Swimathon

In de UK gaat elk beetje sportevenement wel gepaard met een actie voor een charity. Zo ook de Swimathon, die elk jaar plaatsvindt in april in zwembaden door het hele land. Een soort zwemvierdaagse, maar dan in een dag, en met grotere afstanden. Ik was wel eens benieuwd of ik een 5 kilometer kon volhouden en besloot daarom mee te doen. Fysiek zou ik het waarschijnlijk wel volhouden maar het leek me wel erg saai om eerlijk te zijn. Verder had ik ook geen idee hoe lang ik erover zou doen.

Na wat flinke trainingen in de 'Queen Mum' (mijn reguliere zwembad) was het afgelopen zondag dan zover. Na een goed ontbijt ging ik gewapend met een fles gatorade en een energie-gel (voor als ik honger zou krijgen tijdens het zwemmen) richting Clapham Leisure Centre, waar ik zou zwemmen.

Nadat we een kleurige badmuts hadden gekregen - de mijne was felroze - en de onvermijdelijke health & safety briefing hadden gekregen konden we los! In mijn baan zwommen nog 4 andere mensen die ook 5 km gingen doen. Helaas hadden zij allen de snelheid van een zeehond op apegapen waardoor ik ze zo ongeveer elke 2 baantjes allemaal weer kon inhalen. Hier had ik al een beetje rekening mee gehouden maar had niet verwacht dat andere mensen zo traag zouden zijn. Maar goed, ik was er nou eenmaal aan begonnen, dus tanden op elkaar en bikkelen maar.
 

In een echt lekker ritme kwam ik niet echt, maar dankzij het slome gedoe had ik vrij veel rust dus voelde me de gehele race prima. Ondanks alle hindernissen zwom ik er 90 minuten over, wat ik een prima tijd vind! En aan het einde kregen we een mooie medaille!

Er was ook nog support op de tribune, wat ik jammer genoeg tijdens het zwemmen niet echt kon zien. Sommige supporters vonden echter de trappen en deuren veel interessanter... 

Museumpret

Eindelijk werd het mooi weer in Londen! En wat kun je dan beter doen dan lekker binnen in een museum rondwandelen. Die zonnestralen zijn toch maar schadelijk, zeker voor de tere kinderhuid.

Zo toogden J en ik met underground en bus (wat voor J al een heel avontuur was) naar het Science Museum. Met dank aan een aflevering van Top Gear waar in een maanrover werd rondgereden is hij nu helemaal gek van raketten ('rocket to the moon!') dus een bezoekje aan de space afdeling van dat museum leek me een goed idee.

Het Science Museum ligt echter vlak naast het natural History Museum en zo kon het verkeren dat we daar eigenlijk per ongeluk naar binnen gingen in plaats van bij de buurman. Gelukkig maakte het Jesper niet zoveel uit, de grote roltrap die dwars door een aardbol gaat was maar wat indrukwekkend. Verder waren er ook nog de nodige dino's en telefoons waar je mee kon luisteren naar informatieve tekst spelen.

Er waren ook lange gangen waar je lekker doorheen kon rennen, gelukkig was het rustig (met dank aan eerdergenoemd weer). Na een uurtje hadden we het wel weer gezien en gingen we alsnog naar het Science Museum.

Er waren inderdaad genoeg raketten maar omdat de meeste aan het hoge plafond hingen vond J het toch ook wel een beetje eng.

In de basement van het complex is een ruimte speciaal voor kinderen. Er kan gespeeld worden met water, met reuze lego blokken, drumstellen en klimrekken.

Een paradijs, en J vermaakte zich er prima. Na een kort wandelingetje door een zonnig Hyde Park was J nu toch echt aan het eind van zijn latijn. Gelukkig is er altijd een bus in de buurt (leuk!) die ons weer naard e metro bracht (nog leuker!). Een geslaagde trip!

Weekendactiviteiten

In het weekend willen we er graag op uit, alhoewel we soms niet verder komen dan een van de plaatselijke speeltuinen. Vorig weekend was het nog steeds volop winter, dus zochten we een binnenactiviteit. Het bleek dat de plaatselijke bioscoop een "club" heeft speciaal voor peuters, waar films van maximaal een half uur worden gedraaid. Op het programma stond de film van de hier immens populaire Gruffalo (Jesper heeft er een boekje en een truitje van), dus dat maar eens geprobeerd. Het was een succes, hij heeft het er nu nog steeds over.

Gisteren was het zowaar ineens lekker zonnig en zelfs een beetje warm, dus konden we eindelijk de kermis uitproberen die al een poos op Clapham Common stond. Er stond een heel hoge attrractie bij die boven de bomen uitsak, en Jesper had die al een paar keer gezien en wilde daar toch echt eens naar toe.













