Pokkezooi

Ook Jesper moet er natuurlijk vroeg of later aan geloven. De kinderziektes. Hoewel hij gelukkig vaccinaties krijgt voor de wat engere dingen zoals mazelen en meningitis moeten anderen je maar gewoon overkomen. Dus zitten we nu thuis met een jongetje met waterpokken. Het begon vorige week al met een soort vreemde uitslag, maar op maandag was die zo erg geworden dat we toch even naar de dokter moesten. Die zei vrij snel dat het toch waterpokken was ook al dachten we dat in eerste instantie niet. Hij heeft namelijk verder geen koorts of jeuk en is vrolijk en actief zoals altijd.



Het betekent wel voor ons dat we de hele week thuis moeten blijven omdat hij niet naar de creche mag. Gelukkig kunnen we allebei thuis werken, maar van werken komt eigenlijk maar weinig omdat meneer toch eigenlijk de hele dag je aandacht wil en ook feilloos de dingen weet te vinden waar hij niet aan mag zitten. Zoals op dit moment als ik dit schrijf ;-)

Stapsgewijs

We zaten er eerlijk gezegd al een poosje op te wachten. Jesper kon al heel lang zelfstandig staan, en met een handje vasthouden kon hij ook best aardig lopen. Maar zonder houvast een stapje te zetten, dat vond hij toch te eng. Tijdens onze kersttrip naar Nederland gooide hij de schroom van zich af en waagde af en toe heel voorzichtig een stapje of twee vooruit. Inmiddels is hij zover gevorderd dat we het echt ook lopen mogen noemen.

Goede voornemens

We hebben ons voorgenomen om in 2012 weer wat meer van onze stad te zien. Vaak hadden we wel plannen, maar met zo'n kleintje is zo'n weekend dan toch weer drukker dan gedacht en is het vaak alweer maandag voordat je het goed en wel beseft.

Gisteren de aftrap met een bezoek aan de Royal Academy die een tentoonstelling over Sovjet architectuur hield. Dat leek ons wel interessant. Helaas vonden we het een klein beetje tegenvallen, want afgezien dat het heel erg druk was (wat wil je op zaterdagmiddag), was er weinig informatie over de gebouwen zodat je ze niet echt in hun context kon plaatsen. Wel interessant waren de sociale woningbouw projecten, waar naast wonen ook alle recreatieactiviteiten in een moeite door geregeld werden. Een flat had dan vaak een werkersclub, sportruimte en een theater. Hetzelfde idee is jaren later in Nederland ook uitgevoerd met de Bijlmer, helaas jammerlijk mislukt.

Gelukkig was er ook nog een restaurant waar thee met clotted cream en scones geserveerd werd, dus dat maakte veel goed.

Brucie

En de blogger, hij blogte voort. Na de intense tijd in Nederland hadden we de rest van de week vrij genomen, om even bij te komen, en te bloggen natuurlijk. Meestal doen we dan verder niet zoveel noemenswaardigs, maar vrijdags gaat Jesper altijd naar de crèche, en zo ook deze vrijdag. Dat gaf ons mooi de gelegenheid om iets bijzonders te doen, zoals naar Chez Bruce te gaan, Londen's favoriete restaurant hier vlak bij. Als je er wilt dineren moet je maanden van tevoren reserveren, maar om te lunchen is het makkelijker om een tafel te krijgen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het eten was weer heerlijk, met ingrediënten die je niet zo vaak eet als haas, kastanje, hert en chocola. Okee, die laatste eten we dan toch wel wat vaker.

Old & Nai in Grunn

En na Jesper's verjaardag overdag was het door naar het hoge Noorden, waar we nog een paar nachtjes zouden blijven logeren bij Miranda en Titus. We beginnen al in herhaling te vallen, maar er waren natuurlijk wederom kadootjes voor Jesper.

Na een avondje zonder Youp maar met gezellig kletsen, oliebollen en sappige archeologen-roddels was het tijd om het vuurwerk wat we in huis hadden eens te ontsteken:












Ook de buurt had flink uitgepakt en ruim ingeslagen in Polen en Duitsland - van crisis was er even geen sprake. Het knalde behoorlijk maar J sliep er gelukkig dwars doorheen. Natuurlijk moest er een uur later nog op de BBC gekeken worden naar het vuurwerk 'thuis' - toch een beetje bijzonder want vorig jaar lag ik er nog naast met een pasgeboren manneke!

Op 1 januari was het tijd voor nieuwjaarsbezoekjes aan Edde, Trenja, Aricia en Trigo en Annet en Michel.













Jesper vond vooral de negen katten van Annet en Michel erg leuk en ook spelen met Aricia was erg gezellig. En tussen de bedrijven door konden de volwassenen ook nog een beetje bijpraten.

Helaas hadden we ook nog een misser op 2 januari. Door een slome bus die maar een keer in het uur ging (wij zijn een iets frequentere dienstregeling gewend), en een mobiel nummer dat niet meer geldig bleek te zijn waren we veels te laat voor een lunchafspraak met Freek. Die was natuurlijk al lang weer naar huis afgetaaid, logisch. We voelen ons nog steeds een beetje lullig en we hopen het de volgende keer goed te kunnen maken.

Verder was het erg leuk om weer eens door 'Stad' te lopen. We schrokken enigzins van het enorme lompe bouwsel wat op het Damsterdiep wordt neergezet en hopen dat het toekomstige Forum aan de Grote Markt er beter uit komt te zien. Gelukkig was het Feithuis er nog steeds en konden we heerlijk genieten van een 'van Dobbe Dubbel'.

De dag daarna was het tijd om huiswaarts te keren. Een storm leek roet in het eten te gaan gooien, maar alles ging buitengewoon soepel - alleen op City Airport was het wel chaos want de storm had blijkbaar wel flink huisgehouden in de UK. Wij kregen echter voorrang want we hadden een baby dus we konden snel de trein in, naar huis en eigen bed. We vonden het wederom heel gezellig en tot de volgende keer!

Jesper 1 jaar!

Maar nu dan echt. Belangrijke reden om naar Nederland te gaan was natuurlijk Jesper's verjaardag. Voordat het zover was waren we nog druk, druk, druk. Eerst een bezoekje aan Den Haag voor een gezellig etentje met Inge, Frank, Suzanne, Ryan, Sharon, Maurice, Doris en Elze, met onder andere Jesper's eerste oliebol!
De volgende dag kwamen Natascha en Theo op bezoek om te ontbijten. Zij hadden heel toevallig een 'short break' in Utrecht, letterlijk op steenworp afstand van 'ons' huisje. 's Middags zijn we nog naar het Dick Bruna huis geweest, waar de knoppen heel slim op kruiphoogte geplaatst zijn, dus Jesper vermaakte zich wel.
Uiteindelijk was het tijd om afscheid te nemen van Utreg en door te treinen naar Raalte, maar niet voordat R geveld was door een of andere infectie. Gelukkig wist de opgespeurde huisarts daar wel raad mee.






















Nog één nachtje slapen en toen was Jesper jarig, en hoe! Er werd flink uitgepakt met slingers, ballonnen, taart, bezoek en heel veel kadootjes. Vreemd genoeg schrok hij niet van de ballon die knapte (gaat niet goed samen met een kerstboom), maar wel een beetje van de sterretjes op de taart. Gelukkig is elk drama weer snel vergeten, hij was vooral in zijn sas met alle aandacht en de stapel speelgoed en boeken die heeft gekregen. En dan te bedenken dat sommige mensen het kadootje gewoon waren vergeten! ;)