St. Paul's

Gisteren hebben we eindelijk een van de topattracties van Londen bezocht. Na een snel bezoek aan Borough Market voor een ontbijtje en wat boodschappen zijn we vlot doorgegaan naar St. Paul's Cathedral. Daar zijn we in de drie jaar dat we hier wonen nog nooit binnen geweest, wat natuurlijk eigenlijk niet kan. Dat zit zo: de eerste 2 jaar waren er verbouwingen waardoor je niet naar alle bovenste galeriën kon. Bovendien zijn ze op de een of andere manier op zondag dicht, geen idee waarom. Maar goed, voor gisteren was een mooie heldere dag voorspeld dus konden we onze slag slaan.


Eenmaal binnen vallen een aantal zaken op. Ten eerste de link met de strijdkrachten, de kathedraal is vol met gedenkstenen voor de gevallenen in een van de vele oorlogen die de Britten hebben gevoerd (en nog steeds voeren), iets wat ons ook in andere kerken in het land al is opgevallen. Nou blinken wij Nederlanders niet echt uit in het behalen van militaire overwinningen, misschien dat dat het verschil verklaart. Verder vond ik het wel bijzonder dat veel van de beelden en schilderijen eigenlijk verhalen uit de klassieke oudheid afbeelden. Griekse goden, dat zijn toch eigenlijk concurrenten van de christelijke kerk?
Maar goed, we waren voor het uitzicht gekomen. De St.Paul's heeft drie niveaus, de eerste is de Whispering Gallery. Die zit onderaan de koepel, aan de binnenkant, en daardoor kun je een fluisterend iemand aan de overkant goed verstaan. Het volgende niveau is de Stone Gallery. Die zit al een stuk hoger, aan de buitenkant, en hier heb je al een aardig uitzicht over de stad. Maar het mooiste is dat toch vanaf de Golden Gallery, bovenop de koepel. Het is wel wat klauterwerk om er te komen, en niet geschikt voor mensen met hoogtevrees of claustrofobie, maar zeer zeker de moeite waard. Het enige nadeel is eigenlijk dat als je uitgekeken bent, je ook die 528 treden weer naar beneden moet...