Alweer ons laatste toeristische weekendje, waarin we bedacht hadden dat water centraal zou staan, en daarmee bedoelen we niet die prut die onverwacht uit de hemel komt vallen, maar zee, of in ons geval de Pacific. Zaterdag duiken en zondag walvissen kiek'n, beide te Monterey. De oplettende lezer begrijpt dat we daar al eerder zijn geweest, om oa het aquarium te bewonderen. Nu wilden we die mooie dingen toch wel eens in het "wild" zien. Onze divemaster was Rob, een ex-brandweerman die, doordat hij twee vingers verloor tijdens een recue attempt, ontslagen werd (zo gaat dat hier in de US) en nu een nieuwe carriere is begonnen als divemaster en instructeur. Aardige vent en heel relaxt, zoals dat hoort bij duiken. Na eerst een trainingsduik gedaan te hebben, gingen we een duik doen bij de Metridium fields. Dit zijn onderwater velden vol met grote witte anemonen, een surrealistisch gezicht, heel apart.
Het was een prima duik, enige nadeel was dat het water nogal koud was (11°C ... brrr). De volgende dag (zondag) gereserveerd voor de walvisvaart. Helaas was het weer inmiddels zodanig omgeslagen (wind, harde regen) dat we besloten om de walvissen links te laten liggen. Drie uur op een boot zonder behoorlijke regenkleding leek ons niet zo aantrekkelijk, en de laatste weken hadden ze ook niet zoveel walvissen meer gespot. Vandaar dat we vroeg thuis zijn, tijd hebben om te bloggen en om eens lekker niks te doen ;-)
Elke vrijdag hebben wij op 't werk een TGIF, oftewel Thank God It's Friday. Een gebruikelijk fenomeen voor veel Amerikaanse bedrijven. In ons geval betekent het dat er allerlei lekkere hapjes en drankjes klaarstaan in Charlie's (het grootste cafe op de campus, er zijn er ongeveer 12). De bazen houden een praatje over de resultaten en geintroduceerde producten van deze week, en meestal is het meer een droogkomische show dan een saai management praatje. Om de twee weken hebben we een gast tijdens TGIF, en deze week was dat wel een heel beroemde: Hillary Rodham Clinton herself kwam ons vereren met een bezoekje!
De hele dag buzzde het al op de gangen, en er reden opvallend veel Toyota Priusen met "Google security' zenuwachtig rond op de campus. Ook stonden op strategische plekken brede mannen met oortjes en compleet in het zwart tactisch opgesteld, en je kon nergens heen zonder je pasje te showen. Charlie's heeft een wand die geheel van glas is, en deze was voor de gelegenheid helemaal afgeplakt met zwart plastic, om te voorkomen dat iemand Hillary op de korrel kon nemen. Hoewel haar bezoek *geheim* was, lagen er toch wat persmuskieten in de bosjes, met als opvallende afwezige de buitenland correspondent van het AD ;-) Om 5 u was het dan zover, Charlie's zat bomvol, en ik kon alleen maar een glimpse van haar opvangen door gevaarlijk ver over het balkon te hangen. Op verschillende plekken waren er ook videoschermen opgesteld, dus dan daar maar naar kijken. Een golf van paniek ging door de zaal toen de videoschermen het lieten afweten op het moment supreme, maar gelukkig werd de verbinding snel hersteld. Haar praatje was teleurstellend, want cliché, maar goed, we hebben Hillary gezien!!
Gisteren was het hier weer eens een vrije dag: Presidents Day. Een soort Koniginnedag, maar dan zonder feest. Het bood ons wel de kans wat langer en verder weg te gaan, tijd voor een trip naar de tweede stad van de VS: Los Angeles oftewel LA. We hadden een kamer geboekt in een alles behalve standaard hotel in Downtown, een geweldig hip gebeuren met openluchtbar met zwembad bovenop het dak, DJ in de lounge en kunstig ingericht.
Downtown zelf is niet bijzonder, wat wolkenkrabbers in het financiële centrum (skyline valt tegen voor zo'n grote stad) dat natuurlijk uitgestorven is in het weekend. Verder waan je je in bepaalde straten eerder in Mexico City, stampvolle winkels verkopen goedkope spullen terwijl Mexicaanse muziek de straat op schalt. Architectonisch gezien is het concertgebouw vernoemd naar Walt Disney ongetwijfeld het hoogtepunt, hoewel ik me wel afvraag wat voor muziek ze daar nou spelen.
