Nie blog nie

Daar sal wees 'n kort breek omdat beide skrywers sal aan wees vakansie naar Suid-afrika.

Vis

De afgelopen week was ik voor een nieuw project in Tokyo. Ik vloog terug op zondag, dus de zaterdag kon geheel besteed worden aan sight seeing. Met 2 collega's besloot ik om naar Tsukiji te gaan, de beroemde vismarkt. Het is de grootste vismarkt ter wereld, en echt alles wat je maar uit de zee kan vissen wordt er verhandeld.

Om de veiling mee te maken moet je er eigenlijk om 5 uur 's ochtends al zijn, maar dat vonden we iets teveel van het goede, zeker als je weet dat je ook nog minstens een half uur kwijt bent om er te komen. Het belangrijkste vonden we de actie op de markt (die doorgaat tot eind van de ochtend) en natuurlijk een lekker vis ontbijt. Dus togen we om 7 uur met de metro richting Tsukiji. En dat vonden we ook nog best wel vroeg ;-)

De markt is echt enorm groot en ontzettend druk. Je moet oppassen dat je niet omver wordt gereden door een van de vele karren die af en aan rijden om de vis van markt naar vrachtwagen te krijgen.

Op de markt staan bakken vol vis, schelpen en ander zeegespuis. Van tonijn tot kleine kokkels, alles is er.










Op verschillende plekken staan mannen vis te fileren. Grote hakblokken met bloederige messen die als decorstuk niet zouden misstaan in een splattermovie staan verspreid over de markt. Diepgevroren tonijn wordt met kracht in grote stukken gehakt en overal staren glazige visseogen je aan. Gek genoeg stinkt het absoluut niet op de markt.











Na al dit hectische geweld was het tijd om een ontbijtje te scoren. Overal rond de markt vind je kleine sushi restaurants, allemaal even goed. En zo zit je dan om 8 uur 's ochtends aan een grote plaat met sushi... heerlijk! Het toppunt was een tonijn sushi, die voor je op tafel met een brander licht wordt geroosterd, fantastisch!

Kwantum of Soelaas

Gisteren naar de nieuwe James Bond geweest in onze stam bioscoop. Het was niet zomaar een voorstelling, maar een "007 extravaganza". Dat hield in dat er een feest voorafgaand aan de film was, een loterij, en ook nog weer een feestje zodra de aftiteling in beld komt. Dit stond allemaal in het teken van een goed doel, zoals zo veel hier eigenlijk.

Lastige was dat een dresscode gold, namelijk Black Tie, Fit for the Red Carpet, of Best of Bond. Dat soort kleren heb ik eigenlijk helemaal niet, dus ik heb maar snel een zwart strikje gekocht. Dat was maar goed ook, want iedereen was inderdaad op z'n James Bonds gekleed. Dat is ook wel typisch van hier, aan de ene kant dat het wel een beetje op uiterlijke schijn gericht is en iedereen dus ook dat soort kleren in de kast heeft hangen. Aan de andere kant is het wel weer mooi dat mensen ook allemaal hun best doen voor dit soort gelegenheden. Helaas zijn mijn foto's mislukt overigens ;)

Het feest was in echte Bond stijl uitgevoerd. Gratis champagne (als je erbij kon tenminst), martini's in de aanbieding, bond girls (die lopen rond om lootjes voor de loterij te verkopen), roulette tafels en een Aston Martin voor deur. Hoewel dat laatste in patserstad Londen niet zo heel bijzonder is.

En de film zelf? Mwoa.

Wetenschappelijk onderzocht

Bij mijn laatste bezoekje aan Nederland had ik (R) twee flessen Drop Shot meegenomen. Dat is een zwart alcoholisch drankje met de smaak van drop. In het Engels klinkt het eigenlijk veel mooier: liquorice liqueur. Mijn bedoeling was om er op het werk een wetenschappelijk experiment mee te houden. Zoals bekend houden de Britten nogal van drank, het kan ze wat dat betreft niet gek genoeg zijn. Aan de andere kant hebben ze een grote afkeer van drop, dus mijn vraag was wat er nou eigenlijk sterker is. Drank of drop?

