Eerder waren we al in het Wellcome Centre geweest voor een expositie over het hart. Inmiddels werd er daar alweer een ander thema onder de loep genomen: slaap. Niet alleen slaap, maar ook aanverwante zaken zoals dromen, snurken en power napping. Dat klinkt saaier dan het was, zeker geen tentoonstelling om bij weg te dommelen. Een kleine selectie:
- Een ouderwetse zwartwit film waarin surrealisten een droom probeerden weer te geven. Waarschijnlijk meer een nachtmerrie, want er werd bijvoorbeeld iemands oogkas opengesneden. Brrr!
- Een blaasbalg waarmee men vroeger probeerde onderkoelde mensen weer bij te brengen door tabaksrook naar binnen te blazen. Rectaal wel te verstaan.
- Een Tsjechische film over een experiment om mensen vijf dagen niet te laten slapen. Vooral de laatste dag leverde veel slapstick op over mensen die van krukken vallen, tegen deuren oplopen en uiteraard op de gekste plaatsen en momenten in slaap vallen, zoals tijdens het schrijven van een brief.
- Een wekker op wieltjes die je 's ochtends wakker maakt en dan snel wegrijdt.
Tot slot nog dit:
maandag, januari 28, 2008
zaterdag, januari 26, 2008
Masque of the Red Death
Eindelijk hadden we dan een gelegenheid gevonden om naar een voorstelling in het theater bij ons in de buurt te gaan.
Masque of the Red Death is gebaseerd op de horror verhalen van Edgar Allan Poe en is allesbehalve een normale theatershow. Het hele gebouw was omgetoverd tot de wereld van Poe: een mistig bos in de ene ruimte, een schemerig kerkhof in de kelder, enge slaapkamers met vreemde voorwerpen en griezelige geluiden op de achtergrond tot aan een surrealistisch aangeklede balzaal. In deze wereld werd je als bezoeker zelf geacht om op zoek te gaan naar verhalen. Iedereen moest hetzelfde masker dragen, wat een vreemd effect geeft, allemaal van die uitdrukkingsloze gezichten. Op deze manier kreeg iedereen zijn eigen ervaring, hoewel de climax van de show wel weer in een centrale ruimte (de balzaal) plaatsvond. Een betoverende en bijzondere ervaring.
De avond werd afgesloten met een feest, het enige jammere daar is dat er maar weer eens een dertien in een dozijn zeur Britpop band (kijk, ik ben interessant want ik ben depri en mijn kapper heeft geen smaak) van stal werd gehaald. Jammer, want dat paste echt niet bij de sfeer.
Grappig was ook nog dat we bij het kaartjesloket in de rij stonden met Kevin Spacey. Wie? U kent hem wellicht wel van films zoals American Beauty en the Usual Suspects.
Het schijnt dat hij nu al een aantal jaar rollen speelt in shows hier London. Het maffe van zo'n bekend persoon is dat je eerst denkt "hee, ik ken die gast ergens van", dan "hmm, hij lijkt wel heel erg op die ene acteur" en dan "het IS die ene acteur... maar hoe heet ie nou?" Gelukkig kwamen we er uiteindelijk op. Misschien moeten we hem de volgende keer hier maar in het theater bekijken?
Masque of the Red Death is gebaseerd op de horror verhalen van Edgar Allan Poe en is allesbehalve een normale theatershow. Het hele gebouw was omgetoverd tot de wereld van Poe: een mistig bos in de ene ruimte, een schemerig kerkhof in de kelder, enge slaapkamers met vreemde voorwerpen en griezelige geluiden op de achtergrond tot aan een surrealistisch aangeklede balzaal. In deze wereld werd je als bezoeker zelf geacht om op zoek te gaan naar verhalen. Iedereen moest hetzelfde masker dragen, wat een vreemd effect geeft, allemaal van die uitdrukkingsloze gezichten. Op deze manier kreeg iedereen zijn eigen ervaring, hoewel de climax van de show wel weer in een centrale ruimte (de balzaal) plaatsvond. Een betoverende en bijzondere ervaring.De avond werd afgesloten met een feest, het enige jammere daar is dat er maar weer eens een dertien in een dozijn zeur Britpop band (kijk, ik ben interessant want ik ben depri en mijn kapper heeft geen smaak) van stal werd gehaald. Jammer, want dat paste echt niet bij de sfeer.