Maar goed, daar kwamen we niet voor. LA is eigenlijk meer een verzameling steden en dorpjes, vergelijk het maar met de Randstad. Eén van die stadjes heet Hollywood, voornaamste doel van onze reis. Je kon er makkelijk naar toe met de metro, die trouwens erg goedkoop en netjes was (3$ voor een dagkaart, kom daar in Londen eens om). Opvallend genoeg kon je er zo naar binnen lopen, zonder hek of wat dan ook, maar alle zwervers bleven netjes in de open lucht. Maar goed, terug naar Hollywood. Dat is moeilijk te beschrijven. Hoewel er eigenlijk weinig films zijn opgenomen, en het best wel sleazy en toeristisch is, is het toch bijzonder om er te zijn. In de verte het Hollywood sign, de Walk of Fame met alle beroemde sterren, de voet- en handafdrukken van nog meer sterren, starmaps, kans om de echte Oscars aan te raken, mensen verkleed als Batman e.d. (zelfs een lookalike van Robert de Niro, leek er nog echt op ook).
Waar wel echt films worden opgenomen zijn de Universal Studios, en die kun je bezoeken. Het is eigenlijk meer een pretpark met als thema films, maar wel bijzonder gaaf. Bekendste attractie is de Studio Tour, waar je in een tram langs oude sets (soms nog steeds in gebruik) wordt geleid. Grappig om te merken dat dezelfde plekken steeds worden hergebruikt en in vele films en TV-series voorkomen. Interessant ook dat ze 1 straat hebben voor Europa, die dan met bordjes en andere details, Frans, Duits of wat dan ook wordt gemaakt. Creepy was ook de set van War of the Worlds, waar een vliegtuigcrash is nagemaakt. Uiteraard was het niet alleen informatie, maar ook vermaak en dat was goed gedaan, we werden aardig verrast af en toe.
De rest van het park bestaat uit achtbanen, 3D films, wildwaterbanen (gelukkig was het erg mooi weer), special effects presentaties en veel, heel veel, eettentjes. Geen foto's of filmpjes helaas, maar wel super om te doen. Naast het park is de City Walk, een "gewone" winkelstraat, maar dan in de stijl van Las Vegas.
Gisteren hebben we de trip afgesloten met een bezoek aan de stranden van Santa Monica en Venice. Santa Monica is een plaats voor de lucky few en heeft een pier met attractiepark. Langs het strand loopt een pad waar je mooi kunt wandelen/fietsen/skeeleren/joggen/skateboarden, dat pad zie je ook vaak op TV of in de film. Als je het volgt kom je in Venice uit, opgezet zoals het oude Venetië, maar helaas zijn er nog maar een paar kanalen over, de rest is gedempt. Venice is wat minder clean dan Santa Monica met straatmuzikanten, terrasjes, tattooshops, bedelaars, tarotkaartlezers en protest stands tegen Bush.
Het weer is gelukkig opgeklaard, dus: er op uit! Eerst maar eens naar het strand van Half Moon Bay. Prachtig strand, maar ondanks de zon toch te koud voor meer dan een wandeling, het blijft toch winter hier. We wilden ook nog een keer naar een sportwedstrijd gaan, en woensdag was het zover. Het football seizoen is afgesloten met de Superbowl, het baseball seizoen is nog niet begonnen en ijshockey hebben we natuurlijk al gehad, dus kwamen we bij basketbal uit. Het dichtstbijzijnde NBA team zijn de Golden State Warriors, wie kent ze niet. Hun thuishaven is, schrik niet, de Oracle Arena (naast het McAfee Coliseum, valt er een bepaalde trend op?).
Om het toch nog een beetje spannend te maken hadden we een wedstrijd tegen de New York Knicks uitgekozen, dus we wisten eigenlijk niet voor wie we moesten zijn. Gelukkig deden de Knicks hun naam eer aan, dus dat was alvast opgelost. De wedstrijd zelf was nogal saai door het overwicht van de thuisploeg en het vele stilleggen, hoewel er wel een paar hoogstandjes te zien waren. Het werd een gemakkelijke 120-101 overwinning voor de Warriors.
Eerlijk gezegd kwamen we natuurlijk niet voor de westrijd, maar voor het vermaak. Dat was in een woord fantastisch! Alles wordt uit de kast getrokken voor de wedstrijd: danseressen, vlaggen, een lichtshow en dat alles op muziek van Marilyn Manson, wat wil je nog meer. Ook tijdens elke rustpuntje in de wedtrijd (en dat zijn er nogal wat) gebeurde er wel iets: onder andere een band, cheerleaders (nogal luie), de kisscam (2 mensen komen in beeld en moeten elkaar kussen. Leuk als dat gebeurt, nog leuker als ze het niet doen) of de lokale danseressen, de Warrior girls! Loterijen, pimp my ride, er gebeurde nog veel meer, zie ook onze andere filmpjes.
Gisteren ben ik naar de andere bekende universiteit van Noord Californië geweest, Berkeley. Vergeleken met Stanford was het er veel drukker, maar ook minder fietsers. De campus is net als Stanford eigenlijk ook een soort park met hier en daar gebouwen, al heeft Berkeley niet een bepaalde bouwstijl. Wat opvalt is dat als je de campus afgaat en in het stadje zelf komt, er eerst een batterij fastfoodketens is voor de hongerige studenten. Het stadje is ook erg gezellig, veel restaurantjes, leuke winkeltjes en overgebleven hippies.
