Traditioneel

Het is dit jaar traditie geworden dat onze ouders bij ons in Londen hun verjaardag komen vieren. Deze keer viel de eer ten beurt aan Fred, die samen met Marianne onze kant op was gereden. Over zijn kadootje volgt later meer. Een andere traditie daarbij is dat Karen een taart voor ze bakt, die altijd erg in de smaak valt.

 










Behalve de verjaardag was er nog een andere reden voor het bezoekje: de Olympische Spelen. We hadden kaartjes gekregen voor de damesvoetbal finale op Wembley tussen de Verenigde Staten en Japan. Zo kom je er nooit, en zo voor de tweede keer in anderhalve week. Van de vorige keer hadden we geleerd dat je beter je eigen eten mee kunt nemen en dat je op tijd weg moet gaan. Maar goed ook, want we zaten deze keer aan de andere kant van het stadion, en dat is nog best een eind lopen bij zo'n enorme arena.












Aangezien de VS als genoeg medailles heeft gewonnen hadden wij een lichte voorkeur voor Japan. Die waren ook de betere ploeg, maar niet scherp genoeg voor het doel, en de Amerikanen wonnen dan ook, met 2-1. Wat opviel was dat het, hoewel kwalitatief misschien wat minder dan mannenvoetbal, het wel veel spannender was. Het spel ligt veel minder stil (pas na 25 minuten werd de eerste overtreding gemaakt), en er gebeuren ook veel meer onverwachte dingen, in ieder geval voor ons gevoel.












Na afloop van de wedstrijd volgde natuurlijk nog de traditionele medaille uitreiking, met het traditionele hijsen van de vlaggen, het traditionele spelen van het volkslied en het traditionele uitfluiten van Sepp Blatter. En helaas ook het traditionele erg lang moeten wachten tot je eindelijk in de metro. Maar toch: zeer de moeite waard.