Grappig was ook nog dat we bij het kaartjesloket in de rij stonden met Kevin Spacey. Wie? U kent hem wellicht wel van films zoals American Beauty en the Usual Suspects.
Het schijnt dat hij nu al een aantal jaar rollen speelt in shows hier London. Het maffe van zo'n bekend persoon is dat je eerst denkt "hee, ik ken die gast ergens van", dan "hmm, hij lijkt wel heel erg op die ene acteur" en dan "het IS die ene acteur... maar hoe heet ie nou?" Gelukkig kwamen we er uiteindelijk op. Misschien moeten we hem de volgende keer hier maar in het theater bekijken?
woensdag, januari 23, 2008
Tokyo part 2
En weer was het tijd voor een weekje werken in Tokyo. Het kantoor is gevestigd in de wijk Shibuya, waar je veel markant uitgedoste jongeren vindt. Vooral een mix van punk en gothic lijkt populair.
Deze foto is van een funky schoenenwinkel waar ze de meest extravagante modellen verkopen. Vooral puntige cowboylaarzen met vlammen lijken populair. Het personeel is uitgedost als cowboys - wat voor mijn gevoel toch een beetje gek lijkt, een Japanner in een geblokte blouse en Stetson.
Het eten was ook weer heerlijk. Je hebt verschillende types restaurants. Bekend zijn natuurlijk de sushi-bar en het teppanyaki restaurant. Andere varianten waar je goed kan eten zijn Yakitori's die allerlei spiesjes serveren, restaurants gespecialiseerd in gemarineerde ribbetjes, ramen (noodles) en izakaya's, oftewel bars waar je ook goed kan eten.
Ook is er altijd veel aandacht voor de presentatie; elke maaltijd is een feest voor het oog (en de maag).
Deze keer had ik ook wat meer tijd om Tokyo verder te verkennen. In de oude wijk Akasuka, waar Edo (Tokyo's voorganger) is gesticht, staat een prachtig Boeddistisch tempelcomplex. Prima plek om relaxed rond te lopen. De lampion kan in het Guinness book of records.
Daarna door naar Kappabashi, oftewel 'keukenstraat' waar je alles kan kopen voor je restaurant zoals pannen, bestek, servies en natuurlijk plastic eten. Ja, plastic eten, gelukkig gebruiken ze dat niet om aan de gasten te serveren maar om te showen wat ze zoal hebben.
En natuurlijk is er in Tokyo volop gelegenheid om te shoppen. Akihabara staat bekend als electric city - alle electronische gadgets kun je daar vinden voor een goed prijs. Sjiek shoppen kun je in Ginza, waar alle bekende designer ketens te vinden zijn, zoals Prada enzo. Geen idee wat je daar nou moet (maar ja, het concept van de handtas van 1000 pecunia's of meer is dan ook niet aan mij besteed). Architectonisch wel leuk ontworpen pandjes en natuurlijk veel licht en neon.
Deze foto is van een funky schoenenwinkel waar ze de meest extravagante modellen verkopen. Vooral puntige cowboylaarzen met vlammen lijken populair. Het personeel is uitgedost als cowboys - wat voor mijn gevoel toch een beetje gek lijkt, een Japanner in een geblokte blouse en Stetson.
Het eten was ook weer heerlijk. Je hebt verschillende types restaurants. Bekend zijn natuurlijk de sushi-bar en het teppanyaki restaurant. Andere varianten waar je goed kan eten zijn Yakitori's die allerlei spiesjes serveren, restaurants gespecialiseerd in gemarineerde ribbetjes, ramen (noodles) en izakaya's, oftewel bars waar je ook goed kan eten.
Ook is er altijd veel aandacht voor de presentatie; elke maaltijd is een feest voor het oog (en de maag).
