Olympische Tube

Langzaam maar zeker maakt Londen zich klaar voor de Olympische spelen. De meeste Londenaren die wij spreken zitten er echter niet op te wachten en zijn vrij cynisch (maar goed, cynisme is een vrij normale emotie bij de meeste Londenaren). De meeste zorgen maken mensen zich over het openbaar vervoer, wat normaal gesproken al ontzettend druk is en in de zomer nog eens extra druk met de stroom toeristen die de stad over zich heengestort krijgt. Nu komen daar ook nog een de Spelen toeristen bij. Verwacht wordt dat op knooppunten zoals Oxford Circus men minstens 30 minuten moet wachten voordat je een trein kan pakken. Vaak worden drukke tube stations tijdens de spits even gesloten om ervoor te zorgen dat de mensen die al op het perron staan niet verdrukt worden. Het is dan ook niet ongewoon om taferelen zoals deze te zien:

 
Maar goed, we gaan zien hoe druk het wordt tijdens de Spelen (en hoe warm). In ieder geval heeft de tube ook nog wat positiefs in petto: een kaart waarop de stations tijdelijk hernoemd zijn naar bekende Olympische sporters.

Ons station, Clapham South is vernoemd naar Andre Agassi. Kon slechter dachten wij zo, aangezien het in ieder geval iemand is die we kennen.


Er was in Nederland zelfs even een kleine rel omdat Fanny Blankers-Koen, toch de winnaar van 4 gouden medailles in 1948, niet op het lijstje stond. Transport For London bood haar excuses aan de Nederlandse atletiekbond aan en beloofde haar toe te voegen in de eerstvolgende druk. Maar het kon natuurlijk ook niet om zomaar een atleet er dan weer af te gooien dus werd besloten, in alle ironie, om hardloopsters Mary Decker en Zola Budd een station te laten delen. Voor wie de historie niet kent: het paar botste tegen elkaar tijdens een van de hardloopafstanden in LA 1984 waardoor Decker ten val kwam (Budd is de Zuidafrikaanse dame op blote voeten):


(het moment van de val is rond 4:50)

Naast Fanny Blankers-Koen zijn er ook stations vernoemd naar Pieter van den Hoogeband, Inge de Bruijn, Anton Geesink en Stephan Veen.

Grafkennis

Er zijn nog meer dan genoeg bezienswaardigheden in Londen die we nog niet hebben bezocht. Vandaag leek het weer zowaar redelijk en zou het volgens de voorspellingen ook droog blijven dus we besloten van de gelegenheid gebruik te maken en op pad te gaan. Deze keer was ons doel Highgate Cemetery. Een begraafplaats is wellicht niet de meest opbeurende plek, maar deze plek is toch bijzonder vanwege zijn national heritage status en de beroemdheden die er begraven zijn. Nu moeten we bekennen dat we van die beroemdheden er eigenlijk maar drie kennen: Douglas Adams, Karl Marx en Malcolm McLaren.

Die van Karl Marx was duidelijk het meest pompeus, en het leek verder een communistisch hoekje te zijn met namen van diverse activisten, soms verbannen uit het buitenland.

Verder waren er veel Gotische tombes en zerken, vaak overwoekerd door klimop en vaak midden tussen de bomen. Je hoefde je de mist en duisternis er maar bij te fantaseren en je waant je zo op de set van een horror film.

Na de serene rust van het kerkhof moest er natuurlijk nog even flink gerend, geklimd en gegild worden door J in het naburige park, al dat stilzitten is maar niks.

Wij gingen naar München toe

De laatste keer weg op vakantie voorlopig, en ook de laatste huizenruil. Deze keer was het aanbod een weekje in München, ten tijde van de Jubilee viering hier in Groot-Brittannië. Extra reden om weg te gaan omdat er 2 bank holidays in die week vielen, en we hebben niet zo veel met de Queen. In juni zou het ook vast mooi weer zijn zo zuidelijk in Duitsland ... niet dus. We begrijpen nu ook de uitdrukking Donnerwetter:

Met het weer is ook meteen de negatiefste ervaring genoemd, het was verder een hele leefbare stad, ruim opgezet met lekker veel groen. De binnenstad is weer mooi opgebouwd na dat ene akkefietje wat we hier niet zullen noemen, en er is ook veel te doen. Heel veel parken zoals de Englischer Garten (Engels want er is een grote biergarten waar je flink kunt zuipen), of het Olympia park met het Olympisch stadion:












Er zijn ook veel musea, wij zijn geweest naar het Deutsches Museum (over wetenschap), het transport museum en het BMW-museum (okee, het regende, en je moet toch wat):












Kortom, we hebben ons goed vermaakt. Het is verder ook een hele lekkere stad. Apfelstrudel, worsten, pretzels en natuurlijk bier:

Op fietse

Tot vrij kort geleden brachten we J altijd in de Ergo draagzak naar de creche. Maar als echte Nederlander vonden we toch dat ie eens achterop de fiets moest - sneller voor ons en geen gezweet meer met een 12 kilo zware peuter op je buik. Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan. Fietsstoeltjes zijn er hier niet zoveel en de stoeltjes die je kunt kopen passen niet op een Nederlandse fiets. Dan maar een stoeltje in NL gekocht en meegenomen. En wat bleek? Deze paste ook niet op K.'s oer-Hollandse Union fiets! Gelukkig konden we een MTB verlengstukje kopen bij een fietswinkel in Brighton zodat ie gelukkig na een weekend sleutelen op R's fiets paste.

Natuurlijk hadden we ook een helm aangeschaft omdat we anders waarschijnlijk gelijk door de kinderbescherming waren opgepakt. Maar het moet ook gezegd, het verkeer is hier gevaarlijker en houden nou eenmaal minder rekening met fietsers, dus eigenlijk is het ook geen overbodige luxe.

Het testritje vond J een beetje vreemd en ook de helm was in eerste instantie geen feest, pas toen hij ons er ook een zag opdoen had hij zoiets van 'hee, da's eigenlijk wel leuk zo'n helm', dus nu gaat ie op zonder morren.

En zo gaat het nu in rap tempo naar de creche en hebben we ook al in Stockholm en Zwolle met hem gefietst. Binnenkort een eigen fietsje?

In het zonnetje

En we hadden weer bezoek - mijn ouders (K) gingen op vakantie naar Engeland en kwamen natuurlijk eerst even via Londen. Jesper was maar al te blij om opa en oma weer te zien, onder andere zodat er lekker gedold kon worden.  Jammer voor opa was dan wel dat het dollen resulteerde in een nogal doorgelekte poepluier - gelukkig niks wat een wasmachine niet kan oplossen, maar ik was wel blij nog steeds een verstopte neus te hebben.

De volgende dag was het feest want mijn moeder was jarig. We begonnen de dag met een lekker en voor opa een iets te gezond ontbijt (grapefruit). Gelukkig was er ook zelfgebakken taart, wat de calorieën weer ruim in de plus bracht.

De zon was inmiddels ook gearriveerd, en we besloten om daarvan te genieten in Hyde Park. Via Consitution Hill ging het, waar we nog maar eens de diverse oorlogsmonumenten in ons opnamen. Je kunt geen oorlog noemen of de Engelsen hebben er wel in gevochten. En natuurlijk zijn er ook monumenten voor elke gesneuvelde diersoort - misschien een agendapuntje voor de PvdD?

 In het park waren de bloemen volop in bloei en het was gezellig druk met zonnebaders en de nodige toeristen.

Natuurlijk moest opa nog even trainen met J. als voorbereiding op de Olympische spelen. We nemen aan dat takhangen op z'n minst een demonstratiesport is

Zo vlogen een paar zonnige en gezellige dagen voorbij, op vrijdag vertrokken ze richting de Jurassic Coast waar druk gezocht gaat worden naar fossielen. Wij wachten met spanning het nieuws over de missing link af.

Meivakantie in NL

En we waren weer eens een weekje in NL, en wederom met een huizenruil, dit keer in de Wipstrik te Zwolle.

Natuurlijk was er veel bezoek en konden de oma's en opa zeker niet ontbreken.

En wat ook wel handig is dat als je een huis ruilt met iemand ipv dat je in een vakantiehuisje gaat zitten is dat er toch vrij zeker wat gereedschap voorhanden is. Komt goed van pas als het bezoek al een wat ouder model auto heeft...

Het zonnetje begon omstreeks Koninginnedag zowaar ook nog te schijnen, zodat we ook nog eens lekker buiten konden zitten. Zonnebrand hadden we niet mee, dikke truien wel.

En kadootjes voor Jesper waren er natuurlijk ook...

Natuurlijk moesten we ook nog naar Groningen, waar nog niet veel is veranderd, maar dat wel staat te gebeuren. De Oostzijde van de Grote Markt krijgt (eindelijk) een opknapbeurt en de oude VVV is al plat. Het is jammer dat Vindicat er gewoon blijft, maar je kunt niet alles hebben. Gelukkig waren er als vanouds voldoende terrasjes in de Poelestraat zodat we (wederom) een rode neus konden scoren (niet van de Heineken).

En zo vloog een week vol gezelligheid voorbij. Tussen de bedrijven door konden we op TV nog even de spannende ontknoping van de Eredivisie volgen. Verder kunnen we concluderen na wat zinloos zappen dat ook de Nederlandse TV nog steeds geen bal aan is, zeker niet in 'Tweede Wereldoorlog week'.

En verder kond dit duo niet ontbreken op het lunchmenu:

We willen in ieder geval iedereen bedanken voor de bezoekjes, gezelligheid, kadootjes, wijntjes etc, en tot de volgende keer! (dan waarschijnlijk met ons viertjes!)