Op de terugweg ben ik ook nog even gestopt in Oakland, het Rotterdam van de Bay Area. In SF gebeuren de leuke dingen, in Oakland wordt gewerkt in de haven. Weliswaar zijn er wel een paar leuke plekjes in de stad, maar het deed me toch denken aan San Jose (en dat is niet goed). 's Avonds zijn we met een paar collega's van Karen naar een Cubaans restaurant in Palo Alto gegaan, waar ze heerlijke mojito's hadden.
Vorige week was het jaarlijkse skitripje, georganiseerd door mijn werkgever. omdat we behoorlijk uit onze voegen beginnen te barsten, gingen we in drie shifts. Het geheel vond plaats in Squaw Valley, in de buurt van lake Tahoe.
Ikzelf ben nou niet zo'n skifan, maar besloot toch om een skiles te nemen. Samen met collega Helena werkten wij ons dapper door de oefeningen, en de leraar zag dat het goed was. We mochten zowaar een hellinkje af, en dat was waar het bij mij mis ging, psychisch dan. Het hellinkje af ging prima, maar het deed me net iets teveel denken aan mijn ongeluk in Chili 4 jaar geleden. De leraar probeerde mij nog op z'n Amerikaans over te halen (c'mon, you can do it!), maar ik stond inmiddels behoorlijk te shaken op m'n benen. Gek, hoe zoiets zo heftig terug kan komen. Ik besloot mijzelf niet langer te kwellen, en af te dalen naar het dorp voor een biertje. 's Avonds was er groot feest, er waren meerdere zalen, een met een sneeuwthema, IJskunstenaars en een DJ, een ander met junglethema en een band. Verder waren en diverse Arcade spellen te doen en natuurlijk weer heerlijk eten en drinken. Een prima feestje!
Deze keer hielden we het dichtbij. Een weekendje San Francisco, met hotel, ook al zouden we eventueel wel heen en weer kunnen gaan met trein of auto, maar dat is wat minder relaxed. Het was een heel mooi hotel, elke kamer is door een kunstenaar onder handen genomen en is een uniek kunstwerk geworden. Die van ons was behangen met een soort van propaganda in de stijl van de communisten. Obey, obey, obey!
We gingen naar SF om te winkelen, maar ook omdat er 2 feesten waren: zaterdag was het begin van de festiviteiten voor het Chinese Nieuwjaar. Volgende week op de 18e is het pas zo ver, dan wordt het Jaar van de Hond uitgezwaaid en begint het Jaar van het Varken. Daaromheen zijn allerlei gebeurtenissen, met uiteindelijk op 3 maart een grote Chinese optocht. Dan zijn wij helaas al weg, gelukkig was er een kleine voorproefje op zaterdag: de mini-parade.
De parade bestond uit een lange slang, twee dansende en springende leeuwekoppen en een fanfare met veel trommels. Er was in Chinatown een bloemenmarkt, een rare mengeling van kraampjes met Chinese nieuwsjaarsitems, bloemen uiteraard, en een middenstandsbraderie.
Het was er nogal druk, en het regende de hele tijd, dus we besloten de dag verder te besteden aan het shoppen. Behalve natte schoenen leverde dat niet veel op, maar we hebben wel heerlijk Braziliaans gegeten, met caipirinhas natuurlijk.
Zondag was het gelukkig veel beter weer, de hele dag zon. Dit was de dag van het Tet festival, oftewel Vietnamees Nieuwjaar. Niet in Chinatown dus, maar Little Saigon. We waren helaas net te laat om het vuurwerk op de foto te zetten, maar konden nog wel de optocht meemaken. Met, inderdaad, een draak en twee leeuwekoppen. Toch waren er ook wel verschillen. Ze deden er oude soldaten mee, waarschijnlijk vanwege de Vietnam oorlog, en werden de 2 volksliederen gezongen. Het Amerikaanse natuurlijk, alhoewel zingen daar niet helemaal klopt, het was een bandje van zo te horen Mariah Carey. Gevolgd door het Vietnamese, zo hartstochtelijk meegezongen dat de geluidsinstallatie het met een knal begaf. Wel een beetje sneu.
Er was ook veel aandacht voor de veiligheid, gelukkig maar, je weet het immers maar nooit. Het Tet festival was wel een stuk kleiner dan het Chinese, dus gingen we verder met shoppen. Daar valt weinig over te zeggen, zo spannend is het niet. Nog even getafeltennist en ondertussen nog een even lunch gegeten in Betty Boop's Diner.
Na zoveel luchtigheid hebben we ons 's avonds nog even verdiept in de politieke leiding van Californië.