Deze keer had ik ook wat meer tijd om Tokyo verder te verkennen. In de oude wijk Akasuka, waar Edo (Tokyo's voorganger) is gesticht, staat een prachtig Boeddistisch tempelcomplex. Prima plek om relaxed rond te lopen. De lampion kan in het Guinness book of records.
Daarna door naar Kappabashi, oftewel 'keukenstraat' waar je alles kan kopen voor je restaurant zoals pannen, bestek, servies en natuurlijk plastic eten. Ja, plastic eten, gelukkig gebruiken ze dat niet om aan de gasten te serveren maar om te showen wat ze zoal hebben.
En natuurlijk is er in Tokyo volop gelegenheid om te shoppen. Akihabara staat bekend als electric city - alle electronische gadgets kun je daar vinden voor een goed prijs. Sjiek shoppen kun je in Ginza, waar alle bekende designer ketens te vinden zijn, zoals Prada enzo. Geen idee wat je daar nou moet (maar ja, het concept van de handtas van 1000 pecunia's of meer is dan ook niet aan mij besteed). Architectonisch wel leuk ontworpen pandjes en natuurlijk veel licht en neon.
zondag, januari 20, 2008
Crystal Palace
Dit weekend zijn Ruben en Rejane op bezoek geweest. Op zaterdag ging Rejane winkelen met een vriendin, en dat gaf Ruben en mij mooi de kans om een voetbalwedstrijd te bezoeken. Dat is hier niet zo makkelijk, want bij de Premier League clubs worden veel stoelen bezet door seizoenkaart houders. De kaartjes die over zijn worden eerst aangeboden aan leden, en gaan pas daarna in de losse verkoop. In de praktijk kun je
dus eigenlijk alleen naar de minst interessante wedstrijden, en dan betaal je er nog steeds stevig voor. Vandaar dat we besloten het een nivootje lager te zoeken. De naamgeving van de divisies is hier nog verwarrender dan in Nederland. De topklasse heet Premier League, die daaronder Championship League, en vervolgens krijg je de First Division, wat dus eigenlijk de derde is. In ieder geval, we vonden een mooie wedstrijd in de Championship: Crystal Palace (subtopper) tegen Bristol City (nummer 2).
Het stadion van Palace, Selhurst Park, is 20 minuutjes met de trein hiervandaan. Toen we uit het station liepen bleek de wedstrijd toch best wel een grote gebeurtenis te zijn. Veel mensen waren al op weg naar het stadion, en voor elke pub stond een grote groep supporters, bier in de hand, alvast hun kelen op te warmen door luidkeels de aanmoedigingen te schreeuwen. Dit alles werd in goede banen geleid door toch opvallend veel politie voor een wedstrijd in een lagere divisie.
Het stadion zat aardig vol, 19000 man, een aantal waar menig eredivisieclub jaloers op zou zijn. De sfeer was typisch Engels, er werd de hele wedstrijd door gezongen en geschreeuwd, met name de uitsupporters van Bristol City onderscheidden zich hierin. De wedstrijd zelf was ook typisch Engels, de thuisclub speelde kick en rush, lange ballen naar voren en dan erin kleunen en hopen dat de bal een keer goed valt. Na 6 minuten bracht dat al succes voor de "Eagles" (waar ken ik die bijnaam toch van?) door een enorme klutsgoal. De tegenstander kan er niet veel tegenin brengen, en vlak voor het einde viel nog de 2-0. Toch heb ik wel genoten, dat ga ik zeker nog een keer doen.
UPDATE: Hier stond een filmpje dat Ruben met zijn fototoestel had gemaakt. Gewoon een sfeerbeeld om een idee te geven hoe het was. Maar ja, dat mag niet van de The Football League Limited. Zij hebben geklaagd dat ik inbreuk maak op hun auteursrechten, en dus heeft YouTube het weggehaald. Nogal zielig, want ik denk niet dat ik er iemand mee benadeel. Sterker nog, je zou het als een soort reclame kunnen zien dat ik er hier enthousiast over schrijf. Blijkbaar hebben ze dat nog niet bedacht.
dus eigenlijk alleen naar de minst interessante wedstrijden, en dan betaal je er nog steeds stevig voor. Vandaar dat we besloten het een nivootje lager te zoeken. De naamgeving van de divisies is hier nog verwarrender dan in Nederland. De topklasse heet Premier League, die daaronder Championship League, en vervolgens krijg je de First Division, wat dus eigenlijk de derde is. In ieder geval, we vonden een mooie wedstrijd in de Championship: Crystal Palace (subtopper) tegen Bristol City (nummer 2).
