Hup naar Holland

Natuurlijk zijn wij niet de enigen die hun geluk in het buitenland aan het beproeven zijn. Zo zijn er J & P (de bridgepeople) die New York als thuisbasis hebben, en E & J (de vagabundos), die in Singapore wonen. Het toeval wilde dat zij afgelopen weekend allemaal in Nederland waren, een te goede kans voor ons om zomaar te laten liggen. Dus hopten wij "even" over naar Nederland. De eerste halte was Delft, voor een bezoekje aan Lies en Karel en een enorme uitdaging: Tsjechische wijn. Wij zijn niet zulke helden dat we dat aandurfden.

Bij het ontbijt bleek dat we inmiddels toch al Engelse trekjes beginnen te vertonen. We waren namelijk enigszins geschokt door de afmetingen. :) Het smaakte er gelukkig niet minder om, want we hadden een goeie bodem nodig voor ons rondje Randstad. Vanaf Delft ging het naar de nieuwe stek van Arjen en een lekkere lunch in Leiden. Daarna verder naar Utrecht voor een snelle hap bij Leonie en hup, op naar het Vondelpark in Amsterdam voor de borrel van de vagabundos. Goed om ze weer eens te zien, dat was voor mij al 2 jaar geleden!









Het nachtnet bracht ons weer terug naar de Domstad voor de nodige nachtrust. Het duurde zondag niet lang of we zaten alweer in de hoofdstad, deze keer om Ruben en Rejane's nieuwe flat te bewonderen. Uiteindelijk eindigde het wervelende weekend toch in Utrecht. Inmiddels waren Jacquelien en Pascal daar ook aangeschoven op hun rondreis, voor wederom een weerzien na een lange tijd. De afsluitende act was een beregezellig etentje bij Indonesisch restaurant Blauw met natuurlijk een heerlijke oer-Hollandse rijsttafel.

Royal Goldfrapp

Nee, dat is geen manoeuvre bij het ijsdansen, en ook geen cocktail. Het zijn twee vliegen in één klap. Gisteren trad Goldfrapp op in de Royal Albert Hall, twee redenen voor ons om te gaan kijken.

De Royal Albert Hall hebben we natuurlijk vaak genoeg van buiten gezien toen we daar vorig jaar in de buurt in een hotel zaten, maar van binnen is het ook een imposant gebouw. Iedereen die wel eens de Last Night of the Proms heeft gezien kan zich er waarschijnlijk wel wat bij voorstellen.


Goldfrapp haalde ook alles uit de kast. Ze werd begeleid door een harpist, een klein strijkorkestje en niet een maar twee achtergrondkoortjes. Uiteraard was er een lichtshow en een waarschijnlijk enorme beamert die van achter uit de zaal projecteerde. Daarnaast werd voor visuele afleiding gezorgd door danseressen die hun werk deden verkleed als hippie meisjes, paaldanseressen of vage pinos.










P.S. Op het filmpje lijkt het net of we heel ver weg zitten. Dat was ook zo!

De Gelaarsde Geit

Aangespoord door de heldendaden van "onze" jongens in Zwitserland gingen we er maar eens op uit om een wedstrijd te kijken in een pub. In eerste instantie dachten we daarbij aan de Nederlandse kroeg De Hems in Soho, maar we kregen de tip dat er in Fulham een kroeg was die bij elke wedstrijd ook vol zat met Nederlanders, maar dan niet zo toeristisch: The Goat In Boots.

Er bleken inderdaad bijzonder veel oranje geklede mensen zich verzameld te hebben bij deze overigens verder typisch Engelse pub. Je zag mensen in passerende auto's verbaasd reageren op de zee van oranje, helemaal grappig werd het toen er een taxi met Japanse toeristen langs kwam die natuurlijk alles uitgebreid op de foto vastlegden.










De uitbater had erg zijn best gedaan om de Hollanders zich thuis te laten voelen. Er was Grolsch op de tap, de patatjes oorlog gingen rond en er waren ook ballen, maar dan zonder mayo. Deze waren getuige hun apepakjes eerder op de dag naar Ascot geweest en deden nu net alsof ze voetbalsupporter waren. Dat krijg je in Londen, financiële hoofdstad van de wereld, dus nogal veel investment wankers.

Het mocht de pret niet drukken (daar werd op het veld wel voor gezorgd), gelukkig viel er ook nog 1 keer wat te vieren:

Pants or trousers?

"The English have really everything in common with the Americans except of course language"

-- Oscar Wilde

Ik maak het bijna dagelijks mee. Spraakverwarring. Des te langer ik werk met zowel Amerikanen als Engelsen, des te meer verschillen ik ontdek tussen de twee. Hoewel we denken dat ze allebei Engels spreken, verschilt het op alle niveau's:

Syntax: de Amerikanen hebben over het algemeen de neiging om veel simpelere zinnen te construeren, terwijl de Engelsen zich graag in wollig taalgebruik uitdrukken:

Engelsman: "It is imperative that we execute the project immediately"
Amerikaan: "Yeah! Let's do it!"

