Haberdasher

Er zijn van die momenten dat je er ineens mee geconfronteerd wordt dat Engels niet je moerstaal is. Computers zijn nogal kommaneukers, en gaan op hun streepjes staan als je ergens een puntkomma vergeet. Als ik dus met mijn collega's overleg over hoe iets moet is het noodzakelijk de puntjes op de i te zetten.
Nu weet ik wel dat een '@' geen monkey's tail heet in het Engels, maar hoe noem je bijvoorbeeld een '#'?. Niet little gate, dat is duidelijk. Amerikanen noemen het een pound, maar daar verstaan ze hier in Engeland wat anders onder. Zij noemen het hash, waar we in Nederland dan weer wat anders mee bedoelen. Ik verwar het nog wel eens met dash, oftewel het streepje. Om het nog ingewikkelder te maken wordt dat vaak ook aangeduid als hyphen. Waarom ze een dubbele punt als darm aanduiden (colon), en een puntkomma als een halve (semicolon) is mij een raadsel.
Het uitspreken van een internet adres klinkt mij echt als muziek in de oren. Een nummer van Fat Boy Slim om precies te zijn. Gelukkig slaan ze het "double you, double you, double you" over, dat wordt meer een soort van dronken brabbel: wuhwuhwuh.

Brick building

Wat wordt er veel gebouwd in Londen zeg! Vorige week maakte Edde al de opmerking dat de skyline van de stad voornamelijk bestaat uit bouwkranen. Gisteren waren we met M&T in The City, en daar viel het inderdaad op dat van ongeveer elke 3 gebouwen er eentje in de steigers staat. c.q. eigenlijk nog maar een bouwput is. Het zal wel bij een grote stad hoor. We waren in de City om naar het Museum Of London te gaan. Een vage naam, daar kun je natuurlijk van alles onder verstaan. In dit geval gaat het over de geschiedenis van Londen, van de steentijd via de Romeinen tot de Middeleeuwen. Verder ging het niet, want die verdieping was uiteraard in de verbouwing. Als dat klaar is moeten we dus nog eens terug gaan, want ik ben wel benieuwd hoe het afloopt.


Het weekend is eigenlijk niet de meest geschikte tijd om dat gebied te bezoeken, want dan hebben alle kantoorslaven vrij en sluiten de meeste winkels, koffie- en broodzaakjes, met als gevolg dat het er nogal doods is. Des te meer valt de kilheid op van de betonnen, glazen en stalen kantoormonsters die er staan, hoewel sommige nieuwe nog best wel mooi zijn. In ieder geval: snel door dus.

Eventjes lopen en je komt in het gebied rond Brick Lane, a.k.a. Banglatown. Een verzameling vintage kledingzaakjes, lounge bars en natuurlijk curry restaurants. Daar is het gelukkig veel drukker en gezelliger, en is het goed drinken en eten. Bij het restaurant werden we hartelijk ontvangen door een over die iedereen de handen wilde schudden, en evenzo weer bij ons afscheid, een nieuwtje voor ons.

Het moet niet gekker worden

Gisteren kwamen de volgende gasten alweer aan, Titus en Miranda. Natuurlijk zijn we met hun uit eten geweest, deze keer bij eetcafe The Lavender. Daar zijn we al vaker geweest, maar deze keer gebeurde er iets bijzonders. De ober adviseerde ons een fles wijn, maar hier hadden we nog nooit van gehoord. Engelse wijn? Bestaat dat dan? Blijkbaar wel dus. We durfden het avontuur wel aan en ik moet zeggen, het was best binnen te houden. Is de klimaatverandering toch nog ergens goed voor ;)

The amazing world of British banking

Onlangs moest ik voor een prijzige ingreep (2 kronen) naar de tandarts. Gelukkig hebben we voor dit soort ingrepen een goede verzekering, en blijft dus de financiele schade beperkt. De verzekering was verassend snel, binnen 2 weken had ik het geld terug! Nou ja terug... ik was in het bezit van twee vodjes papier, ook wel 'cheque' genoemd. Herinnert u zich deze nog nog nog?