Het stadion van Palace, Selhurst Park, is 20 minuutjes met de trein hiervandaan. Toen we uit het station liepen bleek de wedstrijd toch best wel een grote gebeurtenis te zijn. Veel mensen waren al op weg naar het stadion, en voor elke pub stond een grote groep supporters, bier in de hand, alvast hun kelen op te warmen door luidkeels de aanmoedigingen te schreeuwen. Dit alles werd in goede banen geleid door toch opvallend veel politie voor een wedstrijd in een lagere divisie.
Het stadion zat aardig vol, 19000 man, een aantal waar menig eredivisieclub jaloers op zou zijn. De sfeer was typisch Engels, er werd de hele wedstrijd door gezongen en geschreeuwd, met name de uitsupporters van Bristol City onderscheidden zich hierin. De wedstrijd zelf was ook typisch Engels, de thuisclub speelde kick en rush, lange ballen naar voren en dan erin kleunen en hopen dat de bal een keer goed valt. Na 6 minuten bracht dat al succes voor de "Eagles" (waar ken ik die bijnaam toch van?) door een enorme klutsgoal. De tegenstander kan er niet veel tegenin brengen, en vlak voor het einde viel nog de 2-0. Toch heb ik wel genoten, dat ga ik zeker nog een keer doen.
UPDATE: Hier stond een filmpje dat Ruben met zijn fototoestel had gemaakt. Gewoon een sfeerbeeld om een idee te geven hoe het was. Maar ja, dat mag niet van de The Football League Limited. Zij hebben geklaagd dat ik inbreuk maak op hun auteursrechten, en dus heeft YouTube het weggehaald. Nogal zielig, want ik denk niet dat ik er iemand mee benadeel. Sterker nog, je zou het als een soort reclame kunnen zien dat ik er hier enthousiast over schrijf. Blijkbaar hebben ze dat nog niet bedacht.
donderdag, januari 17, 2008
Stroom
Vandaag op het werk hadden we een stroomstoring, de tweede al in drie maanden. Het zijn een beetje rare storingen, want het treft de hele buurt, maar wel willekeurig. In de ene winkel doet alles het nog, de andere moet sluiten omdat er nergens electriciteit is. Op kantoor is het ook vaag, op sommige plekken werken de stopcontacten niet maar de lampen wel, ietsje verderop is het precies andersom. Ik kon gelukkig ongestoord doorwerken, alhoewel ik wel gestoord van het alarm dat continue bleef afgaan. Laatst hadden we thuis ook al stroomuitval gehad. Dat bleek doordat alle klokken de verkeerde tijd aangaven, maar vooral doordat ons antwoordapparaat op hol was geslagen:
Nou zou je in eerste instantie kunnen denken dat de stroomvoorziening hier niet zo goed geregeld is, maar ik kan me ook nog herinneren dat we in Groningen ook een keer of vijf uitval hadden in een jaar. Dat gezegd hebbende, het valt me wel op dat er hier veel lampjes kapot gaan, je blijft ze vervangen. Frequentie en voltage zijn hetzelfde als in NL, dus daar zou het niet aan moeten liggen. Bovendien zijn het de lampjes die al in het huis zaten die steeds stuk gaan.
Toch zijn er wel wat verschillen. Ze hebben hier natuurlijk andere stekkers met 3 pinnen, die soms nogal dik zijn omdat er een zekering in zit. Toen we hier net woonden was het ook even wennen aan het feit dat elk stopcontact een eigen knopje heeft waarmee je het aan of uit kunt zetten. Een andere verrassing waren de contactdozen met 3 ronde gaatjes, waar geen gewone stekker in kan. Die bleken speciaal voor lampen te zijn, die sluit je aan door een speciale lampenstekker in het speciale lampenstopcontact te doen. Daarna kun je ze gewoon met een normaal knopje aan de muur aandoen.