Gisteren was het perfecte moment voor het onderzoek, het was namelijk de eerste dinsdag van de maand en dus poolnight. Alle collega's waren erg geïnteresseerd in het magische zwarte goedje dat ik had meegebracht, maar een aantal haakten af zodra ze hoorden dat het naar drop zou smaken. Een van de weigeraars kon ik nog overhalen, maar zijn gezicht sprak boekdelen toen hij het eenmaal geproefd had. Gelukkig durfde de meerderheid de uitdaging wel aan, en ze vonden het zelfs lekker! Mijn werk als zendeling zit d'rop.

Daarna was het tijd voor het poolen. Omdat bij een normale wedstrijd maar twee personen kunnen spelen, gaan we meestal voor de Killer Pool variant. Iedereen moet om de beurt proberen een bal te potten, als dat niet lukt verlies je een leven. Ditmaal werd er, misschien wel onder invloed van de drop likeur, een uitbreiding op verzonnen: Killer Jenga Pool. In het midden van de pooltafel wordt een Jenga toren gebouwd. Als je een bal gepot hebt, moet je een balkje uit de toren halen. Valt ie om, dan ben je gelijk af. Het biljarten zelf wordt hier ook veel spectaculairder van, want het gevaarte wordt uiteraard wel eens geraakt door een bal, wat spannende momenten oplevert.

Blabla at the Beeb

Afgelopen donderdag mocht ik een praatje houden bij de publieke omroep, ook wel bekend als de BBC. Een hele eer, want deze club staat over het algemeen vrij hoog aangeschreven. Hoewel... soms maken ze ook wel eens blunders...

Maar goed, ik mocht dus op komen draven voor een praatje over mobile design voor het mobiele team van de BBC. Ik dacht eerst nog dat dat wel een klein groepje zou zijn, 20 man wellicht maximaal. Maar nee, er werden minstens 100 man verwacht en er moesten zelfs extra stoelen bijgesleept worden want anders kon niet iedereen zitten. Wakkerliggen van een spreekbeurt zoals op de middelbare school doe ik niet meer, maar van 100 man word je toch wel enigzins zenuwachtig. Aan de andere kant is het ook wel egostrelend natuurlijk.


Het BBC hoofdkantoor is in White City in het westen van Londen. Om er te komen leek lastig, maar de BBC had beloofd om me met een auto op te halen; blijkbaar hebben ze hun eigen transport afdeling. Ik hoopte nog dat Jeremy Clarkson of de Stig me zou oppikken maar helaas ;-)

Praatje ging goed, hoewel er wel minstens 4 mensen een uur bezig waren voor aanvang om het geluid goed te krijgen in de zaal. Je zou toch denken dat het hun vak was?

Verder werd er nog geroddeld over Jonathan Ross (Jonathan Woss), nu verwikkeld in 'Rossgate' of 'Manuelgate' (zie de link naar de blunder) die maar liefst 6 miljoen pond per jaar zou verdienen. Het leek erop dat sommigen het niet erg zouden vinden als ie zou worden ontslagen. Quote: "kunnen we eindelijk eens een fatsoenlijk Kerstfeestje organiseren".

Kortom - gezellig en voor herhaling vatbaar.

Vakantie in eigen stad

Het nadeel van werken in Engeland is dat je minder vakantiedagen hebt dan in Nederland. Dat wordt voor ons ruimschoots gecompenseerd doordat we ons verblijf hier als één grote vakantie beschouwen. Dat gevoel wordt versterkt doordat we regelmatig gasten krijgen, afgelopen week werd de gezelligheid verzorgd door Titus & Miranda. Zoals gebruikelijk werden ze 's ochtends getrakteerd op een traditionele 'Full English', wat we zo langzamerhand aardig beheersen. Het bezoek was zelfs extra feestelijk omdat Miranda ook nog eens jarig was, wat we uiteraard niet voorbij konden laten gaan zonder champagne en taart.










We zijn samen met hun op een klein wereldreisje binnen Londen gegaan, naar mini Jamaica (Brixton) en Little Pakistan (Tooting). Anders dan andere wijken, en zeker leuk ter afwisseling van het toeristische centrum. De overeenkomsten: supermarkten met thee en kruiden, marktjes met goedkope kinderkleren en overspannen religieuze boodschapverkondigers. Hoezeer het op vakantie lijkt bleek toen we in Brixton in een koffietentje terecht kwamen waar we de posters op de muur niet konden lezen.