Het viel ons reuze mee hoeveel dingen er voor hem te doen waren. Ronddraaiende autootjes, ronddraaiende vliegtuigen, ronddraaiende motors, bussen, paarden, koffiekopjes, treintjes en ga zo maar door. J had de grootste schik, en wilde overal nog wel een keer in (en nog een keer, en nog een keer ...). Behalve de draaimolen varianten was er ook nog een spiegelpaleis, een luchtkussen en een peuterachtbaan, alleen die laatste vond hij iets te eng.














Natuurlijk moest J af en toe geëscorteerd worden, maar gelukkig was er ook voor de volwassenen nog iets te doen. Bijvoorbeeld in een van de wildere attracties gaan, of een poosje voor jan joker bij de ijsco stal proberen duidelijk te maken wat je wilt (het personeel deed soms zijn best bepaalde vooroordelen te bevestigen). Omdat we vonden dat we toch wel een ijsje verdiend hadden, dan maar eentje buiten het kermisterrein gehaald (met "99 flake").

Stratford, maar dan die andere

Zoals al gezegd konden we er weer eens een weekendje met zijn tweetjes op uit. We hadden een luze hotelletje geboekt in Stratford-upon-Avon, niet te verwarren met het "gewone" Stratford waar de Olympische Spelen werden gehouden. Het is beroemd omdat het de geboorteplek is van Shakespeare, en verder ook een rustiek klein dorpje vol oude gebouwen.













Het enige nadeel was dat het eind maart nog steeds volop winter was (en is), en dat door zo'n middeleeuws plekje banjeren toch iets van zijn charme verliest als je verkleumd bent door de snijdende wind en je schoenen vollopen met smeltwater. We hadden een voorstelling geboekt van de Royal Shakespeare Company. Die waren nog maar net begonnen met Hamlet, en wij konden geen kaartje meer krijgen voor een avondopvoering, dus was het de matinee geworden. Gelukkig maar, gezien het weer, want zo waren we lang (het duurde 4 uur) onderdak. De show was erg vermakelijk, we hadden goede plekken dus we konden alles goed zien, en ook het oude Engels was geen probleem.













De volgende dag was het weer niet veel beter dus moesten we weer op zoek naar een binnen activiteit. Het dorp heeft wel iets weg van een Shakespeare-themepark, bijna alles heeft een link met The Bard, maar wij wilden wat anders doen. Er bleek een museum van mechanische kunst te zijn, vol met ingewikkelde klokken, robots die allerlei trucjes konden en veel knikkerbanen. Geweldig, kunst waar je aan mag zitten, het had van mij nog wel veel groter mogen zijn.

Op(p)as

Afgelopen week kon ik er weer eentje bijstrepen: een jaartje erbij. Nu laat ik verjaardagen enzo tegenwoordig graag aan mij voorbijgaan, maar aan de andere kant is het toch ook leuk om verwend te worden met bezoek, kado's en natuurlijk taart.

De taart ging er prima in en ook met de kado's was ik erg blij. Maar nog het meest blij waren we met het aanbod van opa en oma om een weekendje op te passen zodat wij even op pad konden en relaxen. We kozen voor een luxe hotelletje in Straford-upon-Avon, de geboorteplaats van Shakespeare. Maar daarover in een volgend blogstukje meer.

Ondertussen genoten de kinderen volop van de aandacht van opa en oma, die er na een heel weekend nog verrassend kwiek uitzagen ;-)

Miljaar

Afgelopen weekend was het mijn (R) beurt om er eens op uit te gaan. Ik ging een weekendje met Ruben naar Gent, omdat ik daar goeie verhalen over had gehoord. Desondanks overtrof het mijn verwachtingen, een absolute aanrader. Een klein, goed beloopbaar stadje vol met mooie oude gebouwen dat nog mooier wordt gemaakt doordat er eigenlijk geen lelijke tussen staan. 's Avonds wordt alles zo mooi verlicht dat ze er prijzen voor hebben gewonnen, en ik zou inderdaad zeggen: als je maar heel weinig tijd in Gent kan besteden, ga dan 's avonds.

 



























Het enige minpuntje was eigenlijk het weer. Bij zo'n mooie plek hoort eigenlijk een terrasje pakken, maar dat was gezien de snijdende kou niet echt plezant. Toch: niet geklaagd, want in Londen cq Amsterdam was het nog veel erger. We hadden zodoende de Dulle Griet maar tot ons stamcafé gemaakt, genoemd naar een Suske en Wiske album een groot kanon. Een echt biercafe met een heus menu waar ruim 250 merken bier op staan. We hebben daar dan een zeer bescheiden begin mee gemaakt, zodat we nog eens terug kunnen komen.