Nou zou je in eerste instantie kunnen denken dat de stroomvoorziening hier niet zo goed geregeld is, maar ik kan me ook nog herinneren dat we in Groningen ook een keer of vijf uitval hadden in een jaar. Dat gezegd hebbende, het valt me wel op dat er hier veel lampjes kapot gaan, je blijft ze vervangen. Frequentie en voltage zijn hetzelfde als in NL, dus daar zou het niet aan moeten liggen. Bovendien zijn het de lampjes die al in het huis zaten die steeds stuk gaan.
Toch zijn er wel wat verschillen. Ze hebben hier natuurlijk andere stekkers met 3 pinnen, die soms nogal dik zijn omdat er een zekering in zit. Toen we hier net woonden was het ook even wennen aan het feit dat elk stopcontact een eigen knopje heeft waarmee je het aan of uit kunt zetten. Een andere verrassing waren de contactdozen met 3 ronde gaatjes, waar geen gewone stekker in kan. Die bleken speciaal voor lampen te zijn, die sluit je aan door een speciale lampenstekker in het speciale lampenstopcontact te doen. Daarna kun je ze gewoon met een normaal knopje aan de muur aandoen.
zondag, januari 06, 2008
Terug uit het Jordaanse
We zijn weer thuis, na een prachtige vakantie. Jordanië is een bijzonder land, met vriendelijke mensen die graag een praatje met je maken onder het genot van 'Bedouin whiskey', oftwel thee. Muntthee, met veel suiker, want ze houden nogal van zoet. De snoepjes zijn erg lekker, maar ook mierzoet, zodat je na een paar al genoeg hebt.
Hoogtepunt van de reis was ongetwijfeld Petra, dat niet voor niets vorig jaar is verkozen tot 1 van 7 "nieuwe" wereldwonderen. De bijzondere vormen en vooral de kleuren van de rotsen maken het op zichzelf al een bezoek waard, en dan is er zo'n 2000 jaar geleden ook nog eens een complete stad uitgehakt, echt onbeschrijflijk.
Oud en Nieuw hebben we gevierd in een luxe resort in Aqaba. Vorig jaar vierden we het in New York, misschien het begin van een nieuwe traditie? We mochten alleen in het resort blijven als we ook naar het gala diner zouden gaan, vooruit dan maar. ;-)
We konden genieten van een bedouienen show, een buikdanseres en vuurwerk (al haalde dat het natuurlijk niet bij de show in Battersea Park). Na afloop was er Russische disco, vanwege het hoge aantal Russen dat er verbleef.
Natuurlijk valt er nog veel meer te vertellen, dat komt een-op-een nog wel, en uiteraard hebben we nog veel meer foto's gemaakt, zie onze smugmug site.
Hoogtepunt van de reis was ongetwijfeld Petra, dat niet voor niets vorig jaar is verkozen tot 1 van 7 "nieuwe" wereldwonderen. De bijzondere vormen en vooral de kleuren van de rotsen maken het op zichzelf al een bezoek waard, en dan is er zo'n 2000 jaar geleden ook nog eens een complete stad uitgehakt, echt onbeschrijflijk.
Oud en Nieuw hebben we gevierd in een luxe resort in Aqaba. Vorig jaar vierden we het in New York, misschien het begin van een nieuwe traditie? We mochten alleen in het resort blijven als we ook naar het gala diner zouden gaan, vooruit dan maar. ;-)
We konden genieten van een bedouienen show, een buikdanseres en vuurwerk (al haalde dat het natuurlijk niet bij de show in Battersea Park). Na afloop was er Russische disco, vanwege het hoge aantal Russen dat er verbleef.
Natuurlijk valt er nog veel meer te vertellen, dat komt een-op-een nog wel, en uiteraard hebben we nog veel meer foto's gemaakt, zie onze smugmug site.
Abonneren op:
Posts (Atom)