Ripper

En het blijft druk in huize RoKa. Dit keer hadden we Annette en Michel op bezoek, die met veel pijn en moeite al hun katten (en dat zijn er veel!) hadden achtergelaten voor een weekendje London. Veel meer toewijding kun je je niet wensen natuurlijk!


Toewijding was er ook van ons, want we willen natuurlijk wel overkomen als brave ingeburgerde migranten. Zo was er het vrijdagavondje curry eten - bij de Sri Lankees weliswaar, maar ook dat telt. Extra bonuspunt voor de inburgering was dat de gasten zo attent waren om cider mee te nemen.


De volgende dag na het mega ontbijt (inmiddels een klassieker) door om een echte stadswandeling te doen, met als thema Jack the Ripper. Veel enge verhalen met gory details maar ook heel erg koud. Het idee van zon behoort inmiddels tot een vaag verleden, zeker nu het al zo rond half 4 echt donker wordt. En het is pas november!


Maar goed, niet geklaagd, de stad wordt inmiddels langzaam opgeleukt met Kerstbomen en vrolijke lampjes. En nu de echt donkere dagen naderen, wat beter te doen dan de gasten te tracteren op een bezoek aan Harrods. Robert maakte ze nog lekker door te vertellen dat op de speelgoed afdeling mini ferrari's te koop waren die dan door rijke oliesjeiken wordt gekocht voor hun verwende zoontjes, maar dat viel even tegen. Afgezien van een overdosis knuffelberen was er niet veel te beleven. Wel was er een kitscherig standbeeld van Diana en Dodi, plus condoleance register, wat een hoop goedmaakte. Wanneer archeologen de UK over 50000 jaar opgraven zal er zonder twijfel geconcludeerd worden dat Diana de belangrijkste godin op aarde was.

Gelukkig waren er ook de bekende overprijsde maar erg lekkere vreterijen in de food halls, dus met een voldaan gevoel konden we de zaak weer verlaten.

Het weekend werd stijlvol afgesloten met een mince pie afgeblust met een Walnut likeurtje (dat schenen ze in het Tudor tijdperk veel te drinken).

Poppy Day

Gisteren was het Poppy Day. Iedereen die de laatste tijd wel eens naar de BBC heeft gekeken is waarschijnlijk al de colbertjes met opgespelde klaprozen opgevallen. De eigenlijk naam van de tweede zondag van November is Remembrance Day, als ze in heel de Commonwealth de gevallenen in alle oorlogen herdenken, vergelijkbaar met 4 mei in Nederland. Het waren nogal wat oorlogen, en dus ook nogal wat gevallenen. Het gebruik van klaprozen op deze dag stamt af van de Eerste Wereldoorlog, toen er op de (slag)velden van Vlaanderen vele klaprozen bloeiden.

Om de doden te eren en geld te doneren aande veteranen kun je zo'n klaproos kopen en op je jas spelden. In het dagelijks leven zie je overal mensen met de poppy's lopen, steeds meer naarmate de dag nadert. Het zijn er wel veel minder dan op TV, waar bijna iedereen eraan meedoet. Ook wel grappig is dat een andere optie is om een grote plastic klaproos voor op je auto te binden, met name veel taxichauffeurs doen dat.

En dag zelf? Die is nogal saai. Net als in Nederland.

Google & iPhone

Voor iedereen die zich al tijden afvraagt wat ik nou eigenlijk doe en waar ik aan werk: eindelijk kan ik dan een tipje van de sluier oplichten. Want als een product dan eindelijk op de markt is hoeven we natuurlijk ook niet meer zo geheimzinnig te doen. En da's ook wel fijn, want de hele tijd op je woorden letten is soms best lastig ;-)

De afgelopen tijd heb ik met mijn collega's gewerkt aan nieuwe ontwerpen en beter werkende sites voor de iPhone. Een hype in de US, een veel mindere hype in de UK, waar hij afgelopen vrijdag werd gelanceerd.

Hier een plaatje van onze mobiele zoekservice, een van de dingen waar ik aan gewerkt heb:

Meer info over deze en andere coole producten vind je op de Apple site

The Lord Mayor show

De City of London, het historische hart van London heeft al ruim 8 eeuwen haar eigen burgemeester. Koning John gaf de bewoners van de city in het begin van de 13e eeuw toestemming om hun eigen Lord Mayor te kiezen, wat hen een grotere onafhankelijkheid van Westminster (waar de koning zetelde) opleverde. Elk jaar moest de Mayor wel van de City naar Westminster trekken om de eed af te leggen.

