Waar Nederland wordt geregeerd door
Sofi, draait hier alles om
Nino. Een National Insurance Number wel te verstaan. Zonder dat kan je blijkbaar niet betaald krijgen. Sommige mensen, die bij een groot internationaal bedrijf werken (ik noem geen namen) krijgen 'm zomaar kado, anderen moeten 'm met bloed, zweet en tranen veroveren. Nou ja, ik overdrijf, je moet een afspraak maken met het Job Center, zeg maar het Arbeidsbureau. Dat gaat niet helemaal zoals verwacht. Ik was er op tijd, hoewel ik me had ingesteld op lang wachten. Dat veel dus reuze mee, afspraak om 2 uur betekend ook een interview om 2 uur. Wel grappig dat het interview werd afgenomen door een Spaanse die Engels sprak met een zwaar accent. Het was toch duidelijk de internationale afdeling, met, aan de lijst van afspraken te zien, voornamelijk Polen. Die zijn hier niet echt geliefd, maar ja, iemand moet toch schoonmaken en op de kinderen passen? Polish nannies zijn een begrip.
Goed, terug naar the Job Center. Alle vragen beantwoord, antwoorden netjes opgeschreven op een formulier (automatisering?), klaar! Niet dus. Na afloop worden je paspoort en meegebrachte papieren gegijzeld, en mag je drie kwartier wachten tot je ze terugkrijgt. Het is toch gebruikelijker om het wachten aan het begin te doen. Allez, ik ben een stapje verder. Nu een paar weken wachten voordat ik mijn eigen Nino ook daadwerkelijk heb. Volgende stap is een belastingcode bemachtigen. Grappig detail: K heeft er al een, van het belastingkantoor uit Noord Wales.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten