Ravers & Rockers

Het was weer eens een 'bank holiday weekend', wat een heerlijke uitvinding toch. Als heel het land een extra dagje vrij heeft is de keuze aan dingen om te doen in het weekend nog groter dan normaal, zo was het carnaval in Notting Hill. Dat is misschien iets voor volgend jaar. deze keer hadden wij wat anders in gedachten. De Britse zomer staat bol van de muziekfestivals, en laat er nou ook eentje op Clapham Common georganiseerd worden, hier vlak om de hoek! Sterker nog, het zijn er twee, een dance festival op zaterdag en een rock festival op zondag. Te mooie kans om te negeren natuurlijk.


Eerst op zaterdag dus het dancefestival, South West Four, genoemd naar de postcode van het park. Zoals altijd met muziek is het moeilijk te beschrijven, om een idee van de muziek te krijgen kun je op last.fm luisteren. Wat opviel was de Nederlandse inbreng met Sander van Doorn en Armin van Buuren. De laatste werd echt als een megaster ontvangen, er ging een groter gejuich voor hem op dan voor hoofdact Carl Cox. Om toch een kleine impressie te geven hier een filmpje van Sister Bliss, bekend van Faithless.


Zondag naar zuster festival Get Loaded in the Park (muziek). We kregen versterking van Helena uit Mountain View die deze week in Londen is, dus naast de muziek hebben we ook lekker bijgekletst en de sfeer opgesnoven. Het is grappig om de verschillen te zijn tussen de bezoekers van beide festivals, op zondag waren ze gemiddeld ouder, met meer haar en minder gekleed volgens de laatste mode maar meer met een eigen stijl. Al met al was het iets relaxter op zondag, maar op de een of andere manier wel veel drukker, hoewel beide uitverkocht waren. Hoogtepunten waren Soulwax, The Hives en als absolute knaller Iggy Pop & The Stooges.

Santa Monica & The Getty

Een van de voordelen bij ons is dat we overal kantoren hebben. Nou ja, voordeel, het reizen is niet altijd ideaal (11 uur opgesloten in een aluminium buis met 300 andere mensen op een hoogte van 10 kilometer is nou niet mijn idee of een plezierige tijd).

Maar goed, afgelopen week moest ik in Santa Monica zijn, een wat rijker stadje vastgeklit aan LA en bekend van haar pier met attracties zoals een rollercoaster en reuzenrad. Ik moet zeggen, het kon minder. Strand, zon, zee en goedkoop bier (eigenlijk lijkt alles goedkoop als je uit Londen komt).

Wel lastig dat ik ook nog wat werk moest verzetten en voornamelijk van de zee kon genieten via het uitzicht uit de vergaderruimte.

Het is fascinerend om te zien hoe je een gebied met potentie totaal kunt verpesten door overal asfalt en parkeergarages neer te kwakken.

De obsessie met het verkeer is ook enorm. Overal hangen verkeersheli's die dramatisch verslag doen van de files, allemaal live op radio en TV natuurlijk. Naar mijn idee is het bericht: "het is weer es druk mensen" voldoende.

Gelukkig zijn er ook mooie dingen. Zoals het J.Paul Getty center, iets ten noorden van Santa Monica. Gewijd aan moderne kunst, maar eigenlijk ga je voor het complex zelf, en de setting - op een heuvel, met uitzicht over LA.











Met het heerlijke weer had ik natuurlijk geen zin om binnen Europese kunst te gaan bekijken; voor mij was de beeldentuin voldoende. In ieder geval is deze plek een aanrader voor iedereen die een bezoekje aan LA aflegt!

Street wise

Als je plotseling wakker zou worden middenin een vreemde stad (zoals wel eens gebeurt) dan zijn er een aantal hints waaraan je kunt herkennen dat je in Londen bent. Dat kun je bijvoorbeeld aan de bussen zien, want die rijden hier links. Iets anders zou de gesproken taal kunnen zijn, als je veel Pools hoort, ben je waarschijnlijk in Londen.
Waar ik op zou letten zijn het soort winkels die je ziet. De eerste clue zou zijn dat je hier aardig wat bookmakers ziet, zoals William Hill of Ladbrokes. In Nederland zag ik die toch nauwelijks. Meestal hebben ze grote posters hangen waarop staat hoeveel je kunt winnen als je een tientje inzit op dat Van Persie in de 48e minuut met zijn hoofd de 3-1 maakt. Uiteindelijk is dat dan zoiets als vijfmaal je inleg, want mij altijd nogal weinig lijkt.

Iets anders wat opvalt is het enorme aantal estate agents. Nou heb je er in NL ook wel veel, maar ik heb geteld hoeveel er zijn als we naar Clapham Junction lopen (10 a 15 minuten): 19! En dat is helemaal niet bijzonder veel, eigenlijk is het in elke straat hetzelfde. Er is er eentje die "We're moving" heet, een beetje een onhandige naam, want je vraagt je dan toch af wat het nieuwe adres is.










Als je dan toch naar CJ aan het wandelen bent, valt ook een andere branche op: de fastfood tentjes. Met name de KFC klonen, (Tennessee Fried Chicken, Dallas Fried Chicken, enzovoort) zijn in grote getale vertegenwoordigd. De "kip" gaat over de toonbank voor belachelijke prijzen, en ze doen hun best om er net zo uit te zien als alle andere klonen. Om het goed te begrijpen moet je dit maar eens lezen (erg grappig).
Als laatste typische winkel: de charity shop. Ik weet niet precies waarom, maar bijna alle goede doelen hebben hier een inbrengwinkel. Waarschijnlijk krijgen ze minder geld op andere wijze (subsidie?) en proberen ze het op deze manier. Hier in de buurt kun je bijvoorbeeld door te winkelen je steentje bijdragen aan de steun voor daklozen, gehandicapten, kanker- of hartpatienten.

Bikkelen op de London Triathlon

Afgelopen januari had ik me, in een vlaag van verstandsverbijstering, opgegeven voor de London Triathlon (de sprint versie: 750 meter zwemmen, 20kom fietsen en 5km hardlopen). Ik deed de drie sporten al regelmatig, en hoewel ik een haat-liefde verhouding heb met hardlopen (en dan meer haat dan liefde) besloot ik ervoor te gaan.

De afgelopen maanden flink getraind (zes keer in de week!). Het hardlopen ging nog steeds niet echt lekker, maar ach, hopelijk zou de opgebouwde conditie van het zwemmen en fietsen mij door het lopen heenslepen.

Eindelijk was dan de dag zelf aangebroken. Het was nogal een hele toer om bij de start te komen, in het oosten van de stad. Men werd geadviseerd om met de auto te komen (wat wil je met Mazda als hoofdsponsor) maar ja, die hebben we dus niet. Gelukkig liet de tube op een lijn fietsen toe en dus konden we tot op een paar kilometer komen.

Het laatste stukje kon ik dan wel op de fiets doen. Als extra hindernis werden we getracteerd op opengebroken wegen en een nogal mysterieuze bewegwijzering.

Ook was het blijkbaar teveel moeite om borden neer te zetten die de richting aangaven naar het event. Dus ik was niet de enige die een tijdje doelloos om een venijnig lijkende rotonde vol razende auto's cirkelde, op zoek naar de juiste richting.

Maar goed, na wat gedwaal was ik er dan eindelijk en kon de serieuze voorbereiding beginnen. Als eerste moest de fiets in de hal geparkeerd worden, met de kleding die je na het zwemmen aandoet ernaast. En alles moet je natuurlijk zo neerleggen dat je zo snel mogelijk weg kan, de tijd tikt immers door.












Omdat de hal enorm was (er deden in totaal 13000 mensen mee - niet allemaal tegelijk hoor) is het handig om te zorgen dat je je fiets snel kon terugvinden. Een reflecterend fietsjasje doet wonderen.

Het zwemonderdeel was in open water, dus een wetsuit was vereist. De start was in het water, met 450 andere dames. Ik zorgde ervoor dat ik redelijk vooraan kon starten, omdat ik met zwemmen waarschijnlijk redelijk snel zou zijn. Na wat adrenalineverhogende yells was het dan klaar voor de start en.... go!










Het zwemmen ging in een flits voorbij en best lekker. Dan snel het water uit en wetsuit uittrekken en rennen naar de fiets. Wetsuit uittrekken ging bij natuurlijk onhandig en ook kreeg ik m'n fietskleren niet snel aan, want alles was nat en dus stroef. Ach ja.

