Kerstsfeer

Sinds begin november maakt Londen zich op voor het naderende kerstseizoen. Langzaam maar zeker wordt de stad aangekleed met sfeervolle lichtjes. Een prachtig gezicht maar het is maar de vraag of de high street shopper ze waarneemt, want de weken voor Kerst zijn voor de gemiddelde Brit behoorlijk stressvol. Niet alleen voor het gezin moeten kado's gekocht worden, nee, ook voor de verre neef, de oudtante die je al jaren niet meer hebt gezien, die leuke collega van 10 jaar geleden, de buurman, de ex-buurman en de hond van de ex-buurman moet worden ingeslagen. En daarnaast moet je natuurlijk een nieuwe outfit. Het is waarschijnlijk ook daarom dat de Kerstmaaltijd zelf zo ongeinspireerd is - mensen hebben gewoonweg geen tijd meer om na te denken over culinaire hoogstandjes. Want wie vind er nu kalkoen, spruitjes, parsnips (een soort smakeloze knol) en de mega-zware Christmaspudding nou echt het lekkerste wat er is? Zelfs mijn Engelse collega's kijken niet blij als de kantine dit vlak voor Kerst serveert en lopen meestal met een grote boog om de Christmaspudding heen. Ik neem het ze niet kwalijk.

Maar goed, terug naar de lichtjes:












Oxford Street & Regent Street

South Molton Street













Panda-kerstboom in winkel en een 'gewone' boom.

Het mag dan druk zijn met gestresste shoppers, gezellig is (of lijkt) het in ieder geval wel :-)

Rennen in Richmond

Toen we in Londen gingen wonen heb ik een tijdje gevoetbald in het park. Dat vond ik leuk om te doen, maar dat was alleen maar drie maanden in de zomer. Bovendien ook maar één dag in de week, en omdat ik dan niet altijd kon werd er eigenlijk vrij weinig gesport. Vandaar dat ik op zoek ging naar een andere manier van bewegen, en vorig jaar ben ik gestart met hardlopen. Het begin was wat moeizaam door blessures, maar ik heb nu de smaak te pakken. Met zoveel parken in de buurt is het meestal best lekker lopen, en het ging zo goed dat ik het tijd vond om eens mee te doen met een officiële wedstrijd.

Vandaag was het dan zo ver. Ik had me niet gerealiseerd hoe vroeg we ervoor moesten staan, maar goed, daar moeten we toch en wennen. En inderdaad, 'we' want K was zo lief om ondanks heftig protesterende baby in de buik mee te gaan om mij aan te moedigen. Het was redelijk loopweer, droog maar wel aardig koud. De race zelf viel me erg mee, aangezien het mijn eerste was had ik mij als doel gesteld 'm uit te lopen, en dan zie ik verder wel wat voor tijd het was. De tijden zijn nog niet online, dus ik weet 'm nog niet precies, maar het zal ongeveer 54 à 55 minuten zijn. Daar ben ik best tevreden over, ik denk zelfs dat ik nog wel iets sneller had gekund, maar het was vooral aan het begin erg druk. Al met al goed geslaagd, misschien nog maar eens doen.

Voor

Tijdens

Na

Laatste werkweek

Deze week was mijn laatste werkweek voordat ik eindelijk op zwangerschapsverlof kon. Gelukkig had ik al niet zoveel meer te doen, het werk had ik vorige week al overgedragen aan een nieuwe collega. Dus het was eigenlijk voornamelijk koffie drinken, tussendoor even naar het zwembad, dan alweer tijd voor lunch en dan is het toch ook zo weer theetijd. Niet echt zwaar dus.

Wel was er nog even een klein afscheid georganiseerd: eerst naar de Barbican voor een expositie over Japanse mode van de laatste 30 jaar en vervolgens via de pub naar een Aziatisch fusion restaurant.


