De kop is eraf

Een druk weekeinde achter de rug. Donderdag arriveerden Fred & Marianne met de Eurostar in Londen. We hebben ze eerst bij laten komen van de, overigens voorspoedig verlopen, reis (en ik moest natuurlijk voetballen), maar vrijdag begon het programma.
Eerste punt: een wandeling door Londen. Je kunt er heel veel doen, wij hadden de Eccentric London walk uitgekozen. Helaas kon Karen niet mee omdat ze last van haar oor had en naar de NHS moest, want de wandeling was zeer de moeite waard. Gids Hilary wist boeiend te vertellen over uiteenlopende onderwerpen als taxiketen, schipbreuken, riolering, onthoofdingen, rottende lijken en het kleinste politiebureau van London (onder). Ook ontmoetten we nog een man die Trafalgar Square patrouilleert met een havik om de duiven er weg te houden.












Bij de lunch kwam Karen er ook weer bij, en togen we naar de beroemde Tower. Het begon met een rondleiding door een enthousiaste Yeoman Warden die in zijn element was met de gruwelijke verhalen over onthoofdingen en rottende lijken (waar heb ik dat eerder gehoord?). Daarna konden we zelf door het kasteel lopen, dat veel groter is dan ik dacht. Uiteraard hebben we de kroonjuwelen bezocht, de lopende band was niet echt nodig want het was gelukkig niet druk. Ook de beruchte "vinger etende" raven hebben we uiteraard gezien, en er was nog net tijd voor een bezoekje aan de Armory, waar de wapens werkelijk liggen opgestapeld.













De volgende dag hebben we het wat rustiger aan gedaan. 's Ochtends hebben F&M de Westminster Abbey bezocht, daarna zijn Karen en Marianne gaan winkelen in Marylebone. Fred en ik bezochten de Cabinet War Rooms, het ondergrondse hoofdkwartier van de Britse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog. Erg indrukwekkend, vooral de Map Room met kaarten over de hele muur waar de troepenbewegingen en de konvooien op de oceaan werden bijgehouden. Ik wist eigenlijk ook niet dat de Engelsen echt een tijd gedacht hebben dat ze elk moment met een Duitse invasie te maken konden krijgen. Bij het gebouw zit ook het Churchill Museum in, erg mooi gedaan, vol met moderne technologische snufjes (misschien wel iets te). Grappigste item dat ze tentoonstelden: een theepot in de vorm van een tank.



Moe van het vele lopen besloten we het op zondag anders aan te pakken. We wilden naar Greenwich, en dat kan mooi met de boot. We vertrokken vanaf Westminster, en het eerste gedeelte zijn er veel 'sights', die van commentaar werden voorzien door een lid van de bemanning. Die had zo zijn eigen stijl, in plat Engels werd alles van een cynisch sausje voorzien, vooral de overheid moest het ontgelden. Burgemeester Ken Livingstone was een 'orrible little man die eigenlijk in de Tower hoorde, en de minister president was Tony Bush. Het is eens wat anders dan de opgeleukte toeristenverhalen, en ik lag regelmatig in een deuk.
Ik kende Greenwich eigenlijk alleen maar van de Greenwich Mean Time, maar er is van alles te doen. We waren nog net op tijd om de rode bal op het dak van de Royal Observatory te zien zakken om aan te geven dat het echt 1 uur was. Het Observatory ligt bovenop een heuvel met mooi uitzicht over Oost Londen en is de oorsprong van de nul meridiaan. Nu is het een interessant (en druk!) museum over tijd, navigatie, sterren kijken en wat dies meer zij. Omdat de boot weer terug ging was er geen tijd meer om het Maritime Museum nog te bekijken, wat ook wel mooi schijnt te zijn. 's Avonds nog gegeten in Soho en een blik geworpen op de glitter van Picadilly Circus, en zo was het weekend al weer om.