We moeten kruipen, opstaan, vallen ...

... en weer opstaan om die andere Herman maar eens vrij te citeren. Het gaat nu ineens heel snel. Ruim een week geleden wist Jesper nog niet hoe hij "echt" moest kruipen, maar nu heeft hij het ineens door. Voorheen was het meer tijgeren, nu worden de benen er ook bij gebruikt. Dat gaat nog best snel (vinden wij als trotse en geheel subjectieve ouders), zoals op onderstaand filmpje te zien is:



Hij gebruikt het vooral om naar het dichtstbijzijnde "object" (bank, moeder, tafel, vader) te komen waar hij tegenop kan klimmen. Dat truukje heeft hij namelijk ook al geleerd: hoe je moet gaan staan. Het is dus oppassen voor ons, maar vooral voor hem; bij vallen hoort nou eenmaal opstaan. Grote drama's zijn gelukkig nog uitgebleven, maar de oplettende kijker kan op de rechter foto wat "oogschaduw" zien als gevolg van een ietwat mislukte poging.