Er waren ook een paar Amerikaanse collega's bij die toch vooral wilden weten hoe het er in Engeland/Nederland aan toe gaat als je een kind krijgt. Zo waren ze zeer verrast dat wij bijvoorbeeld niet weten of het een jongen of meisje wordt (maar hoe weet je dan wat voor kleur je de babykamer moet schilderen) en ook het feit dat niet iedereen in Nederland met kinderen ook getrouwd is zorgde voor verbaasde blikken. Vervolgens konden zij ons uitleggen wat een Amerikaanse 'babyshower' nou eigenlijk inhoudt en wat een diaper-cake precies is. Kortom een geslaagd afscheid en culturele uitwisseling.

En zo ziet het eruit na 36 weken, het aftellen is nu echt begonnen:

What's in a title?

In Engeland zijn ze op veel gebieden een stuk traditioneler dan Nederland. Zo ook op het gebied van de aanhef voor een naam. In Nederland, als het al gevraagd wordt, ben je of Dhr. of Mevr. en dat is het al dan wel zo'n beetje. Het in mijn ogen onzinnige en sexistische verschil tussen een niet getrouwde vrouw (mej) en getrouwde vrouw (mevr) is daarmee ook gelijk afgeschaft. Niet in Engeland, daar ben je of een 'miss' (niet getrouwd), een 'mrs' (getrouwd) of een 'ms' (status onbekend/gaat niemand wat aan). Het moge duidelijk zijn welke ik kies ;-) Voor de heren is het makkelijk, die zijn allemaal 'mr'.

Maar goed, dit is nog het simpele scenario. Met al die adel hier zijn er natuurlijk veel meer titels, en laten we dan ook niet de geestelijken, universitair geschoolden en legercommandanten vergeten.

Om een ideetje te krijgen is hier een overzicht van de BA website die het wel heel erg bont maakt (deels geinternationaliseerd):


Het volledige overzicht is hier. Zelf vind ik 'Air Commodore' wel cool klinken ;-)

Bonfire night

We hebben er al eerder over bericht: 5 november is Guy Fawkes night, oftewel Bonfire night. In het kort: in de 17e eeuw probeerde een groep het parlement op te blazen, dit mislukte en Guy Fawkes, een van de leden van de groep is nu de verpersoonlijking van het zogenoemde Gunpowder plot. Elk jaar wordt het mislukken van deze aanslag gevierd met groots vuurwerk en het aansteken van grote vuurbulten waarbij soms ook nog Guy Fawkes poppen worden verbrand.

Bij zo'n vuurwerkshow wordt echt alles uit de kast getrokken; het vuurwerk tijdens Bommen Berend (sorry stadjers) is er niets bij. De show die elk jaar op 'ons' Clapham Common wordt gegeven staat in Londen bekend als een van de beste, dus ook dit jaar trokken wij weer die kant op, camera in de aanslag.

Het was nog even spannend of de diverse vuurwerken zouden doorgaan aangezien de brandweer met een staking gedreigd had.


Wat dat betreft begint de UK al aardig op Frankrijk te lijken. Afgelopen week staakte de metro ook maar weer eens en ook de BBC bleek een staking te hebben (waar we niets van hebben gemerkt). Maar goed, gelukkig besloot de brandweer de staking af te blazen waardoor we alsnog konden genieten van een prachtige show:

Brood en spelen

De laatste dagen van oktober ontvingen we de laatste logees voordat de permanente "logee" op visite komt: onze oude buren Net & Sjel. Het bezoek stond in het teken van brood en spelen (en shoppen). Op zaterdag was het (redelijk) vroeg opstaan om naar Borough Market te gaan. Daar hebben we lekker rondgeneusd naar hapjes voor de spelletjes van later. Inmiddels kunnen we sommige marktkramen al tot onze favorieten rekenen: die van de paddestoelen paté, die van de rode-wijn-kaas, en die van de chutneys.

Eenmaal terug was het tijd voor een spelletje. Zij hadden speciaal hiervoor Munchkin Quest meegenomen, dat we bij hun ook al gespeeld hadden. We hadden zoveel etenswaar gehaald dat we genoeg overhadden om de volgende ook nog eens een potje Plague te spelen, dat niet eens zo lang duurde.