Uit spelen

Zoals in het vorige stukje al genoemd, terwijl wij in Amsterdam op zoek waren naar een huis bleven de kinderen bij de opa en oma's. Eerst naar Emmen en vervolgens naar Raalte. We waren er zelf niet de hele tijd bij maar we hebben een goede impressie van hoe ze hun dagen hebben doorgebracht:

Juist - de speeltuin. Er werd geschommeld, gesprongen en gegleden. 

Er werd gereden op alles wat maar wielen had, en het liefst de hele dag door. En ze hadden er heerlijk weer bij.

En aan het eind van zo'n dag ben je natuurlijk best moe ;-)

Huizenjacht, the return

We hebben al een tijdje groot nieuws te melden, maar het komt er steeds niet van om het op de blog te zetten. Inmiddels weet bijna iedereen het al, dus echt nieuws is het niet meer. Voor de goede orde toch nog maar even zeggen: er komt een einde aan onze tijd in Londen. Dit zat er eigenlijk al een hele tijd aan te komen, de vraag was voor ons meer wat de volgende stap zou zijn dan of we wilde blijven. Die knoop hebben we inmiddels ook doorgehakt, het wordt Nederland, Amsterdam om precies te zijn. K heeft daar een baan gevonden waarmee ze in september begint.

Dat betekent dat we dus het nodige moeten regelen, met als belangrijkste: een nieuw huis. Het leek ons het best om eerst te huren, en omdat we het liefst mid-augustus zouden willen verhuizen, konden we vanaf juni pas echt serieus gaan kijken, voor die tijd wilde nog niemand zich vastleggen. Vandaar dat we vorige week een tijdje in Nederland waren. De familie was zo lief om op de kinderen te passen (daarover meer in een ander blogstukje), zodat wij op gehuurde fietsen door Amsterdam en omstreken konden tuffen op zoek naar ons nieuwe thuis. Gelukkig hadden we er erg mooi weer bij. :)

   












Met zo'n zonnetje erbij was het heerlijk om lekker ergens te kunnen fietsen waar dat gewoon "gewoon" is. Die wind en die hoge bruggen nemen er dan maar voor lief bij. Als we 's avonds toch een beetje een houten reet hadden gekregen konden we terecht bij B&B R&R die ons fantastisch voorbereidden op het goeie Amsterdamse leven. Want we hebben inderdaad een huis kunnen regelen, op Steigereiland Zuid in IJburg. Een leuk rustig buurtje waar de kinderen straks lekker buiten kunnen spelen en wij op fietse kunnen naar Appie en Hema.

Nannanannananna

Zoals al gezegd was mijn (R) moeder op bezoek. Tijd om als oma eens de 'gewone' dingen met de kleinkinderen te doen: voetballen met Jesper, zwemmen met Thora, Jesper een boekje voorlezen, Thora een papje geven, naar de speeltuin met allebei.













Daar moest natuurlijk iets tegenover staan. Dim Sum eten met stokjes bijvoorbeeld, maar daar zullen we het verder maar niet over hebben ;-) Of een heerlijke high tea bij de Wolseley, met alles erop en eraan: thee natuurlijk, finger sandwiches, kleine gebakjes (deze keer zonder tennis-thema) en als finishing touch scones met clotted cream. Psst, en een heel klein glaasje champagne.

Wie de blog een beetje volgt weet dat één ding de laatste tijd niet kan ontbreken: naar de kermis met Jesper. Inmiddels een klassieker: vliegtuigjes, draaimolens, bussen, zweefmolens en een ijsje toe.

Order, order!

Omdat oma op bezoek was (daarover in een volgend blogstukje meer) en zij het natuurlijk geen probleem vond om op de kinderen te passen konden wij er weer eens lekker op uit. Zaterdagavond zouden we uit eten in Soho, en voor overdag hadden we een rondleiding door de Houses of Parliament gepland. Dit wilden we al een tijdje. Het kan alleen op zaterdag, maar er gaan zoveel tours dat het vrij makkelijk is om kaartjes te regelen.

We mochten alleen foto's buiten maken (en in Westminster Hall), en hoewel we deze al goed kennen konden we het niet nalaten om 'm toch nog een keer op de foto te zetten:

De eerste belangrijke stop op onze tour, die geleid werd door een enthousiaste gids die smeuiig kon vertellen, was de aankleedruimte van de koningin. In deze prachtig gedecoreerde kamer doet zij haar kroon op voor de Queen's speech, het Engelse Prinsjesdag zeg maar. Normaal gesproken is deze kroon te zien in de Tower of Londen maar voor een dag in het jaar verhuist deze dus naar het Parlement.

Aan de muur hangen schilderijen van Victoria en Albert (de kamer was ontworpen ten tijde van Victoria) en taferelen uit de mythes van Koning Arthur.

Vervolgens was het door naar het hogerhuis oftewel the House of Lords. Hier is alles rood, want rood was de meest dure kleur om te maken en daarom de kleur van de adel en rijken.

In deze ruimte wordt ook de Queen's speech gehouden (op de foto zie je aan de verre kopse kant de troon).