Dan is er de spelling. Mijn Engelse collega's zijn er fel op dat ik niet 'color' maar 'colour' schrijf en 'realise' in plaats van 'realize', wat er dan weer voor zorgt dat mijn Amerikaanse collega's gaan klagen dat ik spelfouten in mijn document heb. Wie heeft gelijk?

Het leukste is de verschillen in betekenis tussen de woorden, wat soms tot grappige situaties leidt. Zo liet mijn Engelse collega laatst weten dat ze haar lachen altijd moet inhouden wanneer een Amerikaan een broek 'pants' noemt in plaats van 'trousers'. Ikzelf word er wel eens gek van omdat mijn vocabulaire inmiddels uit een mix van Engelse en Amerikaanse woorden bestaat.

Hier een rijtje om te gebruiken in Engeland / de VS:

Engels:	Amerikaans:	Nederlands:
Trousers	Pants	Broek
Pants	Underwear	Ondergoed
Biscuit	Cookie	Koekje
Queue	Line	Rij
Pavement	Sidewalk	Stoep
Road	Pavement	Weg/straat
Motor	Car	Auto
Holidays	Vacation	Vakantie
Loo	Restroom	W.C.
Bill	Check	Rekening
Till	Counter	Kassa
Aubergine	Eggplant	Aubergine
Courgette	Zucchini	Courgette
Rubber	Eraser	Gum
Mobile	Cell	Mobieltje
First floor	Second floor	Eerste Verdieping
Garden	Yard	Tuin

Euro sceptici

Zodra er een groot sportevenement in aantocht is, zoals het wereldkampioenschap rugby of de Grand National, wordt er bij mij op het werk een sweepstake georganiseerd. De opzet is simpel: je legt een pond in, en krijgt een willekeurig land of paard toegewezen. Als die het evenement wint krijg je de totale inzet uitgekeerd. Met het EK voetbal voor de deur verwachtte ik dat er hiervoor ook wel iets gedaan zou worden, maar er was weinig animo. Vermoedelijk is dat omdat Engeland zich niet eens wist te plaatsen (en de andere nationaliteiten op het werk ook niet, Schots, Chinees of Maltees). Om wat zout in de wonden te strooien heb ik mezelf maar naar voren geschoven als organisator. Geheel eerlijk liet ik iedereen eerst een lotje trekken en nam zelf het enige overgebleven land. Dat was tot mijn verbazing (en blijdschap) Nederland! Niemand op het werk gelooft nu natuurlijk dat het geen doorgestoken kaart was. Leuke bijkomstigheid: meestal wint de organisator de sweepstake. :)
Ik ben er in ieder geval helemaal klaar voor als we het toernooi winnen:


Niet iedereen gelooft in de kansen van Oranje. Bij Karen op het werk hebben ze een meer traditionele poule opzet, en volgens haar komen "onze jongens" niet eens door de eerste ronde. Erger nog: ze laat aartsrivaal Duitsland met de beker naar huis gaan! We slapen tegenwoordig dus gescheiden. ;)
Mocht ze gelijk krijgen, dan ben ik er ook helemaal klaar voor als ze verliezen:

Shaken, not stirred

Afgelopen week was het 100 jaar geleden dat Bond creator Ian Fleming werd geboren. Reden voor het Imperial War Museum om een tentoonstelling - for your eyes only - rond de beste man te organiseren. In London houden zo nogal van musea met 'war' in de naam, voor als we even vergeten wat voor vechtlustig volk de Engelsen eigenlijk zijn. Samen met K.'s ouders die dat weekend op bezoek waren en nog niet compleet museummoe waren, togen we ernaartoe.

Er werd uitgebreid ingegaan op het leven van Ian Fleming, dat toch verdacht veel leek op zijn schepping: golfen, drank, vrouwen en casino's. En ook nog een tijdje spion in de tweede wereldoorlog. Een interessant maar relatief kort leven, hij overleed net nadat de eerste Bond film, Dr. No, was uitgekomen. Hij kon dus maar vrij kort van zijn succes genieten.

Om de dag in stijl af te sluiten werden eerst de virtuele clubs uit het vet gehaald voor een potje golfen op de Wii, om vervolgens af te sluiten met een pittig klaverjastoernooi.

Ondanks het feit dat team RoKa dit spel al in jaren niet meer had gespeeld werd team Groenink met gemak en een Bond-waardig nonchalance compleet nat gespeeld. Volgende keer kwartetten?