CSI Clapham

Toen we zondagmiddag thuiskwamen van de Magnificent Maps tentoonstelling in de British Library deden we een vervelende ontdekking: er was bij ons geprobeerd in te breken. Zoals bijna elk huis in de straat (in de stad eigenlijk) hebben wij sash windows (schuiframen). Die zien er mooi uit, maar zijn wat moeilijker te beveiligen. In principe kun je ze van beide kanten openen, dus ook van buiten. Nu zat er wel een slot op, maar dat bleek niet bestand tegen de kracht van een koevoet. Gelukkig hebben we aan de binnenkant nog een merkwaardig extra raam, waarschijnlijk bedoeld als dubbel glas. In dit geval deed het dienst als veiligheidsglas, want toen het brak is de inbreker ervandoor gegaan.

Het is vervelend om te merken dat zoiets kan gebeuren, maar gelukkig is er niets weg. Wel moet het raam nu vervangen worden, en dat begon bij een telefoontje naar de politie. We verwachten eigenlijk dat het allemaal administratief afgehandeld zou worden, maar we werden gelijk teruggebeld, er werd keurig een afspraak gemaakt en op de afgesproken tijd stond er ook een agent op de stoep. Hij ging heel serieus te werk, maar veel kon hij niet doen natuurlijk, behalve het raam dichtdoen. Met handschoenen (paarse!) aan natuurlijk, vanwege de vingerafdrukken. De volgende dag zou namelijk de technische recherche langskomen. Die stofte inderdaad de vensterbank af, nam een monster van de verf (om eventueel te vergelijken met verfresten op de koevoet) en probeerde zelfs nog wat handschoen vezels van het raam af te peuteren. Ik waande me een figurant in CSI Clapham. Nu maar hopen dat de dader gepakt wordt, aan de politieinzet zal het in ieder geval niet liggen.