Fietsen ging heerlijk. Het was echt Hollands weer, met striemende regen en van die fijne onverwachte zijwinden. Maar welke Hollander is nou niet gewend om tegen de wind in te beuken?

De regen had ook mijn schoenen veranderd in twee privé-zwembaden. Al soppend in m'n schoenen begon ik aan het laatste onderdeel. De eerste kilometer ging nog wel, ondermeer aangemoedigd door Robert, maar daarna kwam de man met de hamer. Als een oud dametje schuifelde ik over het parcours. Wat kan 5 kilometer dan lang lijken!


En wat ben je dan blij als je de finish ziet! Ik heb het gehaald, en dat voelt goed!


Ook de sfeer in het algemeen was fantastisch, de deelnemers feliciteerden elkaar, het publiek moedigde iedereen aan; kortom voor herhaling vatbaar!

The Guest & Wasp

Nee, dit is geen naam van een pub, hoewel dit stukje over pubs gaat, en meer. Engeland zou Engeland niet zijn zonder haar pub cultuur. De pub is voor iedereen en is overal. Loop door Londen na werktijd en je ziet de pubs uitpuilen. Zonder enige moeite tikken de meeste locals minstens 3 pints weg in korte tijd. Na 3 kun je mij in ieder geval bijna opvegen - wat bier betreft ben ik een watje.

Maar goed, na het werk de pub in, dat doen wij ook wel eens. Deze week hadden we onze special guest Leonie op bezoek, dus namen we de moeite om naar een bijzondere pub te gaan, de Tram and Social pub in Tooting Broadway. Een omgebouwde oude tramremise, wat een erg bijzondere sfeer gaf met de hoge muren en cosy inrichting. En bier natuurlijk.


En tijdens het bierdrinken konden we ook nog eens Robert's vinger bewonderen, het resultaat van een gemene wespensteek.


(het gaat inmiddels al wat beter)

Windsor

We vonden dat het weer eens tijd was voor een toeristische tocht met de trein. Ietsje buiten Londen ligt het upper-class bolwerk van Windsor en Eton. Windsor staat over heel de wereld bekend vanwege Windsor Castle, het favoriete paleis van koningin Elizabeth. Het is bijna duizend jaar geleden gebouwd als een Normandisch fort door Willem de Veroveraar. Sinds die tijd is er continue aan gesleuteld en verbouwd, de laatste verandering dateert van maar 10 jaar geleden als gevolg van de brand in 1992. Daar is overigens helemaal niets meer van te merken, alles is knap hersteld.









Van binnen is het allemaal pracht en praal bedoeld om de buitenlandse gasten te imponeren. Overal hangen wapens, schilderijen, wapens, tapijten en nog meer wapens. Kwa wapens doet het een beetje denken aan de Armoury van de Tower denken, kwa decoratie meer aan Versailles. Kroonstuk, in ieder geval wat betreft hoelang je ervoor moet wachten, is Queen Mary's Doll House, een poppenpaleis waar de lampen echt aan kunnen, de wc echt doortrekt en ook de lift het echt schijnt te doen. Er zijn ontzettend veel kamers, met minder gebruikelijke zoals de Badkamer van de Koning of de bezemkamer van de schoonmaaksters. Helaas geen foto's, want dat mocht niet.

Windsor zelf is een leuk oud dorpje dat natuurlijk wel ontzettend toeristisch is. Rondom het kasteel is het een en al drukte, en elke eetketen die wat voorstelt is er vertegenwoordigd. Lijkt me toch raar voor de koningin als ze er is (tweemaal per jaar). Hoewel, het kasteel ligt op een heuvel dus ze kijkt zoals het hoort over het volk heen.









Na Windsor hebben we ook Eton nog even bekeken. Dat is maar een heel klein plaatsje dat op de kaart gezet is door het plaatselijke college. Eton college is een uitvergroting van de typisch Engelse uitvinding de jongenskostschool. In vroeger tijden werd je er opgeleid tot graaf, baron of koning, tegenwoordig staat de school bekend als een broedplaats voor acteertalent. Helaas was de school dicht en ook nog in verbouwing, dus we konden jammer genoeg niet binnen kijken. Toch nog wel de nodige toffs gezien.