het nieuwe rugby seizoen in het Twickenham stadion (voor rugby is dat wat Wembley voor voetbal is). Het heet de Double Header omdat de vier Londense clubs allemaal spelen in twee wedstrijden achter elkaar. Vier supportersgroepen door elkaar zou bij voetbal een nachtmerrie zijn voor de burgemeester, maar bij rugby kan dat gewoon, daar wordt alleen op het veld gevochten. Het betekent wel dat het erg druk was en we enige moeite hadden om er te komen.

Gelukkig waren we nog wel op tijd om het begin van de eerste wedstrijd te zien, de London Irish tegen de Saracens. Na 10 minuten stond het al 3-3, kom daar nog eens om bij het voetbal! We hadden besloten dat de Saracens onze favoriete club was, en dankzij onze steun wonnen ze ook nog (of misschien heb ik de volgorde omgedraaid).


De wedstrijd had alles wat je van rugby verwacht: het betere duw- en trekwerk, bonkige mannen met lelijke hoofden, spectaculaire 'tries' (de achterlijn halen) en vechtpartijen. De 2e wedstrijd, London Wasps vs. Harlequins) begon wat dat betreft al goed, na 40 seconden werd er al iemand van het veld gestuurd na een kopstoot. Al moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat het soms ook best saai was. Het spel ligt het grootste gedeelte van de tijd stil (om ons onduidelijke redenen), en omdat de scheidsrechter geen fluitje gebruikt gebeurde het wel eens dat we niet doorhadden dat ze weer begonnen waren.










Geen nood, want op zulke momenten konden we ons mooi vermaken met het kijken naar het publiek. Het was ons al eens opgevallen dat Engelsen nogal van verkleedpartijtjes houden, en dit was duidelijk een goeie gelegenheid daarvoor. Natuurlijk waren de supporters van 1 van de 4 clubs gehuld in een toepasselijk tenue (makkelijk met dat soort clubnamen), maar wij waren duidelijk niet enigen die niet echt voor het rugby waren gekomen. We zagen een aantal vrijgezellenfeestjes en groepen verkleed als piraten, superhelden, Dracula's, Mexicanen en ga zo maar door. Daarnaast hebben ze goed gekopieerd van de Amerikaanse sporten (schande!) en wordt het publiek vermaakt met cheerleaders, opzwepende deuntjes en mascottes. Al met al een fantastisch uitje en een fascinerende blik in de wereld die rugby heet.