Zo'n cheque is dus helemaal niets voor mij, het ziet eruit als een onbelangrijk stukje papier, iets om als koffiekop onderzetter te dienen, of om lijmresten op af te smeren. Mijn enige hoop op geld was dus zo snel mogelijk innen, voordat de cheques voorgoed in de 'te negeren documenten' berg zouden verdwijnen.

Mijn hulpvaardige collega's vertelden me dat ik naar mijn bank moest om daar de cheques af te geven bij de 'Pay In' machine. De Pay In machine is een grote slokop, een soort omgekeerde pin automaat, waarin je je cheques gooit en dan maar hoopt dat het goed komt. Het leek allemaal nogal archaïsch en onbetrouwbaar. Het zou me niet verbazen als in de machine een klein bankslaafje zit wat alle cheques met de hand verwerkt. De machine zelf draait waarschijnlijk op thee, af en toe smeren met een wolkje melk. Ik weet wel dat ik de komende dagen goed mijn bankrekening in de gaten ga houden...

LOTR

Hotel De Groene Weide was dit weekend weer geopend. Trenja en Edde kwamen een weekendje over vanuit Groningen. Zo langzamerhand beginnen zich vaste waarden af te tekenen. Uit eten bij ons favoriete restaurant in de buurt, en 's ochtends een stevig Engels ontbijt met smoothies. Ons trouwe restaurantbezoek werd deze keer beloond met de Grote Lekkage Show, die erg spannend en mysterieus was. Het druppende water kwam steeds dichterbij, zou het onze tafel bereiken of zouden de bovenburen op tijd stoppen met douchen? Zou er kortsluiting ontstaan? Hoe kan er eigenlijk water uit een lamp lopen zonder dat de stoppen eruit knallen?

Zaterdag stond overdag in het teken van shoppen. De koopzaterdag werd afgesloten in het knusse winkelwijkje Seven Dials, redelijk uniek in Londen want autoluw. Geen schuitje gevaren, wel theetje gedronken:


Dit was eigenlijk slechts de opmaat naar de grote klapper van de week: de musicalversie van Lord Of The Rings. Dat was echt een enorm spectakel. Bij binnenkomst in de zaal viel al gelijk op dat de omgeving van het podium volkomen was bedekt door een ondoordringbare takkenmassa. Op het podium zelf waren een stel hobbits aan het proberen een vuurvliegje te vangen, en de voorstelling was nog niet eens begonnen. Die zat goed in elkaar, met name de vele effecten die erin zaten. Het podium kon draaien en in stukken omhoog en omlaag bewegen, er was niet bezuinigd op rook- en windmachines, te veel om op te noemen eigenlijk. Het deed me meer denken aan een optreden als van Cirque du Soleil dan aan een musical. Er werd wel in gezongen, maar eerlijk gezegd was dat niet het sterkste gedeelte. Helaas mochten er geen foto's worden genomen, maar een ding wil ik nog wel noemen: de grote angstaanjagende spin.

Vandaag nog even over de South Bank gelopen en gelijk bij de Tate Modern binnengewipt om te kijken naar de grote scheur van Doris Salcedo. Voor de cultuurbarbaren die niet gelijk begrijpen dat dit belangrijke Kunst is, hier wat uitleg.

Boris

Onlangs hebben de Tories hun kandidaat voor het burgemeesterschap bekend gemaakt, die de strijd moet aangaan met 'Red Ken', de zittende burgervader. De kandidaat is Boris Johnson, een markant figuur met haar waarop Geert W. jaloers kan zijn.


Ander trademark: brallerige toespraken waar geen touw aan vast te knopen is. De beste man lult maar wat. Dit werd de afgelopen week pijnlijk duidelijk tijdens een Tory toespraak te Blackpool. Op de conferentie was ook Arnold Schwarzenegger te gast via een videoverbinding, en onderstaande filmpje geeft mooi weer wat Arnie vindt van Boris...