Clegg mania

Nu de as is neergedaald kan het Britse publiek zich weer richten op de echt belangrijke dingen, zoals de aankomende verkiezingen. Het kiessysteem hier werkt als volgt: het land is verdeeld in kiesdistricten, en voor elk district wordt een parlementslid gekozen. Op zich een goede zaak, want de parlementsleden krijgen zo een eigen gezicht en stemmen niet massaal volgens de partijdiscipline. Het nadeel is dat de partij met de meeste stemmen niet per se de meerderheid haalt, en dat kleinere partijen moeilijk voet aan de grond krijgen. Daardoor draait het eigenlijk altijd uit op een strijd tussen slechts twee partijen: Labour vs Conservatives (Tories), vergelijkbaar met PvdA vs VVD. Iedereen heeft inmiddels zo'n hekel aan Gordon Brown dat de Tories van Cameron met twee vingers in de neus leken te gaan winnen.


Daar is nu verandering in gekomen. De politiek heeft een hele revolutionaire stap genomen, namelijk debatten tussen de lijsttrekkers op TV! (Niet verder vertellen dat ze dat in de rest van de wereld al veel langer doen). De sensatie daarin is Nick Clegg, leider van de Liberal Democrats, zeg maar het Britse D'66. Nu blijken er ineens niet twee, maar drie partijen mee te doen. In werkelijkheid zitten er nu al zo'n 10 partijen in de kamer, maar de meeste daarvan zijn erg regionaal, hebben maar een handjevol zetels, en worden dus stelselmatig genegeerd. Maar goed, nu de Lib-Dems serieus lijken te gaan meedoen doemt het scenario van een 'hung parliament'. Dat is niet wat er gebeurt na een bolsjewistische staatsgreep, maar de situatie dat er geen enkele partij de absolute meerderheid heeft. Voor ons Hollanders de gewoonste zaak van de wereld, hier wordt het beschouwt als een regelrechte ramp waardoor het land onbestuurbaar wordt. Wie heeft meegeteld hoeveel kabinetten er in NL eigenlijk de meet halen, weet dat er wel iets in zit, maar toch. Als reactie hierop is vol de aanval ingezet op "Nick Clogg". Hij zou namelijk weleens niet een volboed Brit kunnen zijn, o horror! Zijn moeder is Nederlands, zijn opa Russisch, zijn vrouw Spaans en bovendien heeft hij bij de grote vijand gewerkt: de Europese Unie. Voorlopig lijkt hierdoor zijn opmars wat gestuit te zijn, al zit alles dicht bij elkaar.


Op 6 mei zijn de verkiezingen, wij mogen dan helaas niet stemmen, maar we zullen dan toch niet in het land zijn. Donderdag vertrekken we voor een bezoekje aan J&P, waar we ongetwijfeld op de hoogte kunnen blijven van de uitslag. Een halve Nederlander aan de macht? Wie weet ...

Weer thuis

Het was toch nog even spannend of ik nog wel op tijd thuis zou komen. Vluchten waren al een aantal dagen geschrapt en de situatie leek steeds absurder te worden, niet in het minst door de elkaar tegensprekende berichten. En de besluiteloosheid van de Europese regeringen hielp nou ook niet echt. Terwijl sommige experts er al op wezen dat de as niet echt een gevaar was en dat een landing in een sahara land voor meer stof in de motoren zorgt durfde niemand het luchtruim te openenen.

Gordon Brown maakte van de gelegenheid gebruik om eens goed voor de dag te komen, in het licht van de naderende verkiezingen. Hij beloofde inwoners van de UK die op het vasteland waren gestrand op te halen uit Spanje met een vliegdekschip. Dat de meeste ferries plek zat hadden deed er even niet toe. Wat er dan weer toe leidde dat half Engeland Gordon Brown beschuldigde misbruik te maken van de situatie om goed te scoren vlak voor de verkiezingen.

Op dinsdag kwam dan eindelijk het goede nieuws dat het luchtruim boven de UK vrij zou worden gegeven. Maar helaas, nog geen uur na dit nieuws bleek er volgens de BBC weer een nieuwe wolk aan te komen. Dit terwijl de KLM al had besloten om gewoon te gaan vliegen. Het was frustrerend om te lezen dat in Nederland de boel weer op gang kwam en dat in de UK alles nog dicht was. Maar goed, dat is natuurlijk niet gek in een land dat zo risicomijdend is dat iedere school een risicoanalyse moet doen voor elk schoolreisje. Wordt er afgeweken van de omschreven activiteiten en stoot een kind bijvoorbeeld z'n hoofd dan kunnen de ouders de school aanklagen.

