Bikkelen op de London Triathlon

Afgelopen januari had ik me, in een vlaag van verstandsverbijstering, opgegeven voor de London Triathlon (de sprint versie: 750 meter zwemmen, 20kom fietsen en 5km hardlopen). Ik deed de drie sporten al regelmatig, en hoewel ik een haat-liefde verhouding heb met hardlopen (en dan meer haat dan liefde) besloot ik ervoor te gaan.

De afgelopen maanden flink getraind (zes keer in de week!). Het hardlopen ging nog steeds niet echt lekker, maar ach, hopelijk zou de opgebouwde conditie van het zwemmen en fietsen mij door het lopen heenslepen.

Eindelijk was dan de dag zelf aangebroken. Het was nogal een hele toer om bij de start te komen, in het oosten van de stad. Men werd geadviseerd om met de auto te komen (wat wil je met Mazda als hoofdsponsor) maar ja, die hebben we dus niet. Gelukkig liet de tube op een lijn fietsen toe en dus konden we tot op een paar kilometer komen.

Het laatste stukje kon ik dan wel op de fiets doen. Als extra hindernis werden we getracteerd op opengebroken wegen en een nogal mysterieuze bewegwijzering.

Ook was het blijkbaar teveel moeite om borden neer te zetten die de richting aangaven naar het event. Dus ik was niet de enige die een tijdje doelloos om een venijnig lijkende rotonde vol razende auto's cirkelde, op zoek naar de juiste richting.

Maar goed, na wat gedwaal was ik er dan eindelijk en kon de serieuze voorbereiding beginnen. Als eerste moest de fiets in de hal geparkeerd worden, met de kleding die je na het zwemmen aandoet ernaast. En alles moet je natuurlijk zo neerleggen dat je zo snel mogelijk weg kan, de tijd tikt immers door.












Omdat de hal enorm was (er deden in totaal 13000 mensen mee - niet allemaal tegelijk hoor) is het handig om te zorgen dat je je fiets snel kon terugvinden. Een reflecterend fietsjasje doet wonderen.

Het zwemonderdeel was in open water, dus een wetsuit was vereist. De start was in het water, met 450 andere dames. Ik zorgde ervoor dat ik redelijk vooraan kon starten, omdat ik met zwemmen waarschijnlijk redelijk snel zou zijn. Na wat adrenalineverhogende yells was het dan klaar voor de start en.... go!










Het zwemmen ging in een flits voorbij en best lekker. Dan snel het water uit en wetsuit uittrekken en rennen naar de fiets. Wetsuit uittrekken ging bij natuurlijk onhandig en ook kreeg ik m'n fietskleren niet snel aan, want alles was nat en dus stroef. Ach ja.

Fietsen ging heerlijk. Het was echt Hollands weer, met striemende regen en van die fijne onverwachte zijwinden. Maar welke Hollander is nou niet gewend om tegen de wind in te beuken?

De regen had ook mijn schoenen veranderd in twee privé-zwembaden. Al soppend in m'n schoenen begon ik aan het laatste onderdeel. De eerste kilometer ging nog wel, ondermeer aangemoedigd door Robert, maar daarna kwam de man met de hamer. Als een oud dametje schuifelde ik over het parcours. Wat kan 5 kilometer dan lang lijken!


En wat ben je dan blij als je de finish ziet! Ik heb het gehaald, en dat voelt goed!


Ook de sfeer in het algemeen was fantastisch, de deelnemers feliciteerden elkaar, het publiek moedigde iedereen aan; kortom voor herhaling vatbaar!