DeMayor werd hierbij begeleid door een kleurrijk gezelschap van gildemeesters, soldaten en kooplui.









Tot op heden wordt deze traditie in ere gehouden, met een bonte stoet varierend van modern uitgeruste soldaten, fanfares, bedrijven en schoolklasjes tot traditioneel geklede livreien. En natuurlijk veel koetsen en paarden. En doedelzakken. En strak kijkende mannen met wapens.

Ook wordt de processie begeleid door de demonen Gog en Magog. Zij komen in veel mythen en folkloristische verhalen voor, en zijn de beschermers van de City of London.


Het hoogepunt is natuurlijk de aankomst van de Lord Mayor zelf die door het publiek enthousiast wordt begroet. De beste man rijdt in een gouden koets waarop Bea jaloers zou zijn. En qua interactie wint de Mayor het ook duidelijk van Bea; in plaats van stijfjes te zwaaien vanuit de veilige beschutting van zijn koets hangt hij om de zoveel tijd uit deur, joviaal zwaaiend met zijn steek.


Na afloop van de show was er ook nog vuurwerk, maar dat hebben we deze keer maar aan ons voorbij laten gaan...

Tasje d'r bij?

Niet alleen in New York krijg je bij elk wissewasje een plastic tasje, hier is het van hetzelfde laken een pak. Ik probeer nog wel eens met mijn Albert Heyn boodschappentas naar de lokale Sainsbury's te gaan, maar meestal kom ik dan terug met de boodschappen in een plastic tas die weer in de Appie tas zit. Laatst werd me wel ineens een gratis spaarlamp aangeboden als ik zou beloven mijn eigen tas mee te nemen. De lamp blijkt in geen enkele van onze fittingen te passen, dus eigenlijk kunnen we hem wel weggooien. Zou dat nou wel zo goed zijn voor het milieu?

Liefde voor het milieu is natuurlijk ook de reden dat wij geen auto hebben. *kuch* Dat maakt het alleen wel lastig om veel boodschappen ineens te doen. Gelukkig is het hier vrij normaal om die te laten bezorgen, dus dat maar eens geprobeerd. De eerste keer was bij de Asda, en dat beviel slecht. De levering zou tussen 7 en 9 's avonds zijn, maar hoe hard we ook wachtten, geen busje. Telefonisch was niemand te bereiken, slechte zaak. Vlak voor 11 uur, toen we op het punt stonden naar bed te gaan, werden de spullen eindelijk gebracht.

Deze week hadden we genoeg moed verzameld voor een tweede poging. Ditmaal hebben we het hoger aangeschreven Ocado gebruikt. Dat beviel uitstekend. De bezorging was op tijd, en de bestelling compleet. Alleen mogen ze voor een zelfbenoemd "groen" bedrijf wel eens op de verpakking letten:

Who's that Guy?

Remember, Remember
The Fifth of November

Zo begint het kinderrijmpje dat gaat over de Gunpowder Plot: in 1605 probeerde een groep mensen onder leiding van Guy Fawkes het Parliament op te blazen. Daar maakten ze zich blijkbaar zo populair mee dat dit nog elk jaar wordt herdacht op Guy Fawkes Day, vandaag dus. Dankzij de film V for Vendetta had ik al wel eens van de man gehoord, maar dat hij zijn eigen dag had wist ik niet.


De festiviteiten staan geheel in het teken van hetgeen herdacht wordt: vuurwerk en vreugdevuren (paasbulten maar dan zonder pasen). Het meeste vindt plaats in het weekend, afgelopen vrijdag was er eentje bij ons om de hoek op Clapham Common. Er werd geen bonfire in de fik gestoken (dat zou ook paardonvriendelijk zijn natuurlijk), maar er was wel prachtig mooi vuurwerk, een beetje zoals Bommen Berend.

We hadden echter al gehoord dat op zaterdag de allermooiste show van heel London zou zijn, in Battersea Park. Dat wilden we niet missen natuurlijk, dus stonden we tussen duizenden Londenaren in spanning te wachten op de wereldtop op het gebied van pyrotechniek. Eerst werd er een vreugdevuur aangestoken, vanaf een behoorlijke afstand kon je de hitte voelen. Echt warm werden we pas van de fantastische voorstelling. De pijlen, fonteinen en Rammstein vlammenwerpers waren op muziek gezet van onder andere Shirley Bassey, Björk, Prince en Kaiser Chiefs. Zeker de moeite van het wachten waard!