Gelukkig duurde het niet lang voordat de regering weer bij haar volle verstand was en ging plotsklaps het luchtruim toch open. En ging mijn vlucht zowaar op tijd.


Op San Francisco airport was het een drukte van belang. Het was sneu op te zien dat er een hele grote groep mensen was die wanhopig op een vrije plek zat te wachten. Elke dag kwamen ze naar het vliegveld en wachtten dan uren in de hoop op plaats in het vliegtuig. Onze vlucht zat dan ook propvol, zelfs de stoelen die normaal alleen voor de airhostesses bestemd zijn waren bezet. Er klonk applaus toen we opstegen en nogmaals toen we uiteindelijk landden op Heathrow. Weer thuis!

De stilte voorbij

Met vier vliegvelden in de omgeving en eentje pal in het centrum ben is er geen plek in Londen waar je geen vliegtuigen over kunt zien (of horen) komen. Tenminste, meestal is dat zo. De afgelopen dagen gooide de Eyjafjallajokull (spreek uit even leuk) roet in het eten van de vliegtuigspotters. Een heerlijke rust was het gevolg, en nog opvallender dankzij de helderblauwe lucht waar de strepen uit ontbraken. Toch was ik er niet al blij mee. Goed, ik weet wel dat we eerder klaagden over al het vliegtuiglawaai, maar dit was een bijzonder geval. K is in de VS voor het werk, en als er in Europa niet gevlogen mag worden is dat best een eind zwemmen. Dus volgden we allebei het nieuws over de aswolk op de voet, hoewel dat best lastig was met de elkaar tegensprekende berichtgeving af en toe. Nu lijkt het in ieder geval duidelijk te zijn dat het vliegverbod voorgoed is opgeheven, en kan K morgen gewoon het vliegtuig pakken op weg naar huis. Gedaan met de stilte. ;)

The High Line and Speakeasies

Een goed ding als je de hele dag binnen op kantoor zit is een frisse neus halen. Maar wat te doen als je in New York zit en central park niet echt in de buurt is? Gelukkig is er de High Line vlakbij het Google kantoor. De High Line is een oude, boven de weg gebouwde spoorlijn dat nu omgetoverd is tot park. Je kunt er lekker wandelen en ondertussen heb je mooi zicht op de drukke avenues beneden je. Een apart gezicht.




's Avonds na een etentje in een organisch verantwoord tentje gingen we met een paar collega's naar een 'Speakeasy'. Dit is een cocktailbar gebaseerd op de ondergrondse barren in NYC tijdens de drooglegging. Deze barren waren vnl gericht op de elite en gerund door de mafia. Als je niet weet waar het zit zou je het nooit kunnen vinden maar gelukkig hadden we een local bij ons. Via een onopvallend deurtje ga je een kelder in waar je een rijkelijk met drank gevulde bar vindt en obers die behendig prachtige en smakelijke cocktails in elkaar draaien. En op de achtergrond speelt jazzmuziek. Je waant je echt in de jaren '30.

In New York

Ik ben voor het werk een tijdje in de States. Eerst een paar dagen New York en daarna San Francisco. Het is leuk om al mijn Amerikaanse collega's weer eens te zien, maar nog leuker is het natuurlijk om J en P weer te zien:


Het was al een hele tijd geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hadden dus tijd om lekker bij te kletsen in een cafeetje ergens in Chelsea. Het was kort, maar gelukkig zien we elkaar (dan ook met R) binnenkort weer als we samen op vakantie gaan naar Maine.

Onverwacht bezoek

Afgelopen zondag kregen we bezoek van Claartje en haar man Stefan. Onverwacht was het wel, want ik (K) had Claartje al sinds de middelbare school niet meer gezien. Daar werken we samen aan de Inktzwam, onze schoolkrant en daarmee hadden we altijd veel lol. Ook hielden we allebei van stripjes tekenen. Verder konden we ons eigenlijk niet meer zo goed herinneren of we nou wel of niet bij elkaar in de klas hadden gezeten. We dachten van wel - in ieder geval met biologie, met overspannen docent Nienhuis (die vergeet je niet snel).

Het is wel gek om elkaar na zo'n lange tijd weer te zien. Je vraagt je toch even af of er wel genoeg gespreksstof is en of je elkaar wel kunt herkennen. Ook wil je niet blijven hangen in eindeloos herinneringen ophalen aan die goeie ouwe schooltijd.


Gelukkig hadden we elkaar genoeg te melden en werd het een gezellige avond, begeleid met - hoe kan het ook anders - een heerlijke curry van de plaatselijke Nepalees.