Traditiegetrouw mag het hoofd van het koningshuis zich niet begeven in het Lagerhuis, symbool voor het feit dat het parlement onafhankelijk is van het koningshuis. Het nieuwe parlementaire jaar kan echter alleen geopend worden als zowel het hoofd van het koningshuis en afgevaardigden van beide huizen aanwezig zijn. Een boodschapper, bijgenaamd 'the Black Rod' haalt daarom namens het hoofd van het koningshuis de leden op. Dit doet hij door met een zwarte stok hard op de deur van het lagerhuis te kloppen. De leden van het lagerhuis spelen dan nog even de rol van verongelijkte politicus die niks met de koningin te maken willen hebben, maar komen uiteindelijk toch naar het hogerhuis toe waarop de speech kan beginnen.

Het lagerhuis is een stuk bescheidener. Geen rijk versierde plafonds, maar sober wit en natuurlijk het groen voor de banken. De ruimte zelf is vrij klein. Toen er aan Winston Churchill werd voorgesteld om de ruimte groter te maken tijdens de wederopbouw nadat het lagerhuis door de Duitsers was getroffen in de tweede wereldoorlog, gaf hij aan dat de ruimte zo goed genoeg was omdat het belangrijk was om debatten in een kleine ruimte te houden. Het moest intiem zijn en je moest je tegenstander recht in de ogen kunnen kijken. Tevens mochten er geen bureaus of papier en pennen zijn, een goed debat komt uit het hart en kan dus uit het hoofd.

Verder is goed om te weten dat de afstand tussen de twee rode lijnen precies twee zwaardlengtes is. Gelukkig mogen er geen zwaarden mee naar binnen.

We hebben nog veel meer gezien en anekdotes gehoord, die we echter niet allemaal gaan opschrijven. Dan raden we aan om zelf een tour te boeken. Het was in ieder geval een geslaagd en erg interessant bezoek!

Bussy weekend

Net als met ons vorige blogstukje blijven we nog even bij (openbaar) vervoer, want niets vindt Jesper zo leuk als dingen die rijden, vliegen of varen. Alle auto's bij ons in de straat worden altijd aangewezen en erbij verteld of ze rijden of stilstaan, en als iemand in zijn auto stapt moeten we toch echt even wachten om te blijven kijken totdat de auto wegrijdt. Zelf hebben we geen auto maar gelukkig is de highstreet waarover diverse dubbeldekkers tuffen dichtbij en is de metro om de hoek.

Aangezien J. nog nooit bovenin de bus had gezeten besloot ik om hem maar eens mee te nemen op een willekeurig tripje in de bus. Gewoon instappen en we zien wel. Hij vond het geweldig, alles werd aangewezen en bij elk treinviaduct moest er gebukt worden, want dat was toch wel erg laag en misschien zouden we er wel tegenaan botsen. Zo kon J. de hele dag wel voort.

En op onze tocht door Londen zagen we zowaar een speeltuin met een... juist!

Uitstappen natuurlijk en verder spelen in de speeltuinbus - die ook erg populair was bij de andere kinderen, dus er was wat onschuldig geduw en getrek maar na wat gescheidsrechter van de ouders kon er toch 'samen' worden gespeeld.

Het weekend en daarmee het gebruik van vervoer was daarmee nog niet afgelopen. Op zondag was er een kunstfestival in Dulwich Park, met braderie en... kermis! We moesten twee verschillende bussen nemen om er te komen, dus dat was al groot feest.

In het park aangekomen waren er allerlei lekkere hapjes, ballonnen, muziek, toneel en na wat zoeken vonden we ook de kermis.

Er waren weer de nodige vervoersmiddelen waarop rondjes gemaakt konden worden (en natuurlijk een klein beetje drama toen het kleingeld van papa en mama echt op was).

Een geslaagde middag (en oh ja, T. vond het ook heel gezellig):

Opgestoomd

Terwijl het in Nederland groot feest was vanwege koning/koninginnedag, bevrijdingsdag en nu hemelvaartsdag, hadden wij hier afgelopen maandag ook een dagje vrije. Gewoon, omdat het mei is. Het zou mooi weer worden dus dat leek ons een ideale gelegenheid om er eens op uit te gaan. Via daysoutwiththekids vonden we Hollycombe, een openlucht park met oude stoomtreinen en kermisattracties. Het kostte ongeveer anderhalf uur met de trein om er te komen, wat op zich al een hele belevenis is.

Eenmaal aangekomen moest Jesper toch eerst even wennen. 's Ochtends vroeg worden alle stoommachines opgewarmd en dat hist en pruttelt aardig hard. Gelukkig was hij niet meer te houden toen hij eenmaal doorkreeg dat er kermis was. Niet alles was geschikt voor de hele kleintjes, maar er was toch nog genoeg waar hij wel in mocht.













Verschillende draaimolens, schommels, autootjes, lachspiegels, een miniatuur stoomtreintje, er was genoeg te doen. Uiteraard afgesloten met een ijsje. Klinkt bekend misschien? Toch was het wel anders: zo rook het er niet naar suikerspin en patat, maar naar steenkool en stoom. Ook de soundtrack was anders, geen met elkaar concurrerende beats maar draaiorgelmuziek.















Naast de 'vintage' kermis waren er ook de nodige praktische stoommachines. Zo werden ze ingezet om de zware kermisattracties van plaats naar plaats te slepen, met een zogenoemde 'showman'. Natuurlijk mocht ook een tochtje in een echte stoomtrein niet ontbreken, we maakten een rondje de heuvel op met mooi uitzicht over de omgeving. Al met al was de dag zo geslaagd dat Jesper en Thora allebei in slaap vielen